Kleuren

Heb je je ooit afgevraagd wat voor kleur Aristoteles had, of je scriptie, of bloggen? Ik niet, maar toch kwam ik kortgeleden achter het antwoord...

Ik was laatst namelijk in een bouwmarkt op zoek naar een nieuw kleurtje voor het kamertje waar ik naar ben verhuisd thuisthuis. Het is een kamer op het noorden en er is bijna nooit zon dus ik besloot voor een vrolijke kleur te gaan. Na een lange strijd tussen de kleur zonnegeel en maisgeel ging de laatste uiteindelijk mee naar huis en kreeg de eer om op mij muren gesmeerd te worden.

Tijdens mijn zoektocht naar de ultieme kleur geel, kon ik het natuurlijk niet laten om ook nog even wat bij de andere kleuren rond te snuffelen. De namen die ik toen tegenkwam waren ronduit lachwekkend. Zo vindt de bouwmarkt donkerbruinroodachtig een typische kleur voor Aristoteles. Natuurlijk. Als ik aan Aristoteles denk zie ik altijd gelijk een donkerbruinrode vlek voor me. Jij toch ook?

Lichtgrijs vonden ze toch wel erg columnachtig, best logisch, want letters zijn vaak zwart op wit en dat maakt grijs, of zoiets. Groen doet denken aan school. Ten minste dat vindt de bouwmarkt, want zowel de kleur tentamen als de kleur scriptie zijn groen. En februari is een beetje zo'n net niet roze-achtige kleur, waar ik ook wel in kan komen, want  februari is een beetje een net niet maand.

Uiteindelijk vond ik dan ook nog de kleur bloggen, een prachtige kleur blauw die elke blogger natuurlijk op zijn muur moet hebben. Als er dan iemand langs komt en vraagt: 'wat voor kleur heb jij op je muur?' kun je ten minste antwoorden met 'bloggen' wat actief en leuk klinkt en veel beter dan 'ik heb Aristoteles op mijn muur' (eeeeuh..?), of 'februari' of nog erger 'mijn muur is tentamengroen'.

Ik vraag me af of er logica achter zit, of dat ze een of andere stageloper de job hebben gegeven om de kleuren namen te geven. Een die een hekel had aan groen bijvoorbeeld en aan school en besloot om deze met elkaar te matchen. Ik ben in ieder geval heel blij met mijn maisgele muurtjes en wat betreft Aristoteles, column, februari, tentamen, scriptie en bloggen... die hebben een mooi plaatsje op mijn prikbord verdiend.

Ik hecht geen waarde aan opgevouwen ondergoed

Ik zie het al voor me. De titel van haar roman. Je weet wel, zo'n roman geschreven door een achttienjarige studente die er van overtuigd is dat zij de wereld prima kan veroveren met haar schrijfsels. Ze is toch op z'n minst net zo leuk als Daphne Deckers en Paulien Cornelisse, toch? Zelfs de titel is er al, nu is het alleen nog wachten op de inspiratie die haar vast en zeker binnen de kortste keren komt aanwaaien. Echt.

Misschien kan ze beginnen met een soort titelverklaring. Want waarom zou je in je titel je ondergoed vermelden? Nou, dat komt omdat zij, deze studente, ervan overtuigd is dat het een prachtige one-liner is. (En dat is het ook, toch?) maar zoals wel vaker heeft ze (volgens zichzelf) geweldige one-liners maar verder niet zoveel te vertellen.

Maar goed, de titelverklaring. De huisgenoten van deze willekeurig gekozen studente vouwen wel een de was op en dan krijgt ze haar ondergoed keurig opgevouwen terug. Ze ziet gewoon dat haar huisgenoten er moeite voor hebben gedaan om het ondergoed netjes op te vouwen. Maar de studente in kwestie hecht geen waarde aan opgevouwen ondergoed. Ze ziet niet in waarom je je ondergoed zou opvouwen, want zelf smijt ze het altijd gewoon in een bak.

Daarna zou de studente haar verhalen over het leven op kamers uit de doeken kunnen doen, het studeren, het uitstellen, het huishouden, alles. En deze studente kan alles zo leuk opschrijven dat alles een klein avontuur lijkt. Zoals die ene keer dat er een gigantische wesp in de keuken zat en hij weg moest. En zij en haar huisgenoot zo wanhopig waren dat ze op een gegeven moment maar gewoon heel vals begonnen te zingen in de hoop dat de wesp weg zou gaan. Het zou allemaal kunnen.

In haar hoofd is de roman al bijna af, er zitten op z'n minst al twintig one-liner is. Nu moeten er nog twintig verhaaltjes omheen geschreven worden die grappig en leuk zijn om te lezen, dan kan ze naar een uitgever stappen, en hoppakee, ze heeft iets in haar handen dat van haar is. Met een eigen ISBNnummer. Het zou zomaar allemaal kunnen.

Maar voor nu droomt deze studente eerst nog even verder, en schrijft ze haar schrijfsels hier neer. Want ja, die studente... Dat ben ik natuurlijk gewoon.

Fangirl

Op de middelbare school ontkom je niet aan de zogenaamde 'fangirls', meisjes die gek zijn van een serie/acteur/zanger/willekeurig beest en die daar dan voortdurend over praten en het andere mensen aanraden/opdringen ondanks het feit dat je ze al duizend keer hebt verteld dat je Alexander Rybak NIET leuk vindt.

Toen de twilightboeken net uit waren werd er weer een nieuwe groep fangirls het leven in geroepen. Ze stonden aan de 'Edward' of de 'Jacob' kant en ik kreeg van iedereen te horen dat ik twilight moest gaan lezen, want het waren oooooh zo geweldige boeken. Dus ging ik naar de bieb, leende ik het boek. ( ik reserveerde het boek, kwam op een lange wachtlijst te staan en na een aantal weken kreeg ik het boek.) Na al die geweldige verhalen sloeg ik het boek open en begon met lezen...

Wat een teleurstelling. Twilight was saai, voorspelbaar, saai en daarnaast gewoon ongelofelijk slecht geschreven. Ik snapte niet dat mensen dit 'leuk' konden vinden of zelfs maar zo leuk dat ze er andere mensen mee durfden lastig te vallen. Diep in mijn hart besloot ik toen dat ik nooit zo wilde worden.  

Maar dat is mislukt. Ik heb mij  namelijk aangesloten bij een groep die zich de Whovians noemt. De wat? Een Doctor Who fanclub. Ja, die serie over een alien die eruit ziet als een mens, ruim negenhonderd jaar oud is en door tijd in ruimte vliegt in een telefoonbox. Die ja. En weet je. Die serie is echt geweldig. The Doctor is awesome, zijn hulpjes zijn dapper en grappig, en het hele concept is zo briljant dat ik er geen woorden voor heb. Het is gewoon.... AWESOME!

Er zitten overal verwijzingen in van/naar volgende/vorige afleveringen en er zitten gewoon briljante en soms prachtige filosofische quotes in. 

"You wanted to come fourteen years ago.

I grew up

Don't worry, i'lll soon fix that"

"People assume that time is a strict progression of cause to effect, but actually from a non-linear, non-subjective viewpoint - it's more like a big ball of wibbly wobbly... time-y wimey... stuff."

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Haha. Maar aangezien ik daar alleen de diehard Doctor Who fans blij mee maak en ik  gok dat dat er niet zo heel veel zijn hier, stop ik maar voordat ik al mijn volgers verlies ;)

Zijn er hier meer whovians? En zo nee, ben jij een fangirl?

Over poppen

Toen ik klein was en het krantje van de speelgoedwinkel kwam uit, dan was het feest. Plaatje voor plaatje werd het blaadje zorgvuldig bekeken. En als ik iets zag wat ik wilde hebben dan knipte ik het uit en bewaarde ik het plaatje. Een van de keren dat het speelgoedwinkelboekje uitkwam stond daar een pop in. Ze heette Annabell. Ik was verliefd. Want kijk, deze pop kon echte tranen huilen (wie wil dat nou niet?!), slapen en uit haar flesje drinken en daarnaast ook nog 'brabbelen' zo stond in de beschrijving. Dus knipte ik het plaatje netjes uit en bewaarde ik het.

Dat ik een nieuwe pop wilde kwam trouwens niet zomaar uit het niets. Mijn geliefde Baby Born waar ik al heel wat jaartjes mee rondzeulde was een tragische dood gestorven. Ik vond namelijk dat baby's eten nodig hadden, maar daar waren de makers van de pop het niet helemaal mee eens. Dus toen ik mijn geliefde Baby een boterham wilde voeren door deze door het gaatje wat haar mond moest voorstellen te duwen, kwam alles vast te zitten. En toen ik dacht dat het misschien met wat drinken wel verholpen kon worden, brak het topje van het flesje af en bleef voor eeuwig muurvast in haar mond zitten.

Toen vond ik mijn pop niet meer 'echt' genoeg, want welke baby heeft nou een voor eeuwig volgepropte mond, dus wilde ik een Baby Annabell. Natuurlijk was Baby Annabell heel duur, maar op een dag kwam ik nietsvermoedend thuis en toen ik op mijn kamer kwam was, was mijn kussen wel heel erg dik. Dus keek ik eronder. En daar lag... Baby Annabell. De bruine versie. Niet omdat mijn ouders vonden dat ik een multicultirele opvoeding verdiende of zoiets, maar gewoon, omdat hij in de aanbieding was.

Ik moest mijn verhaal wel aanpassen, want ondanks dat ik zo jong was, was ik natuurlijk niet dom. Ik snapte ook wel dat ik mijn zogenaamde man 'Mike' nu donker moest zijn, of dat hij samen met mijn alter ego 'Liesje' een  kind moest adopteren. Want het verhaal moest natuurlijk wel kloppen.

Annabell heeft best lang volgehouden alleen haar gebrabbel, gehuil (wat overigens niet echt 'water' was bij deze uitvoering, maar alleen bij de blanke uitvoering van de pop) en luidruchtige geslaap waren mateloos irritant. Gelukkig zat er een uitknop op die pop. Op een gegeven moment was ik toch echt te oud voor en heeft Annabell een tweede leven gekregen bij mijn nichtje als ik het me goed herinner. En dat was dan ook gelijk het einde van mijn poppenhistorie. Ten minste, dat hoop ik.

Kranten

bron

Toen ik een jaar of dertien was besloot ik dat ik geld wilde verdienen. Natuurlijk kun je als je dertien bent nog vrij weinig in de grote wereld. Je mag helpen op een kinderboerderij je mag modellenwerk doen en kranten/folders bezorgen. Aangezien eerste twee opties niet doorgingen omdat we geen kinderboerderij in de buurt hebben en niemand me ooit heeft gevraagd voor modellenwerk, bleef er niet veel anders over om maar gewoon kranten te bezorgen.


En zo geschiedde. Tweehonderd (of vierhonderd, ik weet het niet meer) kranten, één keer in de week, en daar kreeg ik het geweldig hoge bedrag van drie euro vijftig voor. Wat toen kennelijk heel veel geld was, want ik kan geen andere reden bedenken waarom ik me zo heb laten onderbetalen. Ik was er de eerste keer zo'n vier uur mee bezig. Ik was een klein meisje, ik woog niet zoveel en als ik niet oppaste dan kieperde de fiets naar achter omdat die kranten een stuk zwaarder waren dan ik.


Gelukkig ging het steeds beter en als ik écht mijn best deed kon ik in een uur en een kwartier klaar zijn, maar meestal was ik er nog zo'n twee uur mee bezig. Het weer werkte helaas meestal niet mee. Elke woensdag  regende het heel hard, of waaide het verschrikkelijk en in de winter was het zo koud dat ik het niet in één keer kon doen omdat ik na een half uur zoveel pijn in mijn handen had van de kou, dat ik geen krant meer kon vasthouden of hem door de brievenbus te doen. Oh. Dat was naar.

Als ik terugdenk aan het krantenlopen is het eerste wat ik denk: 'Nooit, never ever again!' en daarna 'waarom heb ik ooit genoegen genomen met drie vijftig per week. Dat is zó ontzettend weinig'. Toch vind ik het wel  knap dat ik het anderhalf tot twee jaar vol heb gehouden. Dat getuigd toch zeker van enig doorzettingsvermogen van mijn kant. What doesn't kill you makes you stronger zeggen ze wel eens en ze hebben gelijk gehad. Ik ben niet gestorven (het scheelde niet veel). Of ik er sterker op ben geworden... hmm. Dat valt nog te bezien. Haha.

