Stoelenkerkhof

Søstrene Grene

   

Sinds kort is er een nieuwe winkel in Groningen Søstrene Grene genaamd. Het is een Deens bedrijf dat haar eerste winkel opende in Groningen in plaats van, zoals je zou verwachten, in de randstad. En aangezien ik in Groningen woon besloot ik er een kijkje te nemen.

Bij binnenkomst viel me al gelijk een ding op, er waren ontzettend veel studenten en daarnaast ook een heleboel Duitsers. Waarschijnlijk omdat alle spulletjes ontzettend goedkoop zijn. De winkel zelf is prachtig ingericht en het ruikt er naar IKEA. Ik heb mijn mandje behoorlijk volgeladen, maar ben daarna opnieuw de hele winkel doorgelopen om dingen (met pijn in mijn hart) terug te leggen omdat ik ze eigenlijk toch niet nodig had, ondanks dat ze zo leuk en goedkoop waren. 

Ingeklapt...

...uitgeklapt!

Washi-tape 

Allemaal nuttige dingen :)

Deze dingen zijn zo ontzettend lekker!

Uiteindelijk kocht ik: een notebook, een thee-ei, losse citroenthee, een weckpotje om de citroenthee in te doen, een thermosfles (die met uiltjes was helaas al uitverkocht en zou ook niet meer terugkomen, maar aangezien ik een thermosfles toch wel handig vind kocht ik er toch een), een klein blauw doosje om pepermuntjes in te doen, washi-tape, een opvouwbaar schaartje (hij was maar zesendertig cent!) en een zakje met chocolade-amandelen omdat ik daar dol op ben. Verder kocht ik nog een hele mooi kaart om op te sturen naar Tamara. De enige miskoop was een doosje met zeep. Het doosje zag eruit alsof er olijfzeep in zou zitten, maar er zat sandelzeep in en dat heeft nou niet bepaald een lekkere geur. Maar goed, de zeep was maar tweeenzeventig cent dus daar kom ik wel weer overheen!

Inspiratie of gewoonte?

Nu ik een tijdje niet meer zo regelmatig schrijf (lees, helemaal niet regelmatig) vind ik het steeds moeilijker om een stukje te schrijven. Vaak als ik tijd over heb open ik een heel mooi leeg bloggerdocument waar ik dan een tijdje naar staar. Te lang staren is vervelend want het wit begint pijn te doen aan je ogen, het schreeuwt om letters, het wil gevuld worden met interessante dingen die ergens over gaan, of desnoods dingen die nergens over gaan, als het maar niet een zielig en leeg document blijft dat wordt 'opgeslagen' of nog erger gewoon dicht wordt gegooid.

Maar helaas, negen van deze tien documenten worden vrij snel weer dichtgegooid en de andere wordt opgeslagen om na een tijdje alsnog in de digitale prullenbak te belanden. Ik snap er niets van. Voorheen schreef ik stukjes over een enkel object. Geen kleine stukjes, maar lange stukken. Nu ga ik ongeveer alle objecten in mijn kamer bij langs en met een beetje geluk weet ik er twee zinnen over te schrijven. Ik ben dus lichtelijk wanhopig geworden. Het bracht me tot de volgende vraag; ligt het aan het feit dat ik geen inspiratie heb, of omdat de routine er gewoon uit is?

Er zijn genoeg bloggers die zweren bij inspiratie, maar er zijn er ook bij die heilig geloven in routine. Ik dacht zelf altijd dat het lag aan een gebrek aan inspiratie, maar nu begin ik toch te twijfelen. Ik zie genoeg prachtige dingen om me heen waar ik ook best wat over kan schrijven, maar niet een heel stuk. En voorheen toen ik ongeveer drie blogjes per week schreef lukte het prima.

Ik ben wel heel erg benieuwd wat jullie denken, is het een gebrek aan inspiratie, of komt het gewoon door een gebrek aan routine dat stukjes schrijven steeds moeilijker wordt? Of is het een combinatie?

Roomtour

Ik woon nu ongeveer drie weken in de geweldig, machtig mooie en prachtige studentenstad Groningen.(ten minste, dat is wat alle hoogleraren en studenten je op open dagen vertellen) In tegenstelling tot veel studenten ben ik er qua ruimte op vooruit gegaan. Dat komt niet omdat ik thuis in een bezemkast woonde, maar gewoon omdat ik ontzettend veel geluk heb gehad met mijn kamer! Er staat een tweepersoonsbed in, twee kasten, een bureau, een nachtkastje, een stoel en er is nog steeds genoeg loopruimte en als je wilt kunt je er zelfs ochtendgymnastieken. Het enige wat ik nog wil is een prikbord boven mijn bureau en hier en daar misschien nog een fotolijstje. Voor de rest is het af! Hieronder een kleine sfeerimpressie van mijn kamer. Enjoy!

  

Ja, ik weet het, hij is scheef. En niet zo'n beetje ook, maar het is een experiment ;)

en nog een crappy telefoonfoto 

Foto's

Omdat ik Maxi waarschijnlijk toch we ga missen als ik straks ergens anders woon, heb ik een aantal mooie foto's van haar gemaakt bij zee. Want de zee ga ik denk ik ook nog wel missen. Ik hou erg van water en vind het heerlijk om met een ijsje van de min12 te genieten van een prachtige zonsondergang aan zee. Gelukkig woon ik straks niet aan de andere kant van de wereld en ben ik in een uurtje weer thuis, maar voor op mijn kamer vind ik het wel leuk om een paar mooie  foto's te hebben. Hier dus een overload aan foto's van mijn schattige hondje.

Picture

Geniet van het mooie weer!

Antwerpen

Na een barre treintocht van vijf uren kwamen Kim en ik aan in Antwerpen. Nou  kom je niet zomaar aan in Antwerpen als je met de trein komt. Je komt aan, volgt de rest van alle mensen, gaat met de roltrap naar boven en ziet daar.... de stationshal. Wauw, wat heeft Antwerpen een mooi station. Echt. Je moet het zien. Foto's geven slechts een slechte impressie. Je moet er staan, de geur van wafels opsnuiven, overal mensen zien lopen, de man van de trein alles in vier talen horen omroepen. Dan pas ervaar je het station en het gevoel dat daarbij hoort. 

Maar goed, het bleef niet bij het station want we hadden een hotel geboekt om te slapen omdat het station ons toch niet zo handig leek. We sliepen in Hotel de Keyser, een luxe hotel met een heerlijk ochtendbuffet. De eerste dag hebben we in sneltreinvaart heel wat typische toeristendingen gedaan. 's Avonds gingen we naar de bioscoop naar de film 'To Rome with love' van Woody Allen waarna dit (vanaf seconde 19) ons vakantielijflied werd. De tweede dag hebben we vooral gewinkeld en de universiteit van Antwerpen bekeken wat echt een geweldig gebouw is! 's Avonds aten we bij K.(apitein) Zeppos en gingen we daarna nog even zitten bij een tentje dat Hulstkamp heet. Beide aanraders, vooral Kapitein Zeppos!

Dag drie hebben we de wat minder bekende straatjes van Antwerpen bekeken en zijn vervolgens weer begonnen aan onze vijf uur durende barre tocht naar huis. Mijn buit was uiteindelijk een nepleren tasje (want ik had nog niet genoeg bruine tassen) een haardonut van de H&M (want we hebben geen H&M in Nederland) een heel schattig limonadeflesje die ik ga gebruiken als vaasje en ik kocht per ongeluk een echt Zwitsers zakmes. Dat per ongeluk zat hem er vooral in dat ik dacht dat het een namaak was en niet één van 'hét' merk. Maar dat bleek het wel te zijn. Hij heeft een schaartje, een vijl, een (scherp) mesje, een pincet en een tandenstoker en hij is nu al mijn beste vriend want ik heb hem al drie keer gebruikt en ik heb hem nog maar twee dagen. Hoe heb ik ooit zonder gekund?

Natuurlijk leer je ook van alles op zo'n reisje zoals bijvoorbeeld:
1. Je mag geen foto's trekken bij de metro's.
2. Ze hebben het over stukjes van twee euro in plaats van munten. Beide afgeleid van het woord muntstuk denk ik zo. Toch zie ik iets heel anders voor me als iemand het over een 'stukje' van twee euro heeft.
3. Je kunt overal een funky kot huren.
4. Antwerpenaren zijn heel erg behulpzaam
5. Je spreekt de hoofdstraat de Meir niet uit als Meijer maar als de Mèr.
6. Voetgangersstoplichten (is dat een woord?) maken geen geluid in Antwerpen.
7. De Quick heeft viezere patat dan de McDonalds. (ja, dat is mogelijk!)
8. Van Bommel is géén aanrader, ondanks dat er in het boekje staat van wel.
9. Mockamore heeft heerlijke broodjes en de allerengste trap in de wereld.

En als laatste: Raak niet in paniek als er een man met een kettingzaag in de lift staat. Hij werkt in het hotel. Je had alleen per ongeluk de servicelift genomen. Hij wilde je niet vermoorden, ondanks dat de kettingzaag je deed vermoeden van wel.

Wachtwoorden en vervelende websites

Als aankomend student werd ik gevraagd om mijn pasfoto te uploaden op Nestor een website van de RuG. Ik dacht 'dat doen we even'. Maar dat viel in de realiteit zwaar tegen. Allereerst wilde ik geen formele pasfoto opsturen waarop niemand ooit lacht, iedereen flaporen heeft en de belichting meestal erg onflatterend  is. Dus begon ik scrollen in mijn bestanden. Nou heb ik als fotografieliefhebber nogal wat bestanden, dus dat duurde even.

Na een tijdje kwam ik erachter dat ik geen leuke, recente én voor deze situatie bruikbare foto van mezelf had. Dat betekende dat er een nieuwe gemaakt moest worden. Dus haartjes goed, beetje mascara op en mijn zusje lief aangekeken en uiteindelijk de goede foto gemaakt om op te sturen (ondanks dat mijn pony wel nogal scheef loopt, terwijl hij in werkelijkheid recht is)

Toen kwam het verschrikkelijke gedeelte. Ik moest namelijk inloggen op Nestor. Een hele tijd terug had ik een wachtwoord gekregen en daarna mijn wachtwoord veranderd. En ergens opgeschreven. Maar, waar? Een uur en duizend wachtwoorden later begon ik lichtelijk in paniek te raken. Ik had geen 'uw wachtwoord is veranderd in 1234onzinlalal123' mailtje gekregen dus mijn wachtwoord was niet echt te achterhalen. Ik had echt alle mogelijke combinaties al geprobeerd en NIETS werkte.

Ten einde raad zag ik al voor me hoe ik die mensen moest bellen en hoe komisch dat gesprek zou moeten zijn:

"Hallo, met de RUG"
"Hoi, met Ariska"
"Hoi, wat kan ik voor je doen?"
"Nou, ik ben mijn wachtwoord voor Nestor kwijt"
"Oh, heb je al geprobeerd om met behulp van de 'secret questions' je wachtwoord te achterhalen?"
"Ja."
"Niet gelukt?"
"Nee, want als ik nog nooit eerder mijn 'secret question' gebruikt."
"Daarvoor moet je eerst even inloggen en er een bedenken."
"Ja, maar ik heb mijn wachtwoord dus niet."
"Oh"

"Dus wat adviseert u me om te doen?"
"Mag ik  je studentnummer?"
"Ja hoor dat is S#######"
"Ik zie dat je hier nog niet eens op school zit."
"Nee, klopt."
"En dan nu al je wachtwoord kwijt?"
"Wrijf het er lekker in."

" Je wachtwoord is ......"
"Oké bedankt."
"Tot ziens."
"Wacht even."
"Ja?"
"U praat hier met niemand over hè? Dit blijft tussen ons, toch? Ik wil niet bekend staan als de meest chaotische student, want dat BEN ik niet."
"*onderdrukt gelach* prima, tot ziens"
"Tot ziens"

GELUKKIG gebeurde dit niet, want  GELUKKIG  kwam ik er net op tijd achter dat Nestor net zo vervelend en pietje precies is als cupweb, een speciale website van mijn oude school. Je moet namelijk na je wachtwoord niet op enter drukken maar op 'Log in' klikken want anders pakt de site je wachtwoord niet. Hmppf.

