Snelsnel

Vandaag heb ik ook ein-de-lijk mijn eerste brief van de faculteit wijsbegeerte ontvangen (ik was bijna bang dat ze me er überhaupt niet wilden hebben) en alles zag er heel erg serieus uit, waar ik een beetje bang van werd. Gelukkig bezitten de huidige studenten ook humor want onder aan een van de brieven stond dat je als wanbetaler wordt vervloekt en voor de rest van je leven achtervolgd door een stroom boosaardige demonen. (ten minste, ik hóóp dat dat humor is. Haha.)


Ik zou nog veel meer willen schrijven, bijvoorbeeld hoe nutteloos het weerbericht wel niet is (coming up), dat mijn nieuwe boek 'How to be an Explorer of the World' binnen is gekomen en dat ik het een geweldig boek vind. (meer daarover later) Maar dat kan allemaal niet want ik ben druk aan het inpakken, bellen, kijken wat voor weer het is in Antwerpen etc, omdat ik morgen met de trein naaaaaar (jullie mogen raden, en anders staat het een paar woorden terug) Antwerpen ga.


Tot gauw!

Wachtwoorden en vervelende websites

Als aankomend student werd ik gevraagd om mijn pasfoto te uploaden op Nestor een website van de RuG. Ik dacht 'dat doen we even'. Maar dat viel in de realiteit zwaar tegen. Allereerst wilde ik geen formele pasfoto opsturen waarop niemand ooit lacht, iedereen flaporen heeft en de belichting meestal erg onflatterend  is. Dus begon ik scrollen in mijn bestanden. Nou heb ik als fotografieliefhebber nogal wat bestanden, dus dat duurde even.

Na een tijdje kwam ik erachter dat ik geen leuke, recente én voor deze situatie bruikbare foto van mezelf had. Dat betekende dat er een nieuwe gemaakt moest worden. Dus haartjes goed, beetje mascara op en mijn zusje lief aangekeken en uiteindelijk de goede foto gemaakt om op te sturen (ondanks dat mijn pony wel nogal scheef loopt, terwijl hij in werkelijkheid recht is)

Toen kwam het verschrikkelijke gedeelte. Ik moest namelijk inloggen op Nestor. Een hele tijd terug had ik een wachtwoord gekregen en daarna mijn wachtwoord veranderd. En ergens opgeschreven. Maar, waar? Een uur en duizend wachtwoorden later begon ik lichtelijk in paniek te raken. Ik had geen 'uw wachtwoord is veranderd in 1234onzinlalal123' mailtje gekregen dus mijn wachtwoord was niet echt te achterhalen. Ik had echt alle mogelijke combinaties al geprobeerd en NIETS werkte.

Ten einde raad zag ik al voor me hoe ik die mensen moest bellen en hoe komisch dat gesprek zou moeten zijn:

"Hallo, met de RUG"
"Hoi, met Ariska"
"Hoi, wat kan ik voor je doen?"
"Nou, ik ben mijn wachtwoord voor Nestor kwijt"
"Oh, heb je al geprobeerd om met behulp van de 'secret questions' je wachtwoord te achterhalen?"
"Ja."
"Niet gelukt?"
"Nee, want als ik nog nooit eerder mijn 'secret question' gebruikt."
"Daarvoor moet je eerst even inloggen en er een bedenken."
"Ja, maar ik heb mijn wachtwoord dus niet."
"Oh"

"Dus wat adviseert u me om te doen?"
"Mag ik  je studentnummer?"
"Ja hoor dat is S#######"
"Ik zie dat je hier nog niet eens op school zit."
"Nee, klopt."
"En dan nu al je wachtwoord kwijt?"
"Wrijf het er lekker in."

" Je wachtwoord is ......"
"Oké bedankt."
"Tot ziens."
"Wacht even."
"Ja?"
"U praat hier met niemand over hè? Dit blijft tussen ons, toch? Ik wil niet bekend staan als de meest chaotische student, want dat BEN ik niet."
"*onderdrukt gelach* prima, tot ziens"
"Tot ziens"

GELUKKIG gebeurde dit niet, want  GELUKKIG  kwam ik er net op tijd achter dat Nestor net zo vervelend en pietje precies is als cupweb, een speciale website van mijn oude school. Je moet namelijk na je wachtwoord niet op enter drukken maar op 'Log in' klikken want anders pakt de site je wachtwoord niet. Hmppf.

Als er nu geen ICT-nerd is die een melding krijgt als mensen vaak een verkeerd wachtwoord invoeren dan kom ik er geloof ik redelijk ongeschonden van af. Dan hoeft niemand dit te weten. Want jullie houden je mond, toch?

Geslaagd en nog meer leuke dingen!

Afgelopen donderdag zat ik met zweethandjes bij de telefoon. Ik was druk bezig met het refreshen van zowel facebook als twitter, en hier en daar werd al duidelijk wie er geslaagd was en wie niet. Maar waarom ging die verdomde telefoon nou niet? Toen het ding eindelijk overging, schrok ik eerst nogal, maar nam toch maar snel op. "Dus Ariska, ik heb gehoord dat je je zorgen maakte of je wel geslaagd was." "Ja, dat klopt." "Nou dat was helemaal nergens voor nodig, mag ik je feli..." "AAAAAAAAAH IK BEN GESLAAAAGD".

Zo ging het ongeveer. Nou wilde ik behalve slagen ook nog het liefste slagen met gemiddeld een acht op wiskunde en een negen op filosofie en zelfs dat is beide gelukt! En die dinsdag daarvoor had ik ook al zo'n leuke dag. De uitreiking van de KNAW onderwijsprijs. Ik heb een geweldige dag gehad, met veel mensen gesproken en een mooie oorkonde gekregen.

Ondertussen ben ik ook gevraagd om als gastspreker een lezing te houden ter afsluiting van het academisch jaar hier in Friesland met allemaal belangrijke mensen. En ja, ik haat presenteren, maar.... dit is een kans die je niet kunt laten lopen. Je wordt maar één keer in je leven gevraagd, toch?

Gisteren kreeg ik ook nog te horen dat de foto's die anderhalf jaar geleden van mij en mijn zusje gemaakt zijn in het oude Fries museum komen te hangen de komende twee weken. Ik kwam dus thuis met mijn voorlopige cijferlijst er was taart en ik heb talloze bosjes bloemen gekregen en een aantal kaarten, toen kreeg ik nog dat nieuws van die foto's. Toen kon mijn dag al helemaal niet meer stuk! Nooit geweten dat geslaagd zijn zo leuk is.

Maar het is nu wel officieel, vanaf augustus woon ik in Groningen en ga ik door het leven als student wijsbegeerte. Ik hoop dat het wat wordt!

Dit was een hele onsamenhangende post, maar weet dat hij met een glimlach geschreven is :)

Meeloopdag wijsbegeerte

Het is meer dan één keer hier op mijn blog voorbijgekomen dat ik een hopeloze kiezer ben. En als je een hopeloze kiezer bent, dan betekent dat in het geval van je studiekeuze dat je een aantal meeloopdagen gaat volgen. In totaal wil ik er in Groningen sowieso vier doen, en als ik dan nog niets leuk genoeg vind wil ik nog kijken naar humanistiek in Utrecht. Donderdagavond reisde ik alvast af naar mijn oma, want de colleges zouden om negen uur beginnen en ik had niet zo veel zin om de zeven uur trein te pakken.

Vrijdagochtend liep ik dus naar de faculteit wijsbegeerte in de Oude Boteringenstraat. Dat ging eerst mis, want ik dacht dat het nummer 44 was (geen idee waar ik dat vandaan haalde) en er stond ook zo'n leuk rood bordje van de RuG voor de deur, dus ik dacht: "ik zit goed". Ik probeerde de verschrikkelijk grote deur open te maken, maar dat lukte niet, dus drukte ik op de bel. Toen er niemand kwam duwde ik nog een keer uit alle macht tegen de deur aan, die nu een beetje meegaf. Hoera. Toen ik binnenkwam was het eerste wat ik dacht 'vorige keer zag het er toch heel anders uit?' om vervolgens maar gewoon bij de balie te zeggen dat ik voor een meeloopdag van wijsbegeerte kwam, en dat ik hier toch goed was? Nee, ik moest vijftig meter verder. Ja mensen, ik zat er (maar) vijftig meter naast.

Afijn, ik daar naar binnen naar de Omegazaal want daar moest ik naar toe. Niemand, helemaal niemand, en het was al vijf voor negen. Ik snapte het niet, zouden alle studenten pas om één voor negen aankomen ofzo? Of zijn al die filosofen in spé verschrikkelijke warhoofden? Ik besloot bij de balie te vragen bij waar iedereen was. De baliemevrouw zei 'ik heb geen idee, ik snap er ook niets van.' Ze wees me de weg naar de kantine en daar mocht ik blijven wachten samen met een andere jongen die ook kwam meelopen.

Om kwart over negen kwam er een andere jongen naar binnen die wel écht student was, en wat bleek? De leraar had de dag daarvoor gezegd dat het college om tien uur zou beginnen in plaats van om negen. Leuk. Maar nu had ik wel de gelegenheid om allemaal vragen te stellen, en dat kwam wel weer goed uit. Na een kwartier kwam er nog een jongen aan die ook was vergeten dat het pas om tien uur begon, dus toen heb ik tot tien uur met de drie jongen zitten kletsen.

Om tien uur begon toen toch echt het college, het ging over Locke en Berkeley (het overkoepelende onderwerp was achttiende eeuwse filosofie) en ik heb net als een echte student braaf aantekeningen gemaakt. Ik kon het college prima volgen, ik herkende ook een aantal dingen uit de filosofielessen bij ons op school en het was lang niet zo moeilijk als ik gedacht dat het zou zijn. Ik had natuurlijk niet dat megadikke boekwerk aan bronteksten hoeven lezen voor het college, maar goed. Op het eerst gezicht leek het niet extreem moeilijk. De studenten gingen na het twee uur durende hoorcollege verder met een werkcollege waarbij ze in kleinere groepjes de gelezen teksten gingen bespreken met vragen erbij.

Ik heb toen een gesprek gehad met de studieadviseur waarbij ik erachter kwam dat je heel goed leert lezen en schrijven bij de opleiding wijsbegeerte. Zo goed zelfs dat je niet eens per se die master journalistiek hoeft te doen, maar na de bachelor vaak al gewoon terecht kan bij een bedrijf. Verder kwam ik er via de studenten achter dat het toch wel fijn is als je al een redelijk goeie inleiding in de filosofie hebt gehad, en dat heb ik. Dus als het eerste jaar het moeilijkste is en ik daar een voorsprongetje heb, is dat wel fijn.

Kortom, de studie blijf zeker op mijn lijstje staan (al  is het maar om de vrouwelijke minderheid wat op te heffen, haha ;) maar ik ga ook nog naar een aantal andere meeloopdagen.

Filosofisch debat.

Gisteren  was ik in een klein Fries dorpje aanwezig bij een filosofisch debat. Ik kan me voorstellen dat dat heel saai klinkt, ik hou zelf ook niet echt van het woord 'debat', maar saai was het zeker niet. Ik vond het echt heel leuk om te zien dat iedereen, jong en oud, zo actief mee deed en input gaf aan de discussie. Ik was de jongste deelnemer, maar er was ook een hele oude mevrouw die meedeed. Heel inspirerend en leuk om te zien!

Er een filosoof aanwezig die een praatje hield over het boek van Dick Swaab, 'Wij zijn ons brein'. Volgens dat boek wordt alles wat je denkt, doet, etc bepaald door onze hersens. Hierbij is onze pre-frontale cortex het belangrijkst in het proces van het maken van een morele keuze. Toch gebeuren heel veel dingen ook  onbewust. Zo kiest niemand ervoor om verliefd te worden. Je kunt niet zeggen 'ik word nu verliefd op die en die'. Zoiets overkomt je. Maar bewust of onbewust het vindt plaats in je hersens en uiteindelijk bepalen die hoe en wanneer je handelt.

Na deze inleiding gaf de filosoof drie punten van kritiek, en dus genoeg stof tot nadenken, en een debat te beginnen. Ik ga hier niet het hele debat herhalen want het ging van hot naar her, en er zat niet een hele duidelijke lijn in, maar de vrije wil ontkennen dat ging moeizaam. Lang niet iedereen was het daar mee een. Om verschillende redenen:

Diversiteit: Er was iemand die zei dat de diversiteit heel belangrijk is. Ik geloof dat hij daarmee bedoelde dat er een alternatieve optie is, en dat we dus wel iets anders zouden kunnen kiezen. Zonder vrije wil viel volgens deze man de diversiteit weg, omdat er geen alternatieve opties meer zijn. Je kunt alleen maar datgene kiezen wat je kiest.
Er zijn misschien geen alternatieve opties meer, maar mensen blijven verschillend en het is dus niet zo dat iedereen spontaan 'ja en amen' zegt op alles er blijft dus in zeker mate wel sprake van diversiteit.

Identiteit: Meerdere mensen vonden dat wanneer je niet zelf beslist je identiteit wegvalt. Ik zou dus geen Ariska meer zijn als ik niet uit vrije wil keuzes maak. Ook daar ben ik het niet mee eens. Stel ik maak mijn keuzes niet uit vrije wil, maar mijn hersens maken deze keuze voor mij. In deze keuze nemen mijn hersens van alles mee, de omgeving, mijn verleden, enzovoorts. Is het dan niet juist 'ik' die deze keuze maakt. Waarom zou je hier niet kunnen spreken van identiteit?

Verantwoordelijkheid: Het is veel makkelijker om in vrije wil te geloven, want zo kun je iemand iets verwijten, ergens verantwoordelijk voor houden. Als er geen vrije wil is, kun je ook niet spreken van verantwoordelijkheid. Je kan het iemand moeilijk aanrekenen dat hij jouw boek heeft gestolen als hij daar verder niet zo heel veel aan kan doen. Zodra de vrije wil wegvalt kun je mensen dus niet meer opsluiten omdat ze ergens verantwoordelijk voor zijn. Dit is een moeilijk punt, want betekent dit dat we alle gevaarlijke gekken en moordenaars maar rond moeten laten lopen? Nee, natuurlijk niet. We kunnen ze misschien niet meer verantwoordelijk houden voor wat ze doen, maar dat betekent niet dat we ze niet alsnog kunnen opsluiten(of in therapie laten gaan) omdat ze een gevaar voor de samenleving zijn.

Zin van het leven: Er was iemand die zei 'maar als we geen vrije wil hebben, dan spring ik liever voor de trein'. Ik kan me wel voorstellen waarom ze dat zegt. Ik zelf dacht eerst ook, 'wat heeft het leven nog voor zin als je uiteindelijk zelf absoluut geen inbreng hebt'. Maar naarmate ik meer ben gaan lezen over het onderwerp begrijp ik dat leven zonder vrije wil ook voordelen kent. Verder verandert er niets aan jou als persoon, behalve dan de visie de je op het leven hebt. (als je geen vrije wil hebt, heb je die ook nooit gehad, en tot nu toe heeft je brein je dan zo voor de gek gehouden dat je dacht dat je het wel had) Het is niet zo dat jij van het ene op het andere moment een mens bent met vrije keuzes en het volgende moment een soort chemische robot. Je mensbeeld verandert, maar jij blijft dezelfde persoon.

Stel er wordt bewezen dat we geen vrije wil hebben, hoe zou jij daar op reageren? 

Zou je denken?