Snelsnel

Vandaag heb ik ook ein-de-lijk mijn eerste brief van de faculteit wijsbegeerte ontvangen (ik was bijna bang dat ze me er überhaupt niet wilden hebben) en alles zag er heel erg serieus uit, waar ik een beetje bang van werd. Gelukkig bezitten de huidige studenten ook humor want onder aan een van de brieven stond dat je als wanbetaler wordt vervloekt en voor de rest van je leven achtervolgd door een stroom boosaardige demonen. (ten minste, ik hóóp dat dat humor is. Haha.)


Ik zou nog veel meer willen schrijven, bijvoorbeeld hoe nutteloos het weerbericht wel niet is (coming up), dat mijn nieuwe boek 'How to be an Explorer of the World' binnen is gekomen en dat ik het een geweldig boek vind. (meer daarover later) Maar dat kan allemaal niet want ik ben druk aan het inpakken, bellen, kijken wat voor weer het is in Antwerpen etc, omdat ik morgen met de trein naaaaaar (jullie mogen raden, en anders staat het een paar woorden terug) Antwerpen ga.


Tot gauw!

Pokerface

Nee, niet het liedje, maar het concept 'pokerface' in het algemeen. Het zit namelijk zo. Ik heb er geen. Het is treurig, ik weet het, maar ik heb absoluut in de verste verte geen pokerface. Mijn gezicht is een open boek waar alles leuk hardop van te lezen is.

Ik voel me soms net de hamster van het plaatje, één die heel hard z'n best probeert te doen om een geheim/cracker te bewaren maar het gewoon niet kán omdat het zo ontzettend obvious is dat hij de cracker toch heeft. Nou ben ik geen voorstander van liegen, dus wat dat betreft heb ik het goed getroffen, maar sommige leugentjes om bestwil moeten kunnen vind ik en af en toe een geheim kunnen bewaren is ook best handig. Er zijn dus nogal wat situatie waarin een pokerface best handig geweest zou zijn.

Bijvoorbeeld wanneer je moeder je mening vraagt over die hele lelijke jurk waar ze dol op is, of wanneer je een cadeautje krijgt dat écht afschuwelijk is en mensen vragen 'wat vind je ervan' en de hoop op een positief antwoord van hun gezicht afdruipt. Wanneer je een verassing voor een vriendin organiseert en ze steeds zegt 'waarom zit je toch zo raar te lachen?'. Of wanneer je in de bus zit je aan iets leuks denkt en je aan het einde van de rit bedenkt dat je de hele busrit met een creepy smile op je gezicht zat.

Een pokerface staat al heel lang op mijn verlanglijstje, helaas heb ik er tot nu toe nog steeds geen gekregen...

En hoe zit het met jou, heb jij een pokerface?

Wachtwoorden en vervelende websites

Als aankomend student werd ik gevraagd om mijn pasfoto te uploaden op Nestor een website van de RuG. Ik dacht 'dat doen we even'. Maar dat viel in de realiteit zwaar tegen. Allereerst wilde ik geen formele pasfoto opsturen waarop niemand ooit lacht, iedereen flaporen heeft en de belichting meestal erg onflatterend  is. Dus begon ik scrollen in mijn bestanden. Nou heb ik als fotografieliefhebber nogal wat bestanden, dus dat duurde even.

Na een tijdje kwam ik erachter dat ik geen leuke, recente én voor deze situatie bruikbare foto van mezelf had. Dat betekende dat er een nieuwe gemaakt moest worden. Dus haartjes goed, beetje mascara op en mijn zusje lief aangekeken en uiteindelijk de goede foto gemaakt om op te sturen (ondanks dat mijn pony wel nogal scheef loopt, terwijl hij in werkelijkheid recht is)

Toen kwam het verschrikkelijke gedeelte. Ik moest namelijk inloggen op Nestor. Een hele tijd terug had ik een wachtwoord gekregen en daarna mijn wachtwoord veranderd. En ergens opgeschreven. Maar, waar? Een uur en duizend wachtwoorden later begon ik lichtelijk in paniek te raken. Ik had geen 'uw wachtwoord is veranderd in 1234onzinlalal123' mailtje gekregen dus mijn wachtwoord was niet echt te achterhalen. Ik had echt alle mogelijke combinaties al geprobeerd en NIETS werkte.

Ten einde raad zag ik al voor me hoe ik die mensen moest bellen en hoe komisch dat gesprek zou moeten zijn:

"Hallo, met de RUG"
"Hoi, met Ariska"
"Hoi, wat kan ik voor je doen?"
"Nou, ik ben mijn wachtwoord voor Nestor kwijt"
"Oh, heb je al geprobeerd om met behulp van de 'secret questions' je wachtwoord te achterhalen?"
"Ja."
"Niet gelukt?"
"Nee, want als ik nog nooit eerder mijn 'secret question' gebruikt."
"Daarvoor moet je eerst even inloggen en er een bedenken."
"Ja, maar ik heb mijn wachtwoord dus niet."
"Oh"

"Dus wat adviseert u me om te doen?"
"Mag ik  je studentnummer?"
"Ja hoor dat is S#######"
"Ik zie dat je hier nog niet eens op school zit."
"Nee, klopt."
"En dan nu al je wachtwoord kwijt?"
"Wrijf het er lekker in."

" Je wachtwoord is ......"
"Oké bedankt."
"Tot ziens."
"Wacht even."
"Ja?"
"U praat hier met niemand over hè? Dit blijft tussen ons, toch? Ik wil niet bekend staan als de meest chaotische student, want dat BEN ik niet."
"*onderdrukt gelach* prima, tot ziens"
"Tot ziens"

GELUKKIG gebeurde dit niet, want  GELUKKIG  kwam ik er net op tijd achter dat Nestor net zo vervelend en pietje precies is als cupweb, een speciale website van mijn oude school. Je moet namelijk na je wachtwoord niet op enter drukken maar op 'Log in' klikken want anders pakt de site je wachtwoord niet. Hmppf.

Als er nu geen ICT-nerd is die een melding krijgt als mensen vaak een verkeerd wachtwoord invoeren dan kom ik er geloof ik redelijk ongeschonden van af. Dan hoeft niemand dit te weten. Want jullie houden je mond, toch?

Klussen

De afgelopen drie dagen ben ik Groningen druk bezig geweest met mijn kamer. De muren waren groen geverfd met structuurverf waardoor er allemaal scherpe randjes aan de muren zaten. Daarnaast was de deur geel waar ik ook niet heel vrolijk van werd, dus ben ik samen met een vriendin aan het schuren geslagen. Geïnspireerd door Laura haar lijstje, is hier een lijstje van dingen die ik heb geleerd van een dag schuren en een dag verven.

Schuren

- De  meneer van de Karwei kijkt je heel vreemd aan als je zegt dat je de muren met de hand wil schuren. (ondanks het feit dat op internet te vinden is dat dit een mooier resultaat geeft)

- Begin niet te fanatiek, anders moet je de rest van de muren net zo fanatiek gladschuren. (wat we overigens hebben gelaten, één muur is superzacht, de rest is 'gewoon')

- Je bent niet geschikt om dit voor je levensonderhoud te doen als het je bij de allereerste (en dan bedoel ik ook echt de allereerste) beweging in je rug schiet zodat je de rest van de dagen je als een bejaarde moet voortbewegen. 

- Aan het einde zit je onder de oude verfresten (zie foto)

- Schuren zou volgens mij perfecte therapie zijn, als je eenmaal bezig bent kun je alle agressie van je af schuren en tegelijkertijd de scherpe randjes van de muren.

- Stop iets tussen het schuurpapier en je handen, anders krijg je gaten in je handen. *spreekt uit ervaring*

- Het bovengenoemde is sowieso praktisch want schuurpapier wordt heel erg heet als je eenmaal bezig bent.

- Neem (liters) handcrème mee! Ik dacht dat ze op de vrouwenklussite (ja, die bestaan) overdreven met hun handcrème, dat viel tegen. Na het schuren mag de muur dan wel mooi glad zijn, maar je handen voelen aan als schuurpapier.

Verven

- Er bestaat geen 'wit' in het land der verfmakers, wel 'Eenvoud', 'Rijst' en 'Flamingowit' (terwijl ik altijd dacht dat die beesten roze waren)

- Verf spettert, aan het einde zit je onder de eenvoudige flamingowitte rijstspikkels. Overal. 

- Als je wilt zien of er nog ergens stukjes van de oude kleur te zien zijn word je gek. Probeer het maar eens, dan dansen er opeens vlekken voor je ogen.

- In tegenstelling tot Laura's bevinding vind ik dat een beetje muziek het verven stukken leuker maakt, vooral omdat het zo lekker galmt in een lege kamer als je meezingt.

- Verven is leuker dan schuren. 

Ik heb nu drie mooie witte muren die daarnaast ook nog eens aaibaar zijn dankzij ons harde werk. Nu alleen nog het inrichten en dan ben ik klaar om er echt in te trekken!

Examens, onderwijsprijs en mijn nieuwe kamer

Zo, na een hele lange stilte ga ik hier weer eens wat leuks neerzetten. Het was namelijk zo stil omdat ik examens had. Acht examens heb ik gemaakt, waarvan sommigen heel erg meevielen en anderen juist weer tegenvielen. Maar ik heb het gehad én ik leef nog. Mijn concentratie was soms wel ver te zoeken. Zo heb ik me heel erg vermaakt met het ontcijferen van de lichaamstaal van de surveillanten tijdens de examens. Het feit dat sommige van hen geen schoenen droegen vond ik erg grappig en als ze thee en koffie kwamen brengen met een blik van medelijden in hun ogen was mijn concentratie, als ik die al had, ook zo weer weg.

De examens zelf bezorgden mij soms ook een glimlach. Zo had ik in het in de bus met een klasgenoot er nog over gehad dat onze economieleraar had gezegd dat relatieve kostenvoordelen nog nooit op het examen waren geweest. Wij hadden zelfs al een paar argumenten bedacht waarom dat niet zo was, en waarom het waarschijnlijk nooit op het examen zou komen. En raad eens waar opgave twee van het examen over ging? Juist! Relatieve kostenvoordelen.

Naast een glimlach heeft het examen me heel veel stress bezorgd. Ik lette continu op de klok of ik nog wel op schema liep en of ik niet in tijdnood zou komen. (Dat is gelukkig nooit gebeurd!) En naast stress kwam ik elke dag doodmoe en met rugpijn thuis omdat die stoeltjes zo verrot zaten. Maar zoals ik al zei, ik leef nog, ik ben waarschijnlijk wel geslaagd (en anders wel met een herexamen) en dan verlaat ik de middelbare school voorgoed! 

Ondertussen, in de tweede week van de examens, kwam na mijn examen Engels de teamleider op mij af. Hij vroeg of ik even mee wilde komen. Me afvragend wat ik verkeerd had gedaan liep ik met hem mee. Wat bleek? Ik heb de KNAW onderwijsprijs gewonnen met mijn PWS. Een studiebeurs van €1500 euro! 

De KNAW schrijft over mijn profielwerkstuk:

Ariska Bonnema neemt de lezer mee in haar filosofische ontdekkingsreis naar het bestaan van de vrije wil, determinisme en verantwoordelijkheid voor eigen gedrag. Vanuit verschillende theoretische invalshoeken onderzoekt zij de (on)mogelijkheden van enerzijds de ervaren vrije wil en anderzijds de objectief aantoonbare vrije wil. Met de antwoorden op haar vragen aan bekende en onbekende filosofen durft zij haar eigen conclusie te trekken dat over honderd jaar de vrije wil nog steeds als filosofisch concept bestaat. Een intrigerend en zeer origineel uitgevoerd werkstuk waar niet alleen antwoorden worden gegeven maar vooral vragen worden gesteld, ook aan de lezer.

Iets waar ik dus wel een klein beetje trots op kan zijn! :)

Verder ben ik ook nog in Groningen geweest om mijn nieuwe kamer te bekijken. Vanaf augustus ga ik huren, en ik denk dat ik vanaf de KEIweek er echt in ga wonen. Het wordt nog een verschrikkelijk leuke verhuizing want we wonen op de derde verdieping, moeten zes trappen op en hebben geen lift. 

Dat was weer een kleine update. Voor mij begint nu een hele lange vakantie dus ik denk dat ik het bloggen snel weer zal hervatten als 'vroeger'. Maar eerst ga ik nog even genieten van het feit dat ik gewonnen heb, de examens voorbij zijn en dat ik nu zeeën van tijd heb waarin ik zelf kan uitmaken wat ik doe en niet.

Tot gauw!

Leeuwarden

Friesland is een geweldige provincie, zoals jullie waarschijnlijk allemaal weten. En omdat Kim en ik vonden dat ook Nicole dit moest weten, besloten we om haar een dagje uit te nodigen naar de prachtige Friese hoofdstad Leeuwarden.

Onze eerste stop was bij de min12, een ijswinkel met alle mogelijke smaken die je maar kunt bedenken van perziktaartijs tot roze peperijs. Je kunt eigenlijk niet naar Friesland gaan, van ijs houden en NIET naar de min 12 gaan.

Daarna begon de geweldig gestructureerde en duidelijke rondleiding van Kim en mij. Een dag eerder waren we tot de conclusie gekomen dat we eigenlijk alleen de winkelstraten van Leeuwarden echt goed kenden en daar hield het zo ongeveer mee op. De rondleiding ging dan ook ongeveer zo:

"Hoe heet dat gebouw ook alweer? Is dat niet dat paardhuisding?"
"Paardhuisding, waar heb je het over? Is dat niet de gevangenis?"
"Nee, dat schoolding waar we toen iets hebben gedaan voor ons FCE."
"Was dat niet midden in een woonwijk?"
"Huh, maar wat is het dan?!"

"Laten we naar het park gaan"
"Ja, als we daar langs lopen dan kom je er wel, toch?"
"Was het niet daar en daar langs?"
"Kijk, daar is een bordje!"
"Okee, we volgen de bordjes."

Toen we uiteindelijk moe en verwilderd het park bereikten hebben we daar de rest van de middag gezeten, genietend van een doos aardbeien, chocola en boterkoek. Het was gezellig!

ps. Zoals jullie kunnen zien zijn Kim en ik hele goede gidsen en vanwege dit gi-gan-tisch grote succes is onze rondleiding nu beschikbaar voor slechts 80 euro per persoon exclusief eten en drinken. Dus wil jij Leeuwarden goed leren kennen, af en toe verkeerd lopen en gelijk leren om bordjes te lezen? Meld je dan nu aan! (Ik zeg: Doen!)

achttien

Mijn jongere ik die jullie toezwaait

Wohoo, vandaag ben ik jarig en word ik achttien jaar. ACHTTIEN! En nu voel ik me plotseling heel erg oud, want vroeger keek ik op tegen mensen van achttien en nu ben ik zelf een van hen.  In die achttien jaren heb ik natuurlijk allemaal hele wijze lessen geleerd *kuchkuch* en na lang denken heb ik er achttien dingen gevonden die ik wel vermeldenswaardig vond. Dus hier een lijstje van dingen die ik heb geleerd de afgelopen achttien jaar in random volgorde.

1. Het begin is altijd moeilijk...

2. ... maar vergeet nummer 1 gelijk maar weer want niet alle spreekwoorden zijn waar.

3. Check altijd of er geen gat/gaten zijn voordat je ergens water in gooit.

4. Geiten bijten.

5. Wanneer je een de onderkant van de paardebloem een beetje openscheurt in reepjes en hem dan in het water houdt, krullen de reepjes op. (iets waar ik me als kind eindeloos mee kon vermaken)

6. Ik zal nooit, maar dan ook nooit bruin worden. Check de foto uit deze post als bewijs. (dat was aan het einde van de zomer)

7. Mijn moeder heeft bijna altijd gelijk.

8. Op school rondlopen met een groot mes in je hand voelt heel erg crimineel aan.

9. Er is een woord voor het rommelende geluid dat je buik maakt als je honger hebt.

10. Niet alle honden zijn bloeddorstige wezens die je het liefst met huid en haar willen verslinden (dit is wat ik tot vijf jaar geleden dacht)

11. Ruimtelijk inzicht, techniek en  natuurkunde zijn niet mijn sterkste punten.

12. Ik heb de liefste vriendinnen die ik me maar kan wensen!

13. Als je wilt weten of de olie al heet genoeg is voor je het vlees in de pan gooit, zet er dan een houten lepel in. Als het om de lepel nu begint te borrelen is het vet heet genoeg. Zo niet, dan moet je nog even wachten.

14. Op school leer je zo af en toe ook nog eens wat. Zoals rekenregels, of dat (S-I) + (B-O) = (E-M), dat Aristoteles lief is, dat mensen vroeger hun zoons graag allemaal Hendrik noemden en dat Franz Kafka een slechte relatie had met zijn vader.

15. Watervaste marker kun je het beste verwijderen met graffitiverwijdereaar.

16. Schommelen is fijn (net als bellenblazen)

17.  Kennelijk zie ik er uit als een moeder van twee kinderen als ik met mijn neefje en nichtje loop. ( 'Oh, dus het zijn helemaal niet jouw kinderen?', 'nee meneer, ik ben zeventien', 'Oh.')

18. This too shall pass.

Fijne dag vandaag! :)

Onderzoek

Ik heb een onderzoek gedaan. Zomaar. Tijdens mijn baantje bij de HEMA. Ik heb een flink aantal proefpersonen, maar helaas heb ik niet zo heel veel tijd gehad om alles statistisch weer te geven, dus de uitslag van mijn onderzoek is niet honderd procent betrouwbaar. (maar wel bijna :D)

Mijn onderzoek gaat over tasjes. Van die plastic dingen waar we er per dag heel veel van meegeven aan de klanten. Het is zo dat mensen nogal vaak taart kopen bij de HEMA. Dozen en dozen vol met taart. Als caissière zijnde is het nooit echt een leuke klus om die dozen in een tas te doen want a) het kost veel tijd en die tijd moeten andere klanten weer wachten en b) klanten hebben belachelijk weinig vertrouwen in je.

En met weinig vertrouwen, bedoel ik héél erg weinig vertrouwen. Wij hebben vijf soorten tasjes bij de HEMA, iets wat je misschien nog nooit was opgevallen. We hebben oranje, rode, paarse, blauwe en wijntasjes. De tassen zijn niet helemaal oranje, of blauw, maar het logo van de HEMA is afgedrukt in die kleur. Oranje tasjes zijn de kleinste, en de blauwe de grootste. Als er een klant komt met twee taartdozen en vraagt om een tasje pak ik een paars tasje. Ik wéét als caissière dat dat past, want ik heb het nog maar honderdduizend keer eerder gedaan. Toch, elke keer weer zie ik die wantrouwende blikken en wordt de vraag 'weet je zeker dat het past?' gesteld. Of nog erger, ze zeggen 'ik doe het wel' terwijl ze het zelf eigenlijk niet kunnen en alle andere klanten ophouden.

Maar goed, terug naar mijn onderzoek over tasjes. Omdat ik taartdozen in tasjes pakken nooit zo'n hele leuke klus vind, hoop ik altijd dat klanten 'nee' zeggen als ik beleefd vraag of ze er ook een tasje om heen willen. Ook vraag ik wel eens 'gaat het zo mee?'. En wat blijkt, uit mijn zeer betrouwbare onderzoek? Als je vraagt of de klant er een tasje om heen wil, hoeft hij of zij minder snel een tasje dan wanneer je vraagt 'gaat het zo mee'. In ongeveer acht van de tien gevallen wil de klant een tasje wanneer je vraagt 'gaat het zo mee' terwijl de klant maar in zes of zeven van de tien gevallen een tas mee wil als je vraagt 'wilt u er een tasje omheen?'

De vraag is natuurlijk, waarom? Ik denk dat de klant misschien een beetje van mijn hoop opvangt als ik vraag of de taartdozen 'zo mee gaan'. Maar wat doet de klant wanneer hij zoiets bespeurt bij een caissière? Juist! Hij voelt gewoon aan zijn water dat het zijn taak is om het dit winkelmeisje moeilijk te maken. Net als wanneer hij bewust met zijn handen in de door mij pas opgevouwen stapeltjes kleding graait. Hij moet gewoon een tasje hebben, al is het maar om mijn vaardigheden van het taartdozen in tasjes pakken te testen waar hij o zo weinig vertrouwen in heeft. Dus als ik vraag 'gaat het zo mee?', schudt de klant zijn hoofd en zegt met een gemeen lachje 'Nee, doe mij maar zo'n tasje' *muhahah*

Ps. Niet alle klanten zijn zo hoor, dit zijn de zeldzaam gemene klanten ;)

De antwoorden deel 2

Jullie hebben mij een tijdje terug heel wat vragen gesteld. Dit is deel 2 van de antwoorden, binnenkort komt het laatste deel online :)

Als je alles kon worden, wat zou je dan voor baan willen hebben?

Zeer moeilijk. Vroeger wilde ik altijd dolfijnentrainer worden, in mijn 'dolfijnenmeisjesfase'. Maar nu... Hmmm. Ik denk dat ik het wel heel leuk zou vinden om zo'n eigen (boeken)winkeltje in mijn bezit te hebben met allemaal spulletjes die ik zelf heel mooi en leuk vind. Een zelf ingericht winkeltje. Dat lijkt me wel heel erg leuk om te doen. Of een eigen restaurantje/bakkerij ofzo met allemaal heerlijk geurende kruiden en etenswaren. (Hmmm, en dan op het Engelse platteland, in een leuk dorpje waar mensen dan speciaal heen gaan voor mijn winkeltje *droomt helemaal weg*)

Waar zou je nog eens naartoe willen (vakantie)?

Ik wil heel graag nog een keer naar Schotland/Ierland toe en naar een plek waar je het noorderlicht kunt zien (ik denk Zweden, want daar komt de Ikea vandaan, en Pippi Langkous, daar moet het wel goed zijn. Haha)  Verder wil ik heel graag nog een keer naar de plek waar de zee écht blauw is, zo mooi aqua/azuurblauw. Ik heb zo'n blauwe zee alleen nog maar op plaatjes gezien, en de zee hier is grijs/groenig en niet echt mooi om naar te kijken. 

Hoe ziet jouw ideale man/partner eruit en wat voor eigenschappen moet ie bezitten?

Hij moet lief en grappig zijn en een beetje slim (ik denk dat het heel moeilijk gaat worden om een relatie te krijgen met iemand die je de hele tijd alles moet gaan uitleggen) en als ie dan ook nog knap is, is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Wat is je allergrootste droom (ook al is ie nog zo onrealistisch :) ?
Hier heb ik heel lang over na moeten denken, en toen kwam ik tot de conclusie dat ik niet echt een allergrootste droom heb. Wel allemaal kleine dingetjes, maar niet iets extreem groots. Overigens lijkt mij het heel fijn om te kunnen vliegen, en te kunnen zwemmen zonder je adem te hoeven inhouden. En dan urenlang door de oceaan zwemmen en allemaal vissen en dolfijnen tegen te komen. Ik ben erg gefascineerd door water en de onderwaterwereld. (stiekem ben ik gewoon de kleine zeemeermin die haar staart weer terug wil. Haha.)


Zou je later ooit overwegen om aan jezelf te laten "prutsen" ? 
Overwegen misschien, om vervolgens niet te doen. Veel mensen laten wat aan zichzelf prutsen omdat ze ontevreden zijn met hun lichaam, maar dat is vaak psychisch dus ik denk niet dat je dat oplost door iets chemisch in je lichaam te stoppen, of om er vet uit te halen. Daarnaast denk ik dat het gewoon niet gezond kán zijn om jezelf te laten inspuiten met botox, of je borsten te laten vergroten met (lekkende) implantaten... 


Waar zou je het liefste wonen?
Op een plek waar ik me thuisvoel, waar er groen is en waar veel zonlicht binnenkomt. Ik vind Nederland wel een fijn land, maar bijvoorbeeld Duitsland is ook prachtig en Engeland ook. Eigenlijk weet ik gewoon nog niet waar ik ga wonen. 

Zaterdag is de nieuwe vrijdag...

Ik weet dat ik had gezegd dat ik de antwoorden zou plaatsen op vrijdag, maar ik heb besloten dat zaterdag de nieuwe vrijdag is. Dus eigenlijk is het helemaal niet erg...

Jullie hebben behoorlijk wat vragen gesteld die ik heb onderverdeeld in vier categorieën. Algemeen, favorieten, dromen en toekomst en boeken, bloggen en fotograferen. Omdat het anders een wel hele lange blogpost wordt krijgen jullie vandaag de helft van de antwoorden, en binnenkort de andere helft. Hier zijn de antwoorden op de algemene vragen en de vragen over mijn favorieten. 

Algemeen
Op welke vraag ga je beslist geen antwoord geven? (in het algemeen)

Als iemand mij mijn pincode zou vragen zou ik daar natuurlijk geen antwoord op geven. Zo slim ben ik dan ook wel weer :)

Draag je liever een rokje/jurkje of een broek?
Als je mij vrijwillig in een rokje ziet rondlopen is er hoogstwaarschijnlijk iets mis met me. Ik ben echt meer een broekenmens. Soms draag ik in de zomer een jurkje of rokje, maar over het algemeen draag ik eigenlijk bijna altijd een skinny jeans. 


Wat zou je anders doen als je vooruit had kunnen kijken? 

Het doet me denken aan het stripje in mijn filosofieboek. Daar zit een vrouw bij een psycholoog die zegt 'Als ik mijn leven over kon doen zou ik niets veranderen.' waarop de psycholoog antwoordt: 'O, dus met alle verdriet depressies en ellende?' waarop de vrouw zegt 'Ja, anders zou ik het niet zijn'. 

Ik denk dat het ook wel een beetje zo is, als ik ergens eerder een ander pad had gevolgd was ik niet uitgekomen op het punt waar ik nu ben. En wat ik de afgelopen jaren wel heb geleerd is dat spijt hebben over dingen die je anders had willen doen geen zin heeft. Dus probeer ik dat ook maar niet te doen.

Als ik op dit moment vooruit kon kijken en zien welke studie ik zou doen volgend jaar en of ik daar plezier in heb, dat zou ik wel graag doen. Dan kan ik mijn studiekeuze in ieder geval ergens op baseren. Haha. 

Hoe zie je eruit als je net wakker bent? 

Ik weet niet hoe het kan, maar elke ochtend als ik wakker word staat mijn pony recht overeind. Er zitten sommige dagen tussen dat hij wel gewoon naar beneden valt (dat zijn gezegende dagen!) maar over het algemeen heb ik 's ochtends tegen wil en dank een kuif. Verder kijk ik hoogstwaarschijnlijk erg slaapdronken uit mijn ogen, maar dat zal iedereen wel doen.

Wie is je grootste voorbeeld? 

Moeilijk, daar heb ik eigenlijk nog nooit echt over nagedacht. Mijn moeder en oma beschouw ik toch wel als grote voorbeelden. 

Wat doe je voor sport?

Ik doe aan yoga sinds eind van de zomer. 

Wat voor niveau/ opleiding doe je?

Ik zit op dit moment in zes vwo, wat ik hier na ga doen is nog steeds een onopgelost raadsel!

Favorieten
Voor je begint met het lezen van mijn favorieten, ik betwijfel of je een erg eenduidig antwoord gaat krijgen. Ik vind veel dingen leuk en lekker en ik vind het dan ook heel moeilijk om daar dan een keuze uit te maken!

Wat is je favoriete film?
Heb ik niet. Ik vind Tangled wel een geweldige film, net als The Time Travelers Wife en Everything is Illuminated, maar er ik vind het erg moeilijk om een keuze te maken uit alle films die er bestaan en dan te zeggen 'Die vind ik het allerallerallerleukste'. Films zijn mooi op verschillende manieren. Ze hebben allemaal hun goede en slechte kanten.

Wat is je lievelingssmaak chocolade en je lievelingssmaak ijs?
Mijn lievelingssmaak chocola is denk ik chocola met sinasappel, of chocola met nootjes. Ik lust bijna alle chocola behalve witte die vind ik niet zo lekker. Wat betreft het ijs; Je kunt mij echt geen keuze laten maken tussen toblerone-, bloedsinasappel- en citroenijs van de min12 en Snickersijs. Dat is onmenselijk! 


Wat eet je het liefste?
Ik ben gek op lekker eten. Alles waar wijn in zit vind ik heerlijk, wijn geeft een hele typische smaak aan een gerecht waar ik erg van hou! Hartige taart maak je me ook heel erg blij mee en papa's superkip van Jamie Oliver staat ook op het lijstje. Daarnaast ben ik een echte saladefreak en als er door de sla dan ook nog balsamico zit ben ik helemaal gelukkig.

Wat zijn je favoriete websites?
Als je alle standaard twitter, gmail en nu punt en elletjes weglaat dan kom je uit op sites als weheartit, waar ik me uren kan vermaken maar ook froot en nsmbl vallen daaronder. Qua blogs vind ik Nicole haar blog erg leuk om te lezen, Allysa en Sander hun foto's zijn prachtig en er zijn nog veel meer blogs die ik leuk vind, maar daarvoor verwijs ik je door naar mijn blogroll (die binnenkort zijn hoognodige update krijgt).

Wat is je lievelingsvak?
Mijn lievelingsvak op school is toch wel echt filosofie. Geen twijfel. Het is soms wel heel moeilijk en ik moet dingen vaak eerst even laten bezinken voordat ik het snap, en wat ik er nou eigenlijk zo leuk en interessant aan vind is mij soms ook een raadsel, maar toch is het wel mijn lievelingsvak.

Wat is je favoriete theesmaak?
Cranberrythee! En dan vooral vanwege de geur. Ik vind de geur van cranberries echt heerlijk. 

Wat is je lievelingsvakantieplek?
Ik hou wel erg van Duitsland. Duitsers houden van lekker eten (ik ook),  ik vind de Duitse taal heel mooi, ik hoef niet in een vliegtuig om er te komen én het landschap is er prachtig. (Al hou ik ook wel van Groot-Brittanië en zou ik heel graag een keer naar Ierland of Schotland gaan!)


Kort en bondig antwoord geven is niet zo mijn ding, zoals je ziet. ;)

Potopener

Huh, poto-pener? Nee, een pot-opener!

Een ding is zeker, als ik op kamers ga ben ik verloren zonder een potopener. Natuurlijk was ik niet van plan om alleen maar dingen uit een glazen potjes te koken, maar zo af en toe komt een potopener best van pas. Wanneer je bijvoorbeeld jam wilt eten en de verpakking zit nog dicht of wanneer je heel graag mais door de kip wilt, maar je geen zin hebt om moeilijk te doen met een maiskolf. Op dat soort momenten is de potopener je reddende engel.

En voor mij al helemaal. Ik ben niet zo heel krachtig gebouwd (understatement) en de kracht in mijn handen is vaak al helemaal ver te zoeken. Zo slap als je spieren zijn wanneer je de slappe lach hebt, zo voelen mijn handen van tijd tot tijd ook aan, en juist op momenten dat je er niet om kunt lachen. Ik heb gewoon af en toe nul komma nul kracht in mijn handen, met alle gevolgen van dien.

Zo moesten mijn vriendinnen de afgelopen jaren vaak mijn flesje voor me openen als hij net nieuw was, of zakjes voor me open scheuren want dat is ook niet mijn sterkste punt ( misschien moet ik het op mijn cv zetten: slechte eigenschap: kan geen zakjes open krijgen). En je zou maar lekker een avondje op jezelf op de bank zitten en je krijgt de zak met snoep niet open. Dat is een beetje jammer. Gelukkig hebben we dan nog een schaar in huis, maar voor potjes en blikjes heb je toch zwaarder geschut nodig.

Want stel je hebt een avondje geen zin om te koken en wilt gewoon een pot pastasaus door de pasta roeren (of rammen, als je echt heel chagrijnig bent) en het potje wil niet open... geloof me, het liefste zou je de pastasaus dan met pot en al door die verdomde spaghetti roeren!

Dus om de lieve vrede in huis te bewaren en er voor te zorgen dat ik mijn toekomstige huis/kamergenoten niets aan doe, ga ik binnenkort maar eens naar de winkel om een potopener aan te schaffen!

Gelukkig maar

iCarly, Big Time Rush, Zack en Cody, Shake it up, Victorious en ga zo maar door, ik kijk het allemaal en ik vind het nog leuk ook! Het zijn niet de meest geweldige series, maar je kunt heerlijk je verstand op nul zetten en lachen om de meest sneue grappen die eigenlijk niet eens écht grappig zijn. (Oké, sommige zijn toch wel briljant ;D)  Het is dus niet iets om trots op te zijn maar vorige week kwam ik tot de geweldige ontdekking dat ik niet eens de ergste of enige ben... Er zijn namelijk meer.

En dan heb ik het niet over 'meer' in de zin van kleine kinderen, maar over 'meer' in de zin van zeventien jaar en ouder. Zo zat ik vorige week in de bus op zo'n plaats waar vier mensen kunnen zitten. Ik zat naast een onbekende jongen, en het meisje dat ik wel kende zat naast de onbekende jongen zijn megagrote tas die nog het meeste weg had van een parachute. Ik weet niet helemaal precies meer hoe het ging, maar opeens hadden we een gesprek. En vraag me niet waarom, maar het ging over iCarly.

Ja mensen, ik zit naast een 21-jarige jongen in de bus en we praten over iCarly, Zack en Cody, Shake it up en ga zo maar door. Hij vertelde enthousiast hoe leuk hij het vond, en dat hij niet de enige was. Zijn vriendin ging er tot zijn grote spijt zelfs eerder voor haar bed uit. (ik verzin dit niet!)

Een paar haltes later stapte hij uit, en ik dacht: 'gelukkig maar, zo erg ben ik nog niet.(ik ga écht niet eerder mijn bed uit)' en de bus reed rustig verder...

Vakantie

Gekocht bij de La Place in Groningen

Yay, vakantie! Mijn inspiratie heb ik de laatste dagen aan iets anders besteed dan aan het schrijven van blogposts, met als resultaat dat mijn pws nu zo goed als af is. Hoera! Ik vond het heel leuk om te doen, maar op een gegeven moment krijg je er toch ook echt wel genoeg van. Vooral als je precies voor je ziet hoe je iets wilt hebben, maar het programma dan niet meewerkt, of dat je het niet voor elkaar krijgt. Mijn opmaakskills laten te wensen over, maar het is af en daar gaat het om!

En nu is het vakantie. Elf lege dagen die ik helemaal zelf mag invullen, iets waar ik niet heel goed in ben. Ik zie meestal uit naar de vakantie, maar verveel me na een dag of twee kapot omdat iedereen zo ver weg woont, mijn kamer niet netter en schoner kan, en ik door mijn lijstje met 'dingen die ik nog wil doen op korte termijn' heen ben.

Gelukkig las ik laatst op internet dat bloggen heel goed voor je is omdat mensen elkaar steunen op het internet en elkaar voorzien van tips. Dus: heb jij een briljante tip, of meerdere geniale ideeën die ik deze vakantie kan uitvoeren meldt ze vooral.

Ik ga me nu storten op het bijlezen van blogjes, het fotograferen van dingen, het lezen van boeken en al de andere leuke dingen die ik al in geen tijden meer gedaan heb.

Fijn weekend!

Omdathetnueenbeetjedrukismaarwelbijnavakantie

Het is druk, ik geef het toe, en alle mensen die zeiden dat de zesde heel snel voorbij gaat hebben ook gelijk. Over anderhalve maand word ik gewoon al achttien, ik heb mijn eerste dreigbrieven van duo al gekregen, en voor ik het weet doe ik gewoon eindexamen. Bijna. En terwijl ik dit typ hoop ik aan de ene kant dat het heel snel zover is, en aan de andere kant dat het nog een hele tijd duurt!

Ondertussen vermaak ik me prima met het opmaken van mijn PWS terwijl ik de radio hard aan heb staan, het kijken van series en het lezen van boeken. Het maken van huiswerk, het wandelen met de hond en het eten van ongezond voedsel. Deze week er nog even tegenaan en dan begint de vakantie! Een hele week die nog helemaal leeg en open is waarin ik nog van alles kan gaan doen. (zoals bijvoorbeeld het lezen van een Duits boek, daar moet ik zo onderhand toch écht eens mee beginnen!)

What have you been up to?

Dino's

Toen ik vorige week thuis kwam bleken wij opeens drie nieuwe gezinsleden te hebben. Ze zijn nog naamloos dus als je een geweldige naam weet... Haha. Ik vind de groene het leukste, en ik zag al gelijk voor me hoe leuk Maxi met deze dino's op de foto kon. En hier is het resultaat. De eerste is naar mijn mening ook de mooiste, ik heb toch wel een zeer fotogeniek hondje ;)