Pippi Langkous

Ik moet toegeven dat ik er niet heel veel aan hoef te doen om op Pippi Langkous te lijken. Ik heb rood haar, in de zomer stik ik van de sproeten en als ik twee vlechten maak die ik met mijn handen omhoog houd mis ik alleen nog een aapje op mijn schouder om het plaatje compleet te maken. Als mensen dus 'Pippi Langkous' naar me roepen snap ik de gelijkenis.

Wat ik dan weer niet helemaal snap is dat zij denken dat Pippi Langkous een scheldwoord is, iets waar ik niet vrolijk van word. Maar dat is niet waar, want één ding moeten jullie allemaal toegeven, Pippi Langkous is ontzettend cool. En ik zal jullie vertellen waarom.

Ze heeft haar eigen huis.
En wat voor een huis?! Een prachtige villa in verschillende tinten met een grote tuin en een wit hekje en een naam; Vila Kakelbont. In de tuin staat een boom waar je in kunt klimmen en waar flesjes limonade uit komen. Dat wil toch iedereen?

Ze is ontzettend sterk.
Twee agenten in één keer optillen, en natuurlijk haar grote schimmel Witje, niets is te zwaar voor Pippi.

Ze heeft een hele originele naam.
Pippilotta Victualia Rolgordijna Kruizemuntina Efraïmsdochter Langkous. Het is misschien wat ongebruikelijk, maar cool is het wel!

Ze is iedereen te slim af.
De boeven, de agenten, de juffrouw, de moeder van Tommie en Annika, een bende zeerovers. Pippi is verschrikkelijk slim. (Al kan ze niet zo geweldig rekenen, want twee maal drie is niet vier en plus twee is al helemaal geen negen)

Ze staat op nummer 1 van 28 wereldvrouwen volgens Flow.
Haar karakter wordt er omschreven als 'lekker onaangepast en mondig' Eigenwijs is Pippi zeker, maar dat is maar goed ook, want anders had ze Taka-Tuka-land nooit kunnen ontdekken, toch?

Ik zou best Pippi Langkous willen zijn. Mijn spaghetti knippen met een schaar,  mijn vloer willen dweilen met twee borstels onder mijn voeten en hele theepartijtjes op stelten zetten door een gebaksgevecht te beginnen. Het enige waar ik een beetje mee zit is hoe ik mijn haar elke dag in twee rechtopstaande vlechten krijg. Haha.

Nee mensen, Pippi is geen scheldwoord, het is eerder een compliment!

Hebben jullie vroeger ook Pippi-films gezien?

The Untranslatables

Een tijdje terug las ik voor Engels het boek Happiness TM. Geweldig boek, maar dat heb ik al een keer gezegd. In het boek werd gebruik gemaakt van de zogenaamde 'untranslatables'. Dit zijn woorden die je niet naar een andere taal kunt vertalen in maar één woord. Bijvoorbeeld het Nederlandse woord 'gezellig' valt heel erg moeilijk te vertalen, en het is dus ook erg  moeilijk om aan een buitenlander duidelijk te maken wat je bedoelt.

Ik kocht op thebookdepository dus het boekje met 'the untranslatables' want ik was wel nieuwsgierig naar die woorden. Helaas kocht ik per ongelijk niet het boek dat de schrijver van Happiness TM gebruikt heeft voor zijn boek, maar dat mocht de pret niet drukken. Hier een paar untranslatables, met een speciaal voor jullie naar het Nederlands vertaald bijschrift :)

In het Frans kennen ze de uitdrukking 'rire jaune'. Dit betekent letterlijk 'je geel lachen'. Geel is een kleur die in de middeleeuwen werd toegekend aan Judas. Met je geel lachen wordt dus een soort lachen bedoeld waarmee je ware gevoelens over iets naar boven komen. Het is een lach die verraad dat je een ander aan het verraden bent.

De Duitsers hebben ook een paar mooie. Zo kennen zij het woord 'Torschlusspanik' wat letterlijk 'deursluitpaniek' betekent. Hiermee wordt de race tegen de biologische klok bedoeld. Daarnaast kennen ze ook het woord 'drachenfutter', letterlijk vertaald 'drakenvoer'. Dit woord wordt gebruikt voor iets leuks -chocola of iets dergelijks- dat wordt gegeven aan de vrouw wanneer de man later thuis is gekomen dan afgesproken. De vrouw, in dit geval dus de draak, wordt gevoerd met chocola, zodat de man ongeschonden  zijn gang kan gaan.

Als laatste nog een Italiaanse untranslateble. 'Attaccabottone'; een persoon dat verschrikkelijk langdradige verhalen ophangt waar je het liefst aan wilt ontsnappen, helaas gaat dat zelden gemakkelijk. Verder staan er in het Engelse boekje ook een paar Nederlandse untranslatables namelijk: uitwaaien (met een plaatje van een man die met zijn paraplu wegvliegt ;) , de doofpot, uitbuiken, krentenkakker, gezellig, en onderbuik(gevoel).

Een ding is zeker, met dit boekje kun je altijd erg intelligent voor de dag komen, en als dat niet lukt? Dan koop je gewoon wat Drachenfutter!

Frans

Ik heb nu al vijf jaar lang Frans en ik vind het verschrikkelijk. Ik vraag me serieus af hoe ik ooit mijn mondeling ga overleven, en ik weet nu al dat ik vooral 'je ne sais pas' en 'je ne comprends pas' ga zeggen. Voor Frans, en ook voor andere talen, moet je vaak zinnetje leren. Een nutteloze bezigheid die je niet erg ver gaat brengen want de dag - en als je geluk hebt de week - na de SO ben je alles toch alweer vergeten. En dan heb ik het nog niet eens over de zinnetjes zélf. Ze slaan nergens op! In de eerste moesten we leren 'wat voor kleur haar heb jij'. Eeuhm, wat is er met mijn ogen gebeurd dat ik dat moet vragen?

bron

En ook nu moet ik nog steeds zinnetjes leren waarvan ik weet dat ik ze never nooit niet nog eens ga gebruiken. Als ik in Parijs ben was ik niet van plan om te zeggen 'Er zijn talrijke voorbeelden van optimisme' of 'De dood van een huisdier maakt kinderen altijd droevig'. Nee, het spijt me. Ik ga vooral dingen zeggen als 'ik wil dat en dat hebben', 'hoeveel kost dat' en 'spreekt u ook Engels?'. Maar om het boek toch nog een kans te geven heb ik een gesprek gemaakt tussen twee mensen met allemaal zinnetjes uit mijn Franse boek die ik voor de volgende SO moet leren. ze zijn cursief gedrukt. Enjoy!

"Bent u mevrouw Frites? Aangenaam!"
"Ja ik ben mevrouw Frites jullie gids."
"Ik vrees dat mijn moeder niet in staat is alleen te leven."
"Ach..  wat... eeuh. sneu."
"Gelukkig zijn goede gewoontes een voordeel in het leven."
"Ja... nou!"
"Ik ben erg ongerust dat mijn vriendin Suze er nog niet is."
"Zij komt niet. Helaas."
"Ach, het is een zeer gevoelige vrouw! Wij betreuren haar afwezigheid."
"En uw vriend George dan? Zijn aanwezigheid is echt noodzakelijk."
"Hij komt zelden op tijd vooral als hij slecht geslapen heeft. Daarnaast is hij jaloers op ons vanwege onze resultaten en hij zucht alleen nog maar van wanhoop."
"Welke resultaten?"
"Examenresultaten. De examenopgaven waren dit jaar bijzonder moeilijk. Maar zullen we maar beginnen aan onze rondleiding, daar is George al."
"Wat u voorstelt is volkomen goed!"
*lopen een stuk*
"De Seine is een rivier die door Parijs stroomt. De bron van de Seine is niet erg ver van Parijs."
"Wat is de lengte van die brug? Je moet dit onderwerp grondig bestuderen hoor!"
"Ik weet het niet precies maar een storm kan veel schade veroorzaken."
"Dat brengt ongeluk!"
"Wist u dat de gemiddelde leeftijd van een Europeaan sinds de afgelopen eeuw is toegenomen?"
"Dat is een aanzienlijke verbetering!" 
"Zeker"
*einde rondleiding*
"Gelukkig was er niets overbodigs in uw toespraak maar toch heb ik besloten niet te betalen."
"Wij hebben uw gebaar niet kunnen waarderen"
"Het spijt me"
"We zijn ver verwijderd van een oplossing. Het duurt allemaal eeuwig"
"Ik voel me wat bedroefd"
"U kunt ook gewoon betalen hoor, dan is er geen probleem."
"De menselijke ziel is ondoorgrondelijk..."


Moeten jullie ook altijd van die zinvolle zinnen leren?

Mooie gedachte

De rust waarvan ik in een bibliotheek zo geniet bestaat niet alleen uit stilte. Al dat papier dempt ieder geluid, maar ook het ruisen van mijn gedachten. Hun ongedurigheid vindt troost in de overmacht aan kennis langs de wanden. Die is zoveel groter dan ooit in mijn hoofd zal passen. Dat kalmeert me en herinnert mij eraan dat ik niet per se alles hoef te weten en begrijpen. Zoveel is al opgeschreven en ik heb het binnen handbereik. Daar hoef ik me dus niet mee bezig te houden. Zelfs al zal ik nooit meer dan een fractie van al die feiten tot mij kunnen nemen, ze zijn er, het staat er, de wereld is gerubriceerd, en als ik er eens nodig iets uit moet begrijpen kan ik het opslaan. Als de werkelijkheid zo onder controle verifieerbaar is, kan ik haar makkelijker loslaten. Misschien is dit wel het nut van al die schrijvers, dat zij vastleggen wat buiten mij is zodat ik mij, zolang ik me met hen omring, kan wijden aan wat in mij leeft

Arthur Japin - een schitterend gebrek

Het geheim van de kaarten

Een jongen reist met zijn vader door Europa, op zoek naar zijn verdwenen moeder. Onderweg trekt een prachtige goudvis zijn aandacht. Dan krijgt hij een merkwaardig cadeau: een piepklein boekje met daarin een sprookje over een magisch eiland waar levende speelkaarten rondlopen. Maar is het wel een sprookje? En waarom kruist voortdurend de joker zijn pad?

Het geheim van de kaarten. Toen ik de titel hoorde kon ik me er niet echt bij voorstellen waar het boek over zou gaan. Het enige dat ik wist was dat ik de naam Jostein Gaarder ergens van kende, en dat ik het boek dus wel moest lezen. Jostein Gaarder heeft naast dit boek ook nog het boek 'de wereld van Sophie' geschreven, een boek wat verschillende onderwerpen uit de filosofie behandelt. Zelf heb ik ook filosofie in mijn vakkenpakket zitten en het is een van mijn favoriete vakken. