Het leed dat touwtjespringen heet

Vroeger, toen we nog kleine schattige meisjes waren en ons nog een hele dag konden vermaken zonder enige vorm van electronica, speelden we een spelletje met een touw. Nee, we bonden elkaar niet vast, we gingen er mee touwtjespringen. Maar touwtjespringen op zichzelf was niet genoeg. Het was wat saai om voortdurend een beetje te springen zonder enig doel. Om het spel dus iets spannender te maken waren er liedjes waarop je kon springen.

Zo is er bijvoorbeeld het liedje 'Rode bessen lust ik graag maar zwarte nog veel liever. Rode jongens kus ik graag maar zwarte nog veel liever. Raad eens wie ik tegenkwam -naam van degene die springt-  met haar jongeman, en wie zal dat wel wezen -alfabet heel erg snel-* '

Dit liedje heb ik nooit echt begrepen, want wat hebben die bessen precies te maken met de jongens die ik leuk vind? En gaat het over de huidskleur van de jongens, en zoen ik liever indianen dan zwarte jongens? Lekker racistisch liedje dan. Maar misschien gaat het ook wel gewoon over de haarkleur van de jongens. Alsnog sluit dat dan wel een groot gedeelte van de bevolking uit aangezien de meeste jongens blond of bruin haar hebben (of Chinees zijn en zwart haar hebben, maar daar wordt het liedje weer zo racistisch van).

Maar goed, de volgende zin 'raad eens wie ik tegenkwam -naam van degene die springt-  met haar jongeman' laat wel zien dat touwtjespringen absoluut geen jongensding is. Want 'raad eens wie ik tegenkwam -naam van degene die springt-  met zijn jonge vrouw' rijmt natuurlijk niet en verpest gelijk het hele nummer. En dan komt het alfabet. Degenen die het touw laten ronddraaien zorgen ervoor dat ze dit doen op zo'n hoge snelheid dat je als springend individu vrij snel af bent. En de letter waarbij je faalt is de letter van de jongeman aan wie het springende slachtoffer wordt gekoppeld.

Natuurlijk was er altijd wel een of andere lelijke, niet aardige jongen met een naam die begon met de desbetreffende letter, waarna de gemene meisjes die het touw draaiden verder gingen met het volgende nummer: "Zaterdagavond zat ik in de bus, toen gaf -naam van die ene jongen uit het vorige nummer- -het springende meisje-  een dikke kus, wil je met hem trouwen, ja of nee? -ja/nee/ja/nee heel snel- Als je dan pech had, hadden jouw falende springkunsten zojuist besloten dat je wilde trouwen met die ene jongen die je absoluut niet leuk vond. En dat wilde je écht niet.

Het enige wat erop zat was doen alsof je heel slecht kon touwtjespringen. En dan heel tactisch bij een bepaalde letter falen. De enige manier om een je eigenwaarde te behouden, want trouwen met de jongen die de gemene meisjes uitkozen wilde je niet, zelfs al was het maar een grapje. Gelukkig waren er ook nog de onschuldige liedjes over beertjes en kun je natuurlijk ook in je eentje touwtjespringen, want touwtjespringen met anderen resulteerde meestal in een ongewenst huwelijk.

*Dit is hoe wij het liedje vroeger zongen op het schoolplein, google vertelt mij dat er ook nog andere (normalere) versies zijn waar ik nooit van heb geweten.

Write or Die

Write or die, zo heet het programmaatje waar ik dit nu allemaal in schrijf. Het doel, 200 woorden in tien minuten. Waarom? Nou omdat ik weer eens een blog wilde schrijven en ik mezelf dit kennelijk alleen kan laten doen door maatregelen te treffen. Het programma waar ik dit in schrijf is gemeen. Als je niet snel genoeg naar zijn zin schrijft dan wordt de achtergrond langzaam rood, en als hij helemaal rood wordt begint er een baby te krijsen, een auto te toeteren of speelt iemand een verschrikkelijk valse versie van Für Elise op een viool.

Ik kreeg deze site via een vriendin die vond dat ik toch eindelijk weer eens wat moet schrijven, en omdat ik het toch wel met haar eens ben, ben ik begonnen. Er staat wat. Ik had geen writersblock maar gewoon een gebrek aan uren in een dag. Ik bedoel, vierentwintig uur is te weinig als je wilt studeren, sporten, een sociaal leven wilt hebben etc. Inspiratie is er wel, en gelukkig heb ik ook altijd mijn pen en notitieboekje bij me.

Dus ja, mijn hele mooie Moleskineboekje is gevuld met aantekeningen die binnenkort hopelijk worden gerealiseerd op dit blog. (fun fact, ik heb de tweehonderd woorden gered in tien minuten, hoera!) Maar voor iedereen die een writersblock heeft, of meedoet aan de NaNoWriMo, schakel dit programma in. Het is je grootste liefde en vijand tegelijk. Je moet alleen wel eerlijk blijven en je geluid laten aanstaan. Of je moet de Kamikaze-mode spelen, dan verwijdert het programma heel wreed je zinnen woord voor woord als je niet snel genoeg doorschrijft.

Kenden jullie deze site al? Denk je dat het gaat werken voor jou?

Alle credits voor dit blogje gaan naar Marjelle die deze briljante site heeft gevonden! 

Over schaapjes en slapen

Laatst lag ik in bed en probeerde wanhopig in slaap te vallen, dus besloot ik dat te doen wat iedereen in dat geval altijd aanraadt namelijk schaapjes tellen. Maar zoals gewoonlijk dwaalden mijn gedachten al vlug af en begon ik me af te vragen wat schapen en slapen nou precies met elkaar te maken hebben, behalve het feit dat de woorden op elkaar lijken.

Ik bedoel, zou het bijvoorbeeld ook werken om koeien te gaan tellen, of giraffes of dinosauriërs? Waarom kozen ze voor schapen? Ik kan slaapverwekkendere dieren bedenken zoals luiaards, al springen die natuurlijk niet over hekken, maar goed hoe vaak zie je schapen over hekken springen, dan zijn paarden toch weer een veel beter idee.

Dus terwijl ik daar lag probeerde ik andere dieren over hekken te laten springen maar kwam uiteindelijk toch weer terug bij schapen. Ik denk dat ik iets heel erg fout doe want schaapjes tellen werpt veel te veel problemen op bij mij om bij in slaap te vallen. Want stel nou dat een schaap niet springt? Of dat de rij met schapen ophoudt, dan zouden schapen in een cirkel moeten lopen. Maar serieus als ik een schaap was zou ik echt niet inzien waarom ik in de rij moet blijven lopen of mezelf naar een hek moet toeslepen om daar -tegen mijn natuur in- overheen te springen. Dus toen besloot ik dat een soort draaischijf met hekken eromheen en een hekje erop het beste idee was om schapen daadwerkelijk over een hek te laten springen. Maar dat vond ik toch ook weer een beetje zielig voor die beestjes.

Ik besloot dat het beste wat ik nu kon gaan doen in ieder geval niet schaapjes tellen was dus toen besloot ik een slaapliedje voor mezelf te zingen in mijn hoofd. En raad eens wie er toen weer om het hoekje kwam kijken? Een van die vervelende schapen van daarnet. Waarom oh waarom gaat het liedje ' slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een schaap, een schaap met witte voetjes, die drink zijn melk zo zoetjes, slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een schaap' ik bedoel, wat heeft dat schaap er mee te maken? Zo slaapverwekkend zijn schapen toch ook weer niet?

En zo lag ik tot vijf uur 's ochtends in mijn bed na te denken over de relatie tussen schapen en slapen, maar helaas heb ik het niet kunnen vinden. En toen ik de schapen liet voor wat ze waren viel ik dan toch ein-de-lijk in schaap... Eeuh slaap.

Foto's

Omdat ik Maxi waarschijnlijk toch we ga missen als ik straks ergens anders woon, heb ik een aantal mooie foto's van haar gemaakt bij zee. Want de zee ga ik denk ik ook nog wel missen. Ik hou erg van water en vind het heerlijk om met een ijsje van de min12 te genieten van een prachtige zonsondergang aan zee. Gelukkig woon ik straks niet aan de andere kant van de wereld en ben ik in een uurtje weer thuis, maar voor op mijn kamer vind ik het wel leuk om een paar mooie  foto's te hebben. Hier dus een overload aan foto's van mijn schattige hondje.

Vroeg(er)

Ik zat gewoon wat te zitten op mijn bureaustoel toen er opeens een lampje ging branden in mijn hoofd. Ik realiseerde dat ik nooit, never ever again, om zes uur hoef op te staan. Nou mag dat voor jullie misschien niet zo speciaal klinken, maar voor iemand die zes jaar lang elke ochtend om zes uur zichzelf weer haar bed uit sleurde om zich aan te kleden, brood te smeren, snel wat te eten en vervolgens naar de bus te racen op de fiets, klinkt dit hemels.

Ik lieg als ik zeg dat het altijd zo ging, in de eerste klas kon ik het prima, om zes uur opstaan. Geen probleem, ik deed het fluitend. Ergens in de tweede klas ging het mis. Op een ochtend werd ik wakker en dacht 'ik wil verder slapen' en 'het is zo lekker warm in mijn bed, ik wil er niet uit'. Dat was heel wat anders dan 'hop ik spring even uit bed, kleed me al zingend aan (tot ergenis van de rest van de familie die pas om half acht uit bed moest) en ga dan vrolijk naar school.'

Het is nooit meer goedgekomen. Vanaf die ochtend wilde ik niet meer vroeg op staan. Ik had er een hekel aan. Ik wilde blijven slapen (zoals ieder normaal mens om zes uur 's ochtends) en naar school gaan was wel het laatste waar ik zin aan had.

"Maar waarom ging je dan naar een school waarvoor je zo vroeg met de bus moest?" Nou, ik wilde niet zomaar vwo doen, ik wilde tweetalig vwo doen en dat kon niet bij ons in de stad dus ging ik naar een andere stad, met de bus. Want het was 18-22 km fietsen en daar had ik om zes uur 's ochtend nog net even wat minder zin in.

Maar goed, die tijd is dus voorbij. Vanaf volgend jaar (ik blijf het zeggen, ik bedoel natuurlijk gewoon volgende maand) moet ik elke dag om negen uur beginnen. Als ik om half negen vertrek op de fiets, hoef ik op zijn vroegst dus pas om acht uur op te staan. ACHT UUR. Dat is elke dag TWEE hele uren extra aan slaap! En toen ik dit realiseerde, slaakte ik een diepe tevreden zucht en leek studeren gelijk een stuk minder erg... :)

Aan de toekomst, van het 'heden'.

Hoi, dit is een ingepland bericht. Dit heb ik dus niet net twee minuten geleden nog eens overgelezen, hier en daar wat woorden veranderd en toen online gezet. Neeheee. Ik heb dit zaterdag geschreven, in het verleden dus. Zaterdag om negentien uur eenenveertig begon ik. Ik schrijf dit aan jullie en jullie weten nog van niets, want jullie zitten in de toekomst.

Tweehonderd

Dit is bericht nummer tweehonderd, op het blog waarvan ik hoopte dat het langer dan drie maanden zou bestaan. Langer dan al mijn andere blogs die het hooguit een halfjaar, maar meestal maar een maand volhielden. En dit is bericht tweehonderd op een blog dat al ruim anderhalf jaar bestaat. Hoera! Daarom hier een paar random getallen en feiten.

Over minder dan 1 maand woon ik op mezelf. Ik heb 2 beugels gehad een buitenboordbeugel en een blokjesbeugel. 3 jaar was ik toen ik leerde fietsen. Ik ben in de 4de maand van het jaar geboren. Regelmatig gebruik ik 1 van mijn 5 tassen. Mijn naam heeft 6 letters, mijn 2de naam 4 en mijn achternaam 7. In totaal dus 17 letters. Ik ben 18 jaren jong. Ik vind 14 een mooi getal net als 24. Ik kan heel snel van 1 tot 20 tellen in het Frans. Ik heb al maarliefst 37 dagen een VWOdiploma in mijn bezit. Mijn blog bestaat 19 maanden en 10 dagen. (hij wordt bejaard, vind je ook niet?) Ik heb 76 volgers op bloglovin en 31 via GFC dat zijn er samen meer dan 100 iets wat ik graag wilde bereiken voor het einde van 2012. (dat is dus gelukt :D)

En dit is het einde van mijn 200ste bericht. Punt.

Over poppen

Toen ik klein was en het krantje van de speelgoedwinkel kwam uit, dan was het feest. Plaatje voor plaatje werd het blaadje zorgvuldig bekeken. En als ik iets zag wat ik wilde hebben dan knipte ik het uit en bewaarde ik het plaatje. Een van de keren dat het speelgoedwinkelboekje uitkwam stond daar een pop in. Ze heette Annabell. Ik was verliefd. Want kijk, deze pop kon echte tranen huilen (wie wil dat nou niet?!), slapen en uit haar flesje drinken en daarnaast ook nog 'brabbelen' zo stond in de beschrijving. Dus knipte ik het plaatje netjes uit en bewaarde ik het.

Dat ik een nieuwe pop wilde kwam trouwens niet zomaar uit het niets. Mijn geliefde Baby Born waar ik al heel wat jaartjes mee rondzeulde was een tragische dood gestorven. Ik vond namelijk dat baby's eten nodig hadden, maar daar waren de makers van de pop het niet helemaal mee eens. Dus toen ik mijn geliefde Baby een boterham wilde voeren door deze door het gaatje wat haar mond moest voorstellen te duwen, kwam alles vast te zitten. En toen ik dacht dat het misschien met wat drinken wel verholpen kon worden, brak het topje van het flesje af en bleef voor eeuwig muurvast in haar mond zitten.

Toen vond ik mijn pop niet meer 'echt' genoeg, want welke baby heeft nou een voor eeuwig volgepropte mond, dus wilde ik een Baby Annabell. Natuurlijk was Baby Annabell heel duur, maar op een dag kwam ik nietsvermoedend thuis en toen ik op mijn kamer kwam was, was mijn kussen wel heel erg dik. Dus keek ik eronder. En daar lag... Baby Annabell. De bruine versie. Niet omdat mijn ouders vonden dat ik een multicultirele opvoeding verdiende of zoiets, maar gewoon, omdat hij in de aanbieding was.

Ik moest mijn verhaal wel aanpassen, want ondanks dat ik zo jong was, was ik natuurlijk niet dom. Ik snapte ook wel dat ik mijn zogenaamde man 'Mike' nu donker moest zijn, of dat hij samen met mijn alter ego 'Liesje' een  kind moest adopteren. Want het verhaal moest natuurlijk wel kloppen.

Annabell heeft best lang volgehouden alleen haar gebrabbel, gehuil (wat overigens niet echt 'water' was bij deze uitvoering, maar alleen bij de blanke uitvoering van de pop) en luidruchtige geslaap waren mateloos irritant. Gelukkig zat er een uitknop op die pop. Op een gegeven moment was ik toch echt te oud voor en heeft Annabell een tweede leven gekregen bij mijn nichtje als ik het me goed herinner. En dat was dan ook gelijk het einde van mijn poppenhistorie. Ten minste, dat hoop ik.

Kranten

bron

Toen ik een jaar of dertien was besloot ik dat ik geld wilde verdienen. Natuurlijk kun je als je dertien bent nog vrij weinig in de grote wereld. Je mag helpen op een kinderboerderij je mag modellenwerk doen en kranten/folders bezorgen. Aangezien eerste twee opties niet doorgingen omdat we geen kinderboerderij in de buurt hebben en niemand me ooit heeft gevraagd voor modellenwerk, bleef er niet veel anders over om maar gewoon kranten te bezorgen.


En zo geschiedde. Tweehonderd (of vierhonderd, ik weet het niet meer) kranten, één keer in de week, en daar kreeg ik het geweldig hoge bedrag van drie euro vijftig voor. Wat toen kennelijk heel veel geld was, want ik kan geen andere reden bedenken waarom ik me zo heb laten onderbetalen. Ik was er de eerste keer zo'n vier uur mee bezig. Ik was een klein meisje, ik woog niet zoveel en als ik niet oppaste dan kieperde de fiets naar achter omdat die kranten een stuk zwaarder waren dan ik.


Gelukkig ging het steeds beter en als ik écht mijn best deed kon ik in een uur en een kwartier klaar zijn, maar meestal was ik er nog zo'n twee uur mee bezig. Het weer werkte helaas meestal niet mee. Elke woensdag  regende het heel hard, of waaide het verschrikkelijk en in de winter was het zo koud dat ik het niet in één keer kon doen omdat ik na een half uur zoveel pijn in mijn handen had van de kou, dat ik geen krant meer kon vasthouden of hem door de brievenbus te doen. Oh. Dat was naar.

Als ik terugdenk aan het krantenlopen is het eerste wat ik denk: 'Nooit, never ever again!' en daarna 'waarom heb ik ooit genoegen genomen met drie vijftig per week. Dat is zó ontzettend weinig'. Toch vind ik het wel  knap dat ik het anderhalf tot twee jaar vol heb gehouden. Dat getuigd toch zeker van enig doorzettingsvermogen van mijn kant. What doesn't kill you makes you stronger zeggen ze wel eens en ze hebben gelijk gehad. Ik ben niet gestorven (het scheelde niet veel). Of ik er sterker op ben geworden... hmm. Dat valt nog te bezien. Haha.

Waarom ik de nieuwe bondscoach van het Nederlands elftal zou moeten zijn.

En jullie komen niet in mijn team. 

Huh? Heb ik die titel wel goed gelezen? Ja dames en heren dat hebben jullie goed gelezen. Ik, Ariska, zou de perfecte nieuwe bondscoach zijn voor het Nederlands elftal. Dat ik zero verstand heb van voetbal is een klein detail. En dat ik het concept buitenspel prima begrijp, maar het niet herken als het in het echt gebeurd maakt verder ook niet zoveel uit, want ik heb een briljant plan. (al zeg ik het zelf)

Voor mijn ontzettend briljante plan heb je elf mensen nodig (een paar spitsen, aanvallers, een keeper en nog meer van dat soort leuke mensen) en mij, want ik ben dan natuurlijk de coach die iedereen moed in moet spreken voor en na de wedstrijd en tijdens de rust.

Maar we nemen deze keer niet zomaar een paar 'mensen', deze mensen die uiteindelijk tot mijn team gaan behoren moeten door een hele strenge selectie en moeten op elkaar inspelen als een goed geoliede machine. Het liefst neem ik een paar net te dikke mensen aan en een paar die absoluut geen spieren hebben, zodat wanneer mijn team het veld betreedt de tegenstanders gelijk denken 'Haha, dat team gaan wij eens helemaal inmaken! Kijk dan, die ene kan vast niet rennen, en die andere krijgt met die hoeveelheid aan beenspieren de bal nog niet eens een meter voor hem uit. We zullen die roodharige bondscoach eens even laten zien wat écht voetballen is'

Ik ga dan natuurlijk heel bang kijken, zodat de tegenstanders denken dat ik ook nog echt onder de indruk ben. Maaar, wat de tegenstanders niet weten is dat ik een geheim wapen heb. Het is zo geheim dat ik het eigenlijk bijna niet op internet durf te zetten, maar ik doe het toch. Want jullie zijn mijn trouwe lezers, dus jullie kunnen wel een geheim bewaren.

Mijn keeper heb ik aangenomen op zijn reactievermogen en hij is tegelijkertijd ook de enige echte 'voetballer' in mijn team. De rest van mijn team bestaat namelijk uit goochelaars. *gewichtige stilte*. Ja mensen, goochelaars. Niet zomaar goochelaars, maar een heel team van goed op elkaar ingespeelde voetbalgoochelaars. Goochelaars kunnen namelijk heel goed objecten laten verdwijnen, en op een andere plek weer laten verschijnen en ondertussen het publiek/de tegenstander heel goed afleiden met afleidingsmanoeuvres. Voor hen moet het dus een eitje zijn om de bal voor de tegenstander te laten verdwijnen en plotseling als vanuit het niets in het doel te laten verschijnen.

Geloof me, mijn voetbalteam gaat de wereld veroveren. Ze worden niet alleen wereldkampioen maar zullen op den duur ook vele wereldrecords verbreken. Het is een geweldig concept. Daarom zou ik dus de nieuwe bondscoach moeten worden van het Nederlands elftal. Nu alleen nog even zien hoe ik dat  wordt en of je als vrouw überhaupt bondscoach kan worden. Maar goed, dat zijn onbelangrijke details...

Wreck This Journal

Bijna drie jaar geleden kreeg ik van mijn ouders het boekje 'Wreck This Journal'. Ik wilde het heel graag hebben, dus ik was er erg blij mee toen ik het kreeg. Het boekje bevat allemaal opdrachten die bedoeld zijn om je creativiteit op het boek te uiten en het tegelijkertijd langzaam maar zeker te vernietigen.

Er is een bladzijde om in de fik te steken, één om op te kauwen, één om parfum op te spuiten, één tekeningen met je linkerhand te maken en ga zo maar door. Allemaal leuk en aardig, ik kan mijn creativiteit prima uiten, maar een boek expres vernietigen dat gaat eigenlijk toch wel tegen al mijn principes in. Zo vond ik de opdracht 'crack te spine' al heel erg confronterend. Ik lees zelf altijd mijn boeken erg voorzichtig en probeer de rug zo min mogelijk te beschadigen. En nu moest ik zomaar de rug 'cracken'. En niet per ongeluk maar expres!

Daarnaast vond ik eigenlijk dat mijn boekje op bladzijde drie al was verpest, want datgene wat een creatieve uiting moest voorstellen maakte het boek er niet veel mooier op. En als ik iets niet mooi vind wil ik graag opnieuw beginnen. Maar dat gaat niet (daarnaast is het uiteindelijk de bedoeling dat het boek lelijk wordt en kapot gaat). Het boek werd lelijker en lelijker en ziet er ondertussen uit als een gedrocht onder de boeken. Toch lukt het me niet om door te zetten en hem verder te vernietigen, het is een ten slotte een boek en ik een boekenliefhebber.

Als je dus ooit iemand die van boeken houdt heel erg wilt kwellen geef hem dan Wreck This Journal. Hij zal zichzelf tegenkomen, niet wetende dat hij eigenlijk zóveel om boeken gaf. Ooit kan ik me misschien over de psychologische barrière heenzetten en het boek totaal vernietigen. Tot die tijd bewaar ik hem zorgvuldig - met gebroken rug en al - in mijn boekenkast. 

ps. Heel erg bedankt voor alle felicitaties en leuke berichtjes op de vorige post!

Voetbal

Zo rond het EK ontkom je er nergens meer aan. Al het eten wat van zichzelf nog niet oranje was, heeft nu een chemisch oranje kleurtje gekregen, rond zes uur wordt het akelig stil op straat en voetbal is hét gesprek van de dag. Ik ben zo'n ontzettend grote voetbalfan *kuchkuch* Om eerlijk te zijn kijk ik alleen  maar voetbal omdat mijn ouders het kijken en er daarnaast meestal wel knappe jongens in het veld rondlopen.

Daarnaast is mijn aandacht - zoals wel vaker - niet altijd helemaal waar het wezen moet. Zo zou je denken dat ik bij de 99,9% van de mensen behoor die de bal volgt. Mis! Ik vind het veel leuker om naar alle andere dingen te kijken. Nu kan ik me voorstellen dat je nog nooit 'al die andere' dingen hebt gezien, of überhaupt wist dat ze er waren omdat je altijd alleen maar de bal volgt. Dus bij deze een klein verslagje van wat er zoal in mijn hoofd omgaat tijdens het voetbal.

" Wow, die jongen is knap. Hoe oud zou hij zijn? Hoe lang zou hij al spelen? Check hoe lelijk hij zijn sok (is het een sok?) heeft opgetrokken. De keeper is trouwens ook wel cool. Zou een keeper hopen dat hij vaak de bal krijgt zodat hij zich kan bewijzen, of staat hij liever 90 minuten lang wat rond te hangen in dat witomlijnde vlak? Hoe heet dat vlak eigenlijk? (ja mensen, ik heb héél veel verstand van voetbal zoals je ziet)


Hoeveel nieuwe voetballen zouden ze achter klaar hebben liggen? En speelt het niet vervelender met zo'n nieuwe bal, iets met natuurkundige wrijving ofzo? Zouden de spelers nieuwe of oude schoenen aanhebben? Ze zien er wel nieuw uit, maar je moet die dingen toch inlopen? Anders krijgen ze blaren neem ik aan.