Ik ben nu een blogpost aan het schrijven. Dat is wat je zou denken. Maar wie zegt dat mijn lichaam überhaupt bestaat? Misschien besta ik alleen uit hersenen in een bak die worden aangestuurd door prikkels, waardoor het lijkt alsof ik besta en een lichaam heb, en het lijkt alsof mijn vingers nu de woorden typen die ik typ. Hoe definieer je het 'ik', wat is dat eigenlijk, datgene wat jou jou maakt, en mij mij? Je verandert voortdurend, elke zeven jaar zijn je cellen totaal vernieuwd en is er geen enkele cel meer over van je 'ik' van zeven jaar geleden.


- Als je na dit stukje afhaakt, lees in ieder geval het laatste stukje nog even -

Wie mijn blog volgt zal misschien hebben gezien dat het boek Zou je denken? al een eeuw in mijn 'currently reading' vakje staat. Het klopt wel, ik was het boek de hele tijd aan het lezen, maar ik heb tussendoor twee andere boeken gelezen. Vandaar dat het wat lang duurde. Verder is de stof die er wordt behandeld in het boek ook niet iets wat je even 'snel doorleest'. Sommige zinnen heb ik vier keer moeten overlezen voordat ik begreep wat er mee werd bedoeld.


Bol.com over het boek:
Inleiding tot de filosofie in romanvorm. Het verhaal, dat is gesitueerd in een soort filosofisch hiernamaals, De Ideeenwereld, gaat over een weddenschap tussen de optimist Socrates en de pessimist Wittgenstein over de waarde van filosofie voor het dagelijks leven. Als proefpersoon wordt de argeloze scholier Ben naar de filosofenwereld gehaald en in aanraking gebracht met discussies over vragen als: hebben we een vrije wil? Is geluk leerbaar? Bestaan platoonse Vormen? Kunnen dieren denken? Enzovoorts.


Toen ik dit las dacht ik. What the hell. De Ideeënwereld is van Plato, en dat is géén hemelachtige plaats, en Socrates en Wittgenstein hebben er al helemaal niets mee te maken. Toch begon ik met lezen en ik vond het stiekem een heel leuk boek. Ik weet niet honderd procent zeker of het heel erg geschikt is voor mensen die NIETS van filosofie afweten. Hier en daar vond ik het ook pittig, maar het grootste gedeelte herkende ik uit de lessen die ik heb gehad. Je leert de filosofen gaandeweg kennen, en er worden op Wittgenstein en Socrates na niet heel veel filosofieën van 'grote filosofen' aangehaald. Juist de wat minder bekende filosofen kwamen aan het woord. Wat wel eens leuk is voor de verandering


Ik vond het wel wat afleidend dat de schrijfster de hele tijd van haar onderwerp op iets totaal anders overgaat. Zo houden de filosofen tussen hun filosofische discussie in een discussie over aardbeien- of perzikyoghurt. Dan zaten ze over de 'waarheid' te praten, hadden ze het opeens over yoghurt. Dit werkte niet zo goed voor mij, want dan was ik telkens afgeleid. Ik denk wel dat dit voor mensen die niet gewend zijn om lappen droge tekst te lezen fijn is, want ze haken zo minder snel af.


Wel lezen: Als je geïnteresseerd bent in filosofie al is het maar een beetje. Het is een goede inleiding want ik heb mijn halve schoolboek voorbij zien komen.
Niet lezen: Als je een simpel vakantieromannetje zoekt, want dat is dit niet.


Als allerlaatste nog een voorbeeld wat ik echt geniaal vond. 


Stel: Alles wat je weet is een bal, al het weetbare is het universum, en alles wat je niet weet de oppervlakte van de bal. Hoe meer je weet, hoe groter de oppervlakte van de bal, dus hoe groter het vlak, of het besef dat je eigenlijk niet zo heel veel weet.


Love it. Filosofie blijft leuk!

Keuzestress II

"Ga ik esthetica uitwerken, weet ik straks meer over het onderwerp dan mijn leraar en wordt mijn boekje/lesbrief echt gebruikt, of kies ik ervoor om een deelonderwerp uit vrije wil ons examenondewerp te kiezen en de vraag 'kunnen wij nog spreken van een vrije wil als wij onbewust beïnvloed worden door taal en lichaamstaal?'... Ik weet het niet.
Over een uurtje moet ik mijn pwsbriefje inleveren. Zal ik tegen die tijd eindelijk een keuze gemaakt hebben...?"