Als er nu geen ICT-nerd is die een melding krijgt als mensen vaak een verkeerd wachtwoord invoeren dan kom ik er geloof ik redelijk ongeschonden van af. Dan hoeft niemand dit te weten. Want jullie houden je mond, toch?

Klussen

De afgelopen drie dagen ben ik Groningen druk bezig geweest met mijn kamer. De muren waren groen geverfd met structuurverf waardoor er allemaal scherpe randjes aan de muren zaten. Daarnaast was de deur geel waar ik ook niet heel vrolijk van werd, dus ben ik samen met een vriendin aan het schuren geslagen. Geïnspireerd door Laura haar lijstje, is hier een lijstje van dingen die ik heb geleerd van een dag schuren en een dag verven.

Schuren

- De  meneer van de Karwei kijkt je heel vreemd aan als je zegt dat je de muren met de hand wil schuren. (ondanks het feit dat op internet te vinden is dat dit een mooier resultaat geeft)

- Begin niet te fanatiek, anders moet je de rest van de muren net zo fanatiek gladschuren. (wat we overigens hebben gelaten, één muur is superzacht, de rest is 'gewoon')

- Je bent niet geschikt om dit voor je levensonderhoud te doen als het je bij de allereerste (en dan bedoel ik ook echt de allereerste) beweging in je rug schiet zodat je de rest van de dagen je als een bejaarde moet voortbewegen. 

- Aan het einde zit je onder de oude verfresten (zie foto)

- Schuren zou volgens mij perfecte therapie zijn, als je eenmaal bezig bent kun je alle agressie van je af schuren en tegelijkertijd de scherpe randjes van de muren.

- Stop iets tussen het schuurpapier en je handen, anders krijg je gaten in je handen. *spreekt uit ervaring*

- Het bovengenoemde is sowieso praktisch want schuurpapier wordt heel erg heet als je eenmaal bezig bent.

- Neem (liters) handcrème mee! Ik dacht dat ze op de vrouwenklussite (ja, die bestaan) overdreven met hun handcrème, dat viel tegen. Na het schuren mag de muur dan wel mooi glad zijn, maar je handen voelen aan als schuurpapier.

Verven

- Er bestaat geen 'wit' in het land der verfmakers, wel 'Eenvoud', 'Rijst' en 'Flamingowit' (terwijl ik altijd dacht dat die beesten roze waren)

- Verf spettert, aan het einde zit je onder de eenvoudige flamingowitte rijstspikkels. Overal. 

- Als je wilt zien of er nog ergens stukjes van de oude kleur te zien zijn word je gek. Probeer het maar eens, dan dansen er opeens vlekken voor je ogen.

- In tegenstelling tot Laura's bevinding vind ik dat een beetje muziek het verven stukken leuker maakt, vooral omdat het zo lekker galmt in een lege kamer als je meezingt.

- Verven is leuker dan schuren. 

Ik heb nu drie mooie witte muren die daarnaast ook nog eens aaibaar zijn dankzij ons harde werk. Nu alleen nog het inrichten en dan ben ik klaar om er echt in te trekken!

Wreck This Journal

Bijna drie jaar geleden kreeg ik van mijn ouders het boekje 'Wreck This Journal'. Ik wilde het heel graag hebben, dus ik was er erg blij mee toen ik het kreeg. Het boekje bevat allemaal opdrachten die bedoeld zijn om je creativiteit op het boek te uiten en het tegelijkertijd langzaam maar zeker te vernietigen.

Er is een bladzijde om in de fik te steken, één om op te kauwen, één om parfum op te spuiten, één tekeningen met je linkerhand te maken en ga zo maar door. Allemaal leuk en aardig, ik kan mijn creativiteit prima uiten, maar een boek expres vernietigen dat gaat eigenlijk toch wel tegen al mijn principes in. Zo vond ik de opdracht 'crack te spine' al heel erg confronterend. Ik lees zelf altijd mijn boeken erg voorzichtig en probeer de rug zo min mogelijk te beschadigen. En nu moest ik zomaar de rug 'cracken'. En niet per ongeluk maar expres!

Daarnaast vond ik eigenlijk dat mijn boekje op bladzijde drie al was verpest, want datgene wat een creatieve uiting moest voorstellen maakte het boek er niet veel mooier op. En als ik iets niet mooi vind wil ik graag opnieuw beginnen. Maar dat gaat niet (daarnaast is het uiteindelijk de bedoeling dat het boek lelijk wordt en kapot gaat). Het boek werd lelijker en lelijker en ziet er ondertussen uit als een gedrocht onder de boeken. Toch lukt het me niet om door te zetten en hem verder te vernietigen, het is een ten slotte een boek en ik een boekenliefhebber.

Als je dus ooit iemand die van boeken houdt heel erg wilt kwellen geef hem dan Wreck This Journal. Hij zal zichzelf tegenkomen, niet wetende dat hij eigenlijk zóveel om boeken gaf. Ooit kan ik me misschien over de psychologische barrière heenzetten en het boek totaal vernietigen. Tot die tijd bewaar ik hem zorgvuldig - met gebroken rug en al - in mijn boekenkast. 

ps. Heel erg bedankt voor alle felicitaties en leuke berichtjes op de vorige post!

Analoog

Ik hou van Koninginnedag. Deze prachtige Pentax ME met 50mm lens was maar vijf euro! Hij werkt nog goed en ik ben al druk bezig  met het nemen van analoge foto's. Het is wel even wennen omdat je natuurlijk niet direct het resultaat kunt zien en je dus geen idee hebt hoe de instellingen die je gebruikt gaan uitpakken. Het is op dit moment voor mij dus nogal een kwestie van gokken omdat ik dit nog nooit gedaan heb.

Een analoge camera laat je realiseren dat fotografie vroeger echt een stuk moeilijker en ingewikkeleder was dan dat het nu is. Fotografen moesten gelijk de goede instellingen gebruiken, ze konden niet gelijk zien of hun foto gelukt was en de eerste zoen na het uitspreken van het jawoord kun je maar één keer vastleggen, gebruik je dan net de verkeerde instellingen dan heb je pech. Mensen moesten vroeger écht verstand hebben van fotografie om er iets van te maken, terwijl dit nu met alle high-tech snufjes en automatische functies niet meer nodig is.  

Tegelijkertijd realiseer je je ook gelijk hoe makkelijk het nu allemaal gaat, je kunt het resultaat gelijk zien, de foto wissen als hij mislukt is en tig foto's achter elkaar maken zonder dat er een rolletje volraakt. Toch geeft het fotograferen met zo'n oude analoge camera wel een geweldig gevoel. Je waant je een beetje in het verleden. Maar als ik moest kiezen ging ik toch voor mijn digitale spiegelreflexcamera. Wij zijn namelijk beste vrienden en daar komt geen enkele analoge camera tussen!

Leeuwarden

Friesland is een geweldige provincie, zoals jullie waarschijnlijk allemaal weten. En omdat Kim en ik vonden dat ook Nicole dit moest weten, besloten we om haar een dagje uit te nodigen naar de prachtige Friese hoofdstad Leeuwarden.

Onze eerste stop was bij de min12, een ijswinkel met alle mogelijke smaken die je maar kunt bedenken van perziktaartijs tot roze peperijs. Je kunt eigenlijk niet naar Friesland gaan, van ijs houden en NIET naar de min 12 gaan.

Daarna begon de geweldig gestructureerde en duidelijke rondleiding van Kim en mij. Een dag eerder waren we tot de conclusie gekomen dat we eigenlijk alleen de winkelstraten van Leeuwarden echt goed kenden en daar hield het zo ongeveer mee op. De rondleiding ging dan ook ongeveer zo:

"Hoe heet dat gebouw ook alweer? Is dat niet dat paardhuisding?"
"Paardhuisding, waar heb je het over? Is dat niet de gevangenis?"
"Nee, dat schoolding waar we toen iets hebben gedaan voor ons FCE."
"Was dat niet midden in een woonwijk?"
"Huh, maar wat is het dan?!"

"Laten we naar het park gaan"
"Ja, als we daar langs lopen dan kom je er wel, toch?"
"Was het niet daar en daar langs?"
"Kijk, daar is een bordje!"
"Okee, we volgen de bordjes."

Toen we uiteindelijk moe en verwilderd het park bereikten hebben we daar de rest van de middag gezeten, genietend van een doos aardbeien, chocola en boterkoek. Het was gezellig!

ps. Zoals jullie kunnen zien zijn Kim en ik hele goede gidsen en vanwege dit gi-gan-tisch grote succes is onze rondleiding nu beschikbaar voor slechts 80 euro per persoon exclusief eten en drinken. Dus wil jij Leeuwarden goed leren kennen, af en toe verkeerd lopen en gelijk leren om bordjes te lezen? Meld je dan nu aan! (Ik zeg: Doen!)

Zee

Photochallenge april

Mijn fotocamera mag van geluk spreken dat er toetsenweken bestaan. Het pakken van mijn camera staat namelijk op nummer één van mijn lijst met sogactiviteiten. Hij staat op mijn bureau, mij heel eenzaam aan te kijken, en ik denk 'ik moet een foto van iets maken, en wel nu!'.

Ook kwam ik overal op internet deze photochallenge tegen die me wel aansprak. Elke dag een opdracht die je creativiteit, jou en je camera op de proef stelt. En zal ik jullie eens wat leuks vertellen? Tot nu toe is het me gewoon gelukt om op elke dag een foto te maken met het desbetreffende onderwerp! (Ik hoor jullie bijna denken 'het is nog maar vier april hoor', maar dat is voor mij een record.) Dus hier zijn mijn foto's die ik tot nu toe gemaakt heb.

 1 april: reflection

 2 april: colour

 3 april: mail

4 april: someone who makes you happy

Dag vier heb ik een beetje valsgespeeld. Een hond is natuurlijk niet 'someone'. Maar ik word altijd verschrikkelijk blij van Maxi, en daarnaast denk ik niet dat er een 'someone' is die graag op mijn blog staat. Alle foto's zijn trouwens gemaakt met mijn 50mm lens.

Doen er meer van jullie mee aan deze photochallenge?

De antwoorden deel 2

Jullie hebben mij een tijdje terug heel wat vragen gesteld. Dit is deel 2 van de antwoorden, binnenkort komt het laatste deel online :)

Als je alles kon worden, wat zou je dan voor baan willen hebben?

Zeer moeilijk. Vroeger wilde ik altijd dolfijnentrainer worden, in mijn 'dolfijnenmeisjesfase'. Maar nu... Hmmm. Ik denk dat ik het wel heel leuk zou vinden om zo'n eigen (boeken)winkeltje in mijn bezit te hebben met allemaal spulletjes die ik zelf heel mooi en leuk vind. Een zelf ingericht winkeltje. Dat lijkt me wel heel erg leuk om te doen. Of een eigen restaurantje/bakkerij ofzo met allemaal heerlijk geurende kruiden en etenswaren. (Hmmm, en dan op het Engelse platteland, in een leuk dorpje waar mensen dan speciaal heen gaan voor mijn winkeltje *droomt helemaal weg*)

Waar zou je nog eens naartoe willen (vakantie)?

Ik wil heel graag nog een keer naar Schotland/Ierland toe en naar een plek waar je het noorderlicht kunt zien (ik denk Zweden, want daar komt de Ikea vandaan, en Pippi Langkous, daar moet het wel goed zijn. Haha)  Verder wil ik heel graag nog een keer naar de plek waar de zee écht blauw is, zo mooi aqua/azuurblauw. Ik heb zo'n blauwe zee alleen nog maar op plaatjes gezien, en de zee hier is grijs/groenig en niet echt mooi om naar te kijken. 

Hoe ziet jouw ideale man/partner eruit en wat voor eigenschappen moet ie bezitten?

Hij moet lief en grappig zijn en een beetje slim (ik denk dat het heel moeilijk gaat worden om een relatie te krijgen met iemand die je de hele tijd alles moet gaan uitleggen) en als ie dan ook nog knap is, is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Wat is je allergrootste droom (ook al is ie nog zo onrealistisch :) ?
Hier heb ik heel lang over na moeten denken, en toen kwam ik tot de conclusie dat ik niet echt een allergrootste droom heb. Wel allemaal kleine dingetjes, maar niet iets extreem groots. Overigens lijkt mij het heel fijn om te kunnen vliegen, en te kunnen zwemmen zonder je adem te hoeven inhouden. En dan urenlang door de oceaan zwemmen en allemaal vissen en dolfijnen tegen te komen. Ik ben erg gefascineerd door water en de onderwaterwereld. (stiekem ben ik gewoon de kleine zeemeermin die haar staart weer terug wil. Haha.)


Zou je later ooit overwegen om aan jezelf te laten "prutsen" ? 
Overwegen misschien, om vervolgens niet te doen. Veel mensen laten wat aan zichzelf prutsen omdat ze ontevreden zijn met hun lichaam, maar dat is vaak psychisch dus ik denk niet dat je dat oplost door iets chemisch in je lichaam te stoppen, of om er vet uit te halen. Daarnaast denk ik dat het gewoon niet gezond kán zijn om jezelf te laten inspuiten met botox, of je borsten te laten vergroten met (lekkende) implantaten... 


Waar zou je het liefste wonen?
Op een plek waar ik me thuisvoel, waar er groen is en waar veel zonlicht binnenkomt. Ik vind Nederland wel een fijn land, maar bijvoorbeeld Duitsland is ook prachtig en Engeland ook. Eigenlijk weet ik gewoon nog niet waar ik ga wonen. 

Vakantie

Gekocht bij de La Place in Groningen

Yay, vakantie! Mijn inspiratie heb ik de laatste dagen aan iets anders besteed dan aan het schrijven van blogposts, met als resultaat dat mijn pws nu zo goed als af is. Hoera! Ik vond het heel leuk om te doen, maar op een gegeven moment krijg je er toch ook echt wel genoeg van. Vooral als je precies voor je ziet hoe je iets wilt hebben, maar het programma dan niet meewerkt, of dat je het niet voor elkaar krijgt. Mijn opmaakskills laten te wensen over, maar het is af en daar gaat het om!

En nu is het vakantie. Elf lege dagen die ik helemaal zelf mag invullen, iets waar ik niet heel goed in ben. Ik zie meestal uit naar de vakantie, maar verveel me na een dag of twee kapot omdat iedereen zo ver weg woont, mijn kamer niet netter en schoner kan, en ik door mijn lijstje met 'dingen die ik nog wil doen op korte termijn' heen ben.

Gelukkig las ik laatst op internet dat bloggen heel goed voor je is omdat mensen elkaar steunen op het internet en elkaar voorzien van tips. Dus: heb jij een briljante tip, of meerdere geniale ideeën die ik deze vakantie kan uitvoeren meldt ze vooral.

Ik ga me nu storten op het bijlezen van blogjes, het fotograferen van dingen, het lezen van boeken en al de andere leuke dingen die ik al in geen tijden meer gedaan heb.

Fijn weekend!

Dino's

Toen ik vorige week thuis kwam bleken wij opeens drie nieuwe gezinsleden te hebben. Ze zijn nog naamloos dus als je een geweldige naam weet... Haha. Ik vind de groene het leukste, en ik zag al gelijk voor me hoe leuk Maxi met deze dino's op de foto kon. En hier is het resultaat. De eerste is naar mijn mening ook de mooiste, ik heb toch wel een zeer fotogeniek hondje ;)

Schatten

Hoeveel pluisjes? Eeuh...

Een van de dingen die ik absoluut niet kan is schatten. Misschien komt het omdat ik een vrouw ben, ik heb geen idee, maar schatten is gewoon niet zo mijn ding. Het begon al op de basisschool met rekenen. In groep vier, vijf en zes werd ons uitgelegd hoe we moesten optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen. In groep zes kwam ook het verschrikkelijke onderwerp 'breuken' aan bod,  dat ik met moeite overleefde. Maar goed, tot zo ver geen echte problemen. Tot ze in groep zeven opeens gingen eisen dat ik moest 'schatten'. Schatten?


Schatten, ja! De bedoeling was om een schatting te maken bij een moeilijke keersom zoiets als 56 x 12. Dan moest je 56 * 10 = 560 doen + 56 * 2, maar dat was te moeilijk dus maakten we er '50 *2' van. De uitkomst is dan dus 'ongeveer zeshonderdzestig'. Allereerst zag ik het nut er niet van in. Waarom zou je iets 'ongeveer' willen weten als je het ook helemaal kunt weten, en daarnaast kon ik het ook gewoon niet. Nou hoor ik jullie denken 'hoe kun je zoiets simpels als dit nou niet kunnen?' Nou... kijk, ik was intelligent genoeg om gewoon uit te rekenen dat 56 x 12, 672 is. Maar omdat we verplicht moesten schatten, ronde ik het altijd af naar boven, of in dit geval naar beneden. Mijn antwoord was dus 'ongeveer 670', helaas, fout! het moest 'ongeveer 660' zijn. Ook al zit mijn antwoord dichter in de buurt, dat maakt niet uit, je moet schatten.

Ik snap  wel dat ze gewoon wilden dat ik een benadering maakte, maar toch, ik blijf het nut er niet helemaal van in zien. Ook in mijn dagelijkse leven wordt ik vaak genoeg geconfronteerd met het feit dat ik niet kan schatten. Hoe ver mijn huis van de bushalte ligt? Ik zou gerust zeggen vijf kilometer, maar nee, het schijnt vijfhonderd meter te zijn. Hoe lang dat stuk hout daar is? Dertig centimeter? Nee, tien... Hoe hoog iemand een bal kan gooien? Nou, toch op zn minst wel tweehonderd meter? Wanneer was de gouden eeuw? Eeuh, rond dertien/veertien/vijftien/zestienhonderd? Enzovoorts, enzovoorts. Ik weet het antwoord of precies, of ik zit er helemaal naast, door op mijn gevoel te vertrouwen en te schatten.  Ik zie het verschil tussen een realistische en een onrealistische schatting gewoon niet. Helaas. Want toegegeven, als je een beetje goed kan schatten scheelt dat toch stiekem wel een hoop werk.

Ben ik de enige met dit probleem, of zijn er nu mensen die een 'wij kunnen niet schatten'clubje met mij willen oprichten?

February Photo Challenge

Foto's maken is leuk, maar 365 dagen ga ik geloof ik niet volhouden. Daarom besloot ik mee te doen aan de February Photo Challenge. Dat duurt ten minste niet een heel jaar, en is de kans op falen dus minder groot. Elke dag krijg je  een onderwerp waar je een foto van moet maken. Tegen alle verwachtingen van mezelf in, is het me zelfs gelukt om de eerste vijf dagen vol te houden. Hier zijn de foto's.

1 februari was de opdracht 'your view today'. Ik vond de challenge alleen pas op 2 februari dus toen heb ik de foto op 2 februari genomen (als ik een tijdmachine had gehad...Haha) Maar goed, hier dus het uitzicht uit mijn raam met de ondergaande zon. Ik vind het gouden licht zo mooi!

2 februari was de opdracht 'words'. Dit is niet de mooiste foto, maar de tekst vind ik wel het leukste.

3 februari was de opdracht 'hand'. Ik ben dus met gevaar voor eigen leven de sneeuw in gegaan, heb mijn handschoen uitgetrokken, mijn hand in de sneeuw gedrukt, om deze daarna al vloekend weer in mijn handschoen te stoppen. Fotootje gemaakt en daarna snel weer naar binnen gerend. Brr. Niets voor mij die sneeuw!

4 februari moest de hele dag werken, en ik had mijn fototoetsel niet meegenomen. De opdracht die dag was 'stranger'. Tegen de tijd dat ik weer aan de challenge dacht was het donker, dus besloot ik het op deze creatieve manier op te lossen.

5 februari was de opdracht '10 am'. Stiekem lag ik toen nog in bed, maar ik ging wel rond '10 am' naar buiten, dus toen heb ik me daar uitgeleefd. Ik kwam dit hele kleine schattige fluffy vogeltje tegen, dat bibberde van de kou. Ik had hem het liefst willen meenemen naar een kacheltje, of een jasje voor hem willen breien als ik dat kon, maar ik geloof niet dat ik hem nog ga terugvinden. :(

Ik heb dus niet alle regels even serieus genomen, 10 am, kwam eerder in de buurt  van 11 am, en 1 februari werd 2 februari, maar volgens mij gaat het vooral om het idee dat je je creativiteit op de loop laat gaan en je fototoestel er wat vaker bij pakt. En dat doel heb ik sowieso al bereikt, of ik de challenge nu afmaak of niet! :)

Sneeuw!