Die fotografen hebben echt wel gave spullen zeg. Welke lens en camera zouden ze hiervoor gebruiken? En welke instellingen? Het lijkt me nogal lastig met die vervelende bewegende spelers die nooit een keer stil willen staan."

Ja, mijn gedachten vliegen van hot naar her. De vorige wedstrijd viel me iets op wat ik wel zo idioot vond. Om het veld heen zit nog een ruimte tussen het veld en de tribunes. Nooit eerder had ik daar heel specifiek naar gekeken (behalve dan naar de fotografen die er stonden) en nu zag ik ze daar opeens zitten, allemaal met een geel hesje aan op een rij. De allerbeste plekken van alle toeschouwers. Het dichst bij de wedstrijd van alle mensen. Maar, wat zie ik daar? Ze zitten allemaal met hun rug naar het veld toe?!

Er zijn dus mensen die in gele hesjes negentig minuten met hun rug naar de wedstrijd zitten. Dat moet toch verschrikkelijk naar zijn. Ik bedoel, je zit zooooooooo dichtbij. Als in, héél erg dichtbij. Je kunt alles horen, en waar mag je naar kijken? Naar het publiek. Dat is toch verschrikkelijk. (lijkt mij)

Toen ging ik me dus afvragen wat voor mensen ze daarvoor vroegen, en of ze er ook extra 'ik-mis-de-EK-wedstrijd-en-ik-wil-dus-extra-betaald'subsidie voor kregen of zo iets. Of dat ze alleen maar mensen vragen die voetbal haten. Of psychologen met beveiligerskills. Die zullen het vast wel leuk vinden om 90 minuten lang mensen te analyseren.

Zoals jullie zien ben ik dus een hele grote voetbalfan. Alleen ben ik niet zo fan van de voetbal zelf. Ik kijk liever naar al die andere dingen...

Schoolstuff II

Vorig jaar in juni schreef ik een stukje over wat me allemaal zo leuk leek aan de zesde klas. En dat jullie me daar allemaal aan moesten herinneren als het zo ver was, aangezien ik het zelf waarschijnlijk zou vergeten. Niemand van jullie heeft me er aan herinnerd, maar gelukkig heeft mijn eigen geheugen me niet in de steek gelaten (en heeft het internet me een beetje geholpen) en nu, bijna een jaar laten ga ik eens kijken of al die dingen waar zijn gebleken en ook echt leuk waren.

♥ Het jaar duurt een stuk korter, voor je het weet is het voorbij.
Deze is waar. Heel erg waar. Het jaar is echt kort, over twee weken maak ik gewoon mijn eerste examen en het gaat allemaal zo snel. Van de ene toetsweek naar de andere, ondertussen nog bezig met je PWS, de schoolkrant en nog honderdduizend andere dingen. Je rondt van alles af, en echt, het is waar wat die zesde klassers zeggen. Voor je het weet is het voorbij!


♥ Je gaat je meer verdiepen in bepaalde onderwerpen, in plaats van alles altijd heel breed te gaan behandelen.
Dit is gedeeltelijk waar gebleken. Want helaas geldt dit alleen maar voor twee van de acht vakken waar ik examen in doe, namelijk voor geschiedenis en filosofie. Bij geschiedenis behandelen we Vietnam en 'De republiek een tijd van vorsten' (waarin iedereen met elkaar trouwt en ze ál hun kinderen Hendrik of Karel noemen, wat het allemaal heel erg duidelijk maakt voor ons als leerlingen natuurlijk. (Hadden ze daar niet even over na kunnen denken?!)) Bij filosofie hebben we het over vrije wil, maar daarvan vind ik het eigenlijk jammer dat we maar één onderwerp doen, want er is nog zoveel meer in de filosofie!

Mijn favoriete plaats op school; de mediatheek

♥ PWS, profielwerkstuk. Ik wil een blad gaan maken, zelf schrijven, zelf foto's maken, alles!
Mijn profielwerkstuk was echt heel erg leuk om te maken, al is het plan tussendoor wel wat veranderd. Uiteindelijk heb ik een lesbrief gemaakt bij het onderwerp vrije  wil. Als jullie het willen lezen stuur me dan een mailtje, dan stuur ik je het PDFbestand toe. (wees gewaarschuwd, het zijn 68 pagina's, maar je kunt, net als de meeste mensen, ook gewoon alleen de stripjes lezen die er in staan. :D )


♥ Geen saaie gymlessen meer maar drie keer een aantal weken lang één sport beoefenen 
Aaah. Ja, ik bleek een geweldige schermster *kuchkuch* en nog een veel betere boogschutter(es?). Als je wilt weten wat ik daar van vond lees dan vooral deze en deze post nog eens door. Al moet ik toegeven dat het allemaal een stuk minder saai was dan de reguliere gymlessen. 


♥ LSD, laatste schooldag, mijn allerlaatste schooldag als leerplichtige student.
Dat was afgelopen vrijdag. Het was echt heel erg leuk, een ervaring om nooit te vergeten. De hele dag allemaal random dingen doen op school, met een trekker door de stad toeren en heel hard schreeuwen en meezingen met allemaal liedjes zodat je de volgende dag geen stem meer hebt. Het was een heel leuk feestje, al realiseer ik nog steeds niet helemaal dat dit het gewoon was. Dat het nu 'klaar' is.


♥ Ik word trouwens ook nog ergens achttien :D
De achttien heb ik gehaald, mijn eerste blauwe brief heeft me weten te vinden en de eerste zorgtoeslag is al op mijn rekening gestort.


♥ Uitreiking van diploma's, er van uit gaande dat ik gewoon slaag!
Dit moet nog komen, maar ik moet gewoon slagen! Ik heb al een kamer en ik heb mezelf na heel lang twijfelen eindelijk ingeschreven bij een studie. Ik heb er zin in. Ik ben er klaar voor! 


(Geloof ik)

Onderzoek

Ik heb een onderzoek gedaan. Zomaar. Tijdens mijn baantje bij de HEMA. Ik heb een flink aantal proefpersonen, maar helaas heb ik niet zo heel veel tijd gehad om alles statistisch weer te geven, dus de uitslag van mijn onderzoek is niet honderd procent betrouwbaar. (maar wel bijna :D)

Mijn onderzoek gaat over tasjes. Van die plastic dingen waar we er per dag heel veel van meegeven aan de klanten. Het is zo dat mensen nogal vaak taart kopen bij de HEMA. Dozen en dozen vol met taart. Als caissière zijnde is het nooit echt een leuke klus om die dozen in een tas te doen want a) het kost veel tijd en die tijd moeten andere klanten weer wachten en b) klanten hebben belachelijk weinig vertrouwen in je.

En met weinig vertrouwen, bedoel ik héél erg weinig vertrouwen. Wij hebben vijf soorten tasjes bij de HEMA, iets wat je misschien nog nooit was opgevallen. We hebben oranje, rode, paarse, blauwe en wijntasjes. De tassen zijn niet helemaal oranje, of blauw, maar het logo van de HEMA is afgedrukt in die kleur. Oranje tasjes zijn de kleinste, en de blauwe de grootste. Als er een klant komt met twee taartdozen en vraagt om een tasje pak ik een paars tasje. Ik wéét als caissière dat dat past, want ik heb het nog maar honderdduizend keer eerder gedaan. Toch, elke keer weer zie ik die wantrouwende blikken en wordt de vraag 'weet je zeker dat het past?' gesteld. Of nog erger, ze zeggen 'ik doe het wel' terwijl ze het zelf eigenlijk niet kunnen en alle andere klanten ophouden.

Maar goed, terug naar mijn onderzoek over tasjes. Omdat ik taartdozen in tasjes pakken nooit zo'n hele leuke klus vind, hoop ik altijd dat klanten 'nee' zeggen als ik beleefd vraag of ze er ook een tasje om heen willen. Ook vraag ik wel eens 'gaat het zo mee?'. En wat blijkt, uit mijn zeer betrouwbare onderzoek? Als je vraagt of de klant er een tasje om heen wil, hoeft hij of zij minder snel een tasje dan wanneer je vraagt 'gaat het zo mee'. In ongeveer acht van de tien gevallen wil de klant een tasje wanneer je vraagt 'gaat het zo mee' terwijl de klant maar in zes of zeven van de tien gevallen een tas mee wil als je vraagt 'wilt u er een tasje omheen?'

De vraag is natuurlijk, waarom? Ik denk dat de klant misschien een beetje van mijn hoop opvangt als ik vraag of de taartdozen 'zo mee gaan'. Maar wat doet de klant wanneer hij zoiets bespeurt bij een caissière? Juist! Hij voelt gewoon aan zijn water dat het zijn taak is om het dit winkelmeisje moeilijk te maken. Net als wanneer hij bewust met zijn handen in de door mij pas opgevouwen stapeltjes kleding graait. Hij moet gewoon een tasje hebben, al is het maar om mijn vaardigheden van het taartdozen in tasjes pakken te testen waar hij o zo weinig vertrouwen in heeft. Dus als ik vraag 'gaat het zo mee?', schudt de klant zijn hoofd en zegt met een gemeen lachje 'Nee, doe mij maar zo'n tasje' *muhahah*

Ps. Niet alle klanten zijn zo hoor, dit zijn de zeldzaam gemene klanten ;)

De antwoorden deel 2

Jullie hebben mij een tijdje terug heel wat vragen gesteld. Dit is deel 2 van de antwoorden, binnenkort komt het laatste deel online :)

Als je alles kon worden, wat zou je dan voor baan willen hebben?

Zeer moeilijk. Vroeger wilde ik altijd dolfijnentrainer worden, in mijn 'dolfijnenmeisjesfase'. Maar nu... Hmmm. Ik denk dat ik het wel heel leuk zou vinden om zo'n eigen (boeken)winkeltje in mijn bezit te hebben met allemaal spulletjes die ik zelf heel mooi en leuk vind. Een zelf ingericht winkeltje. Dat lijkt me wel heel erg leuk om te doen. Of een eigen restaurantje/bakkerij ofzo met allemaal heerlijk geurende kruiden en etenswaren. (Hmmm, en dan op het Engelse platteland, in een leuk dorpje waar mensen dan speciaal heen gaan voor mijn winkeltje *droomt helemaal weg*)

Waar zou je nog eens naartoe willen (vakantie)?

Ik wil heel graag nog een keer naar Schotland/Ierland toe en naar een plek waar je het noorderlicht kunt zien (ik denk Zweden, want daar komt de Ikea vandaan, en Pippi Langkous, daar moet het wel goed zijn. Haha)  Verder wil ik heel graag nog een keer naar de plek waar de zee écht blauw is, zo mooi aqua/azuurblauw. Ik heb zo'n blauwe zee alleen nog maar op plaatjes gezien, en de zee hier is grijs/groenig en niet echt mooi om naar te kijken. 

Hoe ziet jouw ideale man/partner eruit en wat voor eigenschappen moet ie bezitten?

Hij moet lief en grappig zijn en een beetje slim (ik denk dat het heel moeilijk gaat worden om een relatie te krijgen met iemand die je de hele tijd alles moet gaan uitleggen) en als ie dan ook nog knap is, is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Wat is je allergrootste droom (ook al is ie nog zo onrealistisch :) ?
Hier heb ik heel lang over na moeten denken, en toen kwam ik tot de conclusie dat ik niet echt een allergrootste droom heb. Wel allemaal kleine dingetjes, maar niet iets extreem groots. Overigens lijkt mij het heel fijn om te kunnen vliegen, en te kunnen zwemmen zonder je adem te hoeven inhouden. En dan urenlang door de oceaan zwemmen en allemaal vissen en dolfijnen tegen te komen. Ik ben erg gefascineerd door water en de onderwaterwereld. (stiekem ben ik gewoon de kleine zeemeermin die haar staart weer terug wil. Haha.)


Zou je later ooit overwegen om aan jezelf te laten "prutsen" ? 
Overwegen misschien, om vervolgens niet te doen. Veel mensen laten wat aan zichzelf prutsen omdat ze ontevreden zijn met hun lichaam, maar dat is vaak psychisch dus ik denk niet dat je dat oplost door iets chemisch in je lichaam te stoppen, of om er vet uit te halen. Daarnaast denk ik dat het gewoon niet gezond kán zijn om jezelf te laten inspuiten met botox, of je borsten te laten vergroten met (lekkende) implantaten... 


Waar zou je het liefste wonen?
Op een plek waar ik me thuisvoel, waar er groen is en waar veel zonlicht binnenkomt. Ik vind Nederland wel een fijn land, maar bijvoorbeeld Duitsland is ook prachtig en Engeland ook. Eigenlijk weet ik gewoon nog niet waar ik ga wonen. 

Beter

Ik ben allergisch voor zinnen die beginnen met het woord 'beter'. Vooral als het uit de mond van een meisje tussen de veertien en zestien komt, die een hele laag make-up op haar gezicht heeft gesmeerd en haar handtas zo vasthoudt. Dan helemaal.

Het lijkt de laatste tijd wel een trend om al je zinnen te beginnen met 'beter'. Zo had ik een collega die bijna elke zin begon met het B-woord. 'Beter ga je nu even de vloer vegen ofzo', 'Beter ga ik nu even kassadraaien' of als je iets tegen haar zei in de trant van 'het wordt vandaag waarschijnlijk niet erg druk' dan was haar antwoord - je raadt het al - 'Beter!'

De vraag die bij mij rijst is 'waarom zou je in hemelsnaam al je zinnen met 'beter' beginnen?'. Wat is de lol precies, als die er überhaupt is? Alsof alles wat je achter het woordje 'beter' plakt ook 'beter' aankomt. Of zo iets. Zo van 'Beter ga je nu de wc schoonmaken' Lees: ik wil de wc niet schoonmaken dus maak jij die maar mooi even schoon. Of 'beter doen we nu eventjes wat ik wil'. Dat is minder erg dan 'jij mag de wc schoonmaken of jij doet nu maar eventjes mooi wat ik wil'. Als je je zin begint met 'beter' wek je de indruk dat als je datgene wat de persoon van jou verlangt doet, ook daadwerkelijk beter is.

Het is alsof degene de trappen van vergelijking alvast heeft overgeslagen, jij komt met een goed argument of voorstel, maar wacht, zij weet al beter! En voor het gemak slaat ze jou argument maar helemaal over en komt ze gewoon alvast met een beter voorstel. In ieder geval beter dan iets wat jij mogelijk had kunnen bedenken. Dat je het alvast maar even weet.

Nog een probleem, stel iemand zegt inderdaad tegen je 'Beter maak je de wc even schoon.' hoe antwoord je? 'Ja, het is inderdaad beter (wat was er dan goed, en is er niet nog iets best?) dat ik nu de wc ga schoonmaken' of  'Nee, het is helemaal niet beter dat ik de wc ga schoonmaken'. Je kunt bijna alleen maar fatsoenlijk antwoord te geven door te zeggen 'Beter doe jij dat even' of 'Beter doe ik dat maar even niet'. Maar dan vergrijp ik me aan dezelfde verschrikkelijke fout als de ander. Ik kan het niet uit mijn strot krijgen om mijn zin met 'beter' te beginnen. Echt niet.

Wanneer iemand mij dus een 'beter' voorstel doet, kan ik - hoe ironisch - alleen maar antwoorden met 'best'... Triest hè?

Is het jullie ook weleens opgevallen hoeveel mensen hun zin beginnen met 'beter?

De originele comment

Wij bloggers schrijven niet alleen een hele hoop, we voorzien elkaar ook voortdurend van commentaar. Het is altijd leuk om te lezen hoe mooi, prachtig en geweldig iemands stukje is, maar als je de dertigste bent die het zegt komt het nogal stom over. De synoniemen van 'leuk' zijn op, en alles wat jij zou willen zeggen is eigenlijk al een beetje gezegd. Wat nu?

Eigenlijk weet ik daar geen antwoord op, en ik heb ook geen idee of andere mensen hetzelfde ervaren. Ikzelf vind het nogal knullig om bij iemands mooi geschreven stukje wéér neer te zetten dat ik het mooi, origineel, of herkenbaar vond. Ik zou graag iets écht origineels willen zeggen. Maar verdorie, al die andere mensen waren me net voor...

Wereld π-dag

Het getal π, soms geschreven als pi, is een wiskundige constante, met in decimale notatie de getalswaarde 3,141592653... deze waarde is de verhouding van omtrek en diameter in cirkel.

Ik gok dat iedereen tijdens een van zijn of haar wiskundelessen wel eens van π heeft gehoord. Waarschijnlijk heb je toen gedacht 'wat een onzin' (dat is wat ik dacht) maar ik ga jullie vandaag wat meer vertellen over deze wiskundige constante. En nee, ik wil géén wiskunde studeren!

Pi werd al heel vroeg gebruikt door natuurkundigen om de omtrek van een cirkel te meten. Isaac Barrow had het over περιφέρεια (perifereia = omtrek van een ronde vorm) Neem de eerste letter, en tadaaa. Pi is geboren. Wij gebruiken π over het algemeen om de omtrek van een cirkel te bepalen. Verder is pi een irrationeel getal, dat betekent dat het niet te schrijven is als een breuk van twee hele cijfers, zoals bijvoorbeeld 0.2 dat kun je schrijven als 2/10.


Zo, jullie hebben al weer heel wat opgestoken over π . Waarom doe ik dit? Nou, toevallig is het vandaag veertien maart, ook wel geschreven als 3/14, en laten dat nou net de eerste twee decimalen van pi zijn. Daarnaast vind ik het ook wel interessant en vind ik het jammer dat ik het niet helemaal begrijp. Pi is zo het schijnt een oneindig getal en af en toe zijn er nog een paar mensen die extra decimalen vinden. Hoe vinden ze die vraag ik me af? Dat is zo'n vraag waar ik 's avonds tijden over na kan zitten denken, hoe kan dat nou? maken ze daar oneindig moeilijke berekeningen voor? Er zit geen geen patroon in de decimalen van pi dus hoe weet  je dat die wiskundigen je niet gewoon wat wijs maken? Moet dat dan allemaal driedubbel bewezen worden? Wat een hoofdpijnklus!