Zo eindigde mijn bericht gisterochtend. En ja, wat is het geworden? 

bron

Volgend jaar is ons examenonderwerp 'vrije wil' en krijgen we een prachtig helblauw boek met roze fluffy handboeien. Het idee hierachter is, denk ik, dat we het op veel momenten gewoon comfortabel vinden om gevangen te zitten en geen vrije wil te hebben, want dat brengt verantwoordelijkheden en andere moeilijke dingen met zich mee, en daar heeft men geen zin in.  

bron

Naast dit boek is er ook nog een verdiepingsboek. Deze is knalrood met vliegende hersenen erop, en heet 'hoezo vrije wil?'. Dit zijn gewoon lange lappen tekst die niet, zoals in het blauwe boek, aan elkaar gepraat worden. Dit is dus ook veel minder bruikbaar voor de les. Het idee is nu om dit boek, of in ieder geval een gedeelte daarvan, 'lesklaar' te maken. De lessen of de lesbrief die ik ga maken gaan ook nog echt gebruikt worden en leer ik hopelijk ook fatsoenlijk samenvatten (meestal typ ik het halve boek over als ik een samenvatting maak :$)


Kortom, ik koos voor iets waar ik niet eens uit kon kiezen. Haha. Typisch. Toch heeft deze keus wel een aantal voordelen. Ik leer als het goed ik samenvatten, ik maak iets wat gebruikt gaat worden in de les en ik verdiep mezelf in het examenonderwerp, en dat is nooit weg! 


Lijkt het jullie een interessant onderwerp of zijn jullie niet zo van de filosofie?

Keuzestress

Ik ben een hopeloze kiezer. Echt hopeloos. Zelfs de kleinste dingetjes, zoals 'welke smaak ijs', 'wat doe ik aan' kom ik niet uit zonder te twijfelen. En zelfs als ik heb gekozen twijfel ik nog of ik niet beter die andere smaak ijs had kunnen nemen of toch mijn rode all stars aan had moeten trekken...

Ooit heb ik in mijn examentraining Duits een tekst gelezen over de oorzaak van deze zogenaamde keuzestress. De oorzaak van de keuzestress is dat we téveel keus hebben. We kunnen kiezen tussen honderden soorten shampoo als we in de winkel staan. Welk merk we nemen, welke soort, welke geur, zijn allemaal keuzes die we moeten maken. Daarnaast willen wij mensen altijd de juiste keuze maken. En dat is het lastige met keuzes, je weet van te voren niet hoe ze gaan uitpakken.

Ik heb al twee dagen last van de keuze van het onderwerp van mijn profielwerkstuk. Ik heb twee opties over, en ik kan niet kiezen. Ga ik esthetica uitwerken, weet ik straks meer over het onderwerp dan mijn leraar en wordt mijn boekje/lesbrief echt gebruikt, of kies ik ervoor om een deelonderwerp uit vrije wil ons examenondewerp te kiezen en de vraag 'kunnen wij nog spreken van een vrije wil als wij onbewust beïnvloed worden door taal en lichaamstaal?'... Ik weet het niet.

Omdat ik weet dat heel veel mensen met dit probleem zitten heb ik een paar tips opgezocht.

- Accepteer dat er geen juiste keuze is, dus ook geen verkeerde.

- Onderzoek het effect wat de keuze gaat hebben, hebben alle keuzes een positief effect kies dan wat je het leukst/mooist vindt of datgene waar je het meest mee hebt.

- Denk niet te lang na, hoe langer je nadenkt over je keuzes des te moeilijker het kiezen wordt. *ik spreek uit ervaring*

- Vertrouw op jezelf.

Zelf moet ik al deze tips nog toepassen, maar ik geloof dat het daar nu al te laat voor is. Over een uurtje moet ik mijn pwsbriefje inleveren. Zal ik tegen die tijd eindelijk een keuze gemaakt hebben...?