Wat dan wel weer leuk is aan π is het feit dat mensen er hele geheime boodschappen in zijn gaan zoeken. Als je alle letters van het alfabet een nummer geeft dus a=1, b=2 enzovoorts, dan kun je dingen lezen in pi. Er is zelfs een site waar je kunt zoeken of je naam in Pi staat. Je vindt de site hier. Ik heb mijn naam ingevuld: A - r - i - s - k - a = 1- 18- 9- 19- 11 - 1 maar helaas staat mijn naam niet in de eerste zoveel decimalen van pi. Verdorie!


Om helemaal eerlijk te zijn vind ik pi vooral leuk omdat het een grappig tekentje is, een klein dingetje met een oneindige betekenis.  En wereld pi-dag? Dat is gewoon een hele goede reden om de Pi-song te beluisteren, en een Pi Pie te bakken en op te eten! 


Happy πday! (Tot zo ver mijn wiskundige bijdrage van het jaar, ik beloof jullie het zal niet nog een keer gebeuren. :)


Had jij ooit van wereld pi-dag gehoord? Draagt jouw wiskundeleraar dan ook een pi-shirt en hebben ze bij jullie op school ook een 'wie kan de meeste getallen van pi opzeggen' wedstrijd, of zijn onze wiskundeleraren gewoon een beetje overenthousiast?

Potopener

Huh, poto-pener? Nee, een pot-opener!

Een ding is zeker, als ik op kamers ga ben ik verloren zonder een potopener. Natuurlijk was ik niet van plan om alleen maar dingen uit een glazen potjes te koken, maar zo af en toe komt een potopener best van pas. Wanneer je bijvoorbeeld jam wilt eten en de verpakking zit nog dicht of wanneer je heel graag mais door de kip wilt, maar je geen zin hebt om moeilijk te doen met een maiskolf. Op dat soort momenten is de potopener je reddende engel.

En voor mij al helemaal. Ik ben niet zo heel krachtig gebouwd (understatement) en de kracht in mijn handen is vaak al helemaal ver te zoeken. Zo slap als je spieren zijn wanneer je de slappe lach hebt, zo voelen mijn handen van tijd tot tijd ook aan, en juist op momenten dat je er niet om kunt lachen. Ik heb gewoon af en toe nul komma nul kracht in mijn handen, met alle gevolgen van dien.

Zo moesten mijn vriendinnen de afgelopen jaren vaak mijn flesje voor me openen als hij net nieuw was, of zakjes voor me open scheuren want dat is ook niet mijn sterkste punt ( misschien moet ik het op mijn cv zetten: slechte eigenschap: kan geen zakjes open krijgen). En je zou maar lekker een avondje op jezelf op de bank zitten en je krijgt de zak met snoep niet open. Dat is een beetje jammer. Gelukkig hebben we dan nog een schaar in huis, maar voor potjes en blikjes heb je toch zwaarder geschut nodig.

Want stel je hebt een avondje geen zin om te koken en wilt gewoon een pot pastasaus door de pasta roeren (of rammen, als je echt heel chagrijnig bent) en het potje wil niet open... geloof me, het liefste zou je de pastasaus dan met pot en al door die verdomde spaghetti roeren!

Dus om de lieve vrede in huis te bewaren en er voor te zorgen dat ik mijn toekomstige huis/kamergenoten niets aan doe, ga ik binnenkort maar eens naar de winkel om een potopener aan te schaffen!

Schatten

Hoeveel pluisjes? Eeuh...

Een van de dingen die ik absoluut niet kan is schatten. Misschien komt het omdat ik een vrouw ben, ik heb geen idee, maar schatten is gewoon niet zo mijn ding. Het begon al op de basisschool met rekenen. In groep vier, vijf en zes werd ons uitgelegd hoe we moesten optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen. In groep zes kwam ook het verschrikkelijke onderwerp 'breuken' aan bod,  dat ik met moeite overleefde. Maar goed, tot zo ver geen echte problemen. Tot ze in groep zeven opeens gingen eisen dat ik moest 'schatten'. Schatten?


Schatten, ja! De bedoeling was om een schatting te maken bij een moeilijke keersom zoiets als 56 x 12. Dan moest je 56 * 10 = 560 doen + 56 * 2, maar dat was te moeilijk dus maakten we er '50 *2' van. De uitkomst is dan dus 'ongeveer zeshonderdzestig'. Allereerst zag ik het nut er niet van in. Waarom zou je iets 'ongeveer' willen weten als je het ook helemaal kunt weten, en daarnaast kon ik het ook gewoon niet. Nou hoor ik jullie denken 'hoe kun je zoiets simpels als dit nou niet kunnen?' Nou... kijk, ik was intelligent genoeg om gewoon uit te rekenen dat 56 x 12, 672 is. Maar omdat we verplicht moesten schatten, ronde ik het altijd af naar boven, of in dit geval naar beneden. Mijn antwoord was dus 'ongeveer 670', helaas, fout! het moest 'ongeveer 660' zijn. Ook al zit mijn antwoord dichter in de buurt, dat maakt niet uit, je moet schatten.

Ik snap  wel dat ze gewoon wilden dat ik een benadering maakte, maar toch, ik blijf het nut er niet helemaal van in zien. Ook in mijn dagelijkse leven wordt ik vaak genoeg geconfronteerd met het feit dat ik niet kan schatten. Hoe ver mijn huis van de bushalte ligt? Ik zou gerust zeggen vijf kilometer, maar nee, het schijnt vijfhonderd meter te zijn. Hoe lang dat stuk hout daar is? Dertig centimeter? Nee, tien... Hoe hoog iemand een bal kan gooien? Nou, toch op zn minst wel tweehonderd meter? Wanneer was de gouden eeuw? Eeuh, rond dertien/veertien/vijftien/zestienhonderd? Enzovoorts, enzovoorts. Ik weet het antwoord of precies, of ik zit er helemaal naast, door op mijn gevoel te vertrouwen en te schatten.  Ik zie het verschil tussen een realistische en een onrealistische schatting gewoon niet. Helaas. Want toegegeven, als je een beetje goed kan schatten scheelt dat toch stiekem wel een hoop werk.

Ben ik de enige met dit probleem, of zijn er nu mensen die een 'wij kunnen niet schatten'clubje met mij willen oprichten?