The eternal struggle

In mijn hoofd heb ik altijd perfecte verhalen klaar die eigenlijk hier zouden moeten staan. Helaas gaat er tussen het stukje waar het in mijn hoofd zit, en hoe het op papier komt nogal eens mis.

Vraag me niet waarom, ik had het zelf ook liever fatsoenlijk op 'papier' gehad. Maar omdat ik stiekem  toch wel geïnteresseerd ben in het antwoord op de 'waarom'vraag, heb ik zelf een theorie samengesteld.

Terwijl je nadenkt hoef je nergens rekening mee te houden, dus ook niet als je een verhaal bedenkt. Er zijn geen grenzen, die er op papier wel zijn. Je gedachten vliegen van je blog naar iets totaal anders. Kijk maar eens hoe raar het kan lopen.

Blog, bezoekers, stats, heuvels, zwitserland, vakantie, Vlieland, boot, Londen, big ben, foto's, camera, fotoshoot, rood haar, zusje, tweeling, roodharigendag, breda, winkelen, not the same (merk), korting, webshop, zalando, all stars, handtekening, optreden, musical, Mary Poppins, yay, twitter, #, trendingtopic, pindakaasvloer.

Ik begon bij mijn blog en eindigde met een pindakaasvloer... Ik denk dat het daar iets mee te maken heeft, dat het gewoon te chaotisch is in die roze glibberige substantie hersenen genaamd. Denk maar aan een keuken, alle ingrediënten voor een bepaald gerecht staan ergens anders opgeborgen, en als je pech hebt is het ook nog eens een rommelige keuken. Zo zie ik het voor me. Ik heb heel veel ingrediënten nodig voor mijn vijfsterren gerecht (blogpost), maar omdat de keuken, mijn hersenen, zo rommelig zijn kan ik niet alle ingrediënten vinden. Vooral het belangrijke ingrediënt wat het gerecht écht afmaakt mist vaak, terwijl je die wel in je 'originele versie' gebruikt hebt, maar helaas kun je het niet terugvinden tussen alle potjes en pannetjes. Daardoor zijn de dingen op papier altijd net niet zo leuk als in je gedachten. Tadaaa. Het antwoord op de vraag.

Een korte en zéér wetenschappelijke verklaring van hoe je dingen vanuit je hoofd niet op papier krijgt. Zien jullie het ook zo, of hebben jullie een betere verklaring? Hebben jullie er überhaupt al eens over nagedacht?

Het geheim van de kaarten

Een jongen reist met zijn vader door Europa, op zoek naar zijn verdwenen moeder. Onderweg trekt een prachtige goudvis zijn aandacht. Dan krijgt hij een merkwaardig cadeau: een piepklein boekje met daarin een sprookje over een magisch eiland waar levende speelkaarten rondlopen. Maar is het wel een sprookje? En waarom kruist voortdurend de joker zijn pad?

Het geheim van de kaarten. Toen ik de titel hoorde kon ik me er niet echt bij voorstellen waar het boek over zou gaan. Het enige dat ik wist was dat ik de naam Jostein Gaarder ergens van kende, en dat ik het boek dus wel moest lezen. Jostein Gaarder heeft naast dit boek ook nog het boek 'de wereld van Sophie' geschreven, een boek wat verschillende onderwerpen uit de filosofie behandelt. Zelf heb ik ook filosofie in mijn vakkenpakket zitten en het is een van mijn favoriete vakken. Ik was dus ook zeer benieuwd of ook dit boek enkele filosofische vraagstukken zou bevatten.

Om de hierboven genoemde vraag maar meteen te beantwoorden: Ja, er zitten filosofische vraagstukken in. Je gaat meer nadenken over de wereld om je heen. Op een gegeven ogenblik zat ik me echt af te vragen hoe het überhaupt mogelijk was dat ik bestond. Je moet er wel van houden, maar het boek is heel interessant en leest heel makkelijk weg. 

Wel lezen: Als je van filosofie, avontuur en fantasie houdt.

Niet lezen: Als je iets tegen kaartspelletjes, dwergen of bakkers hebt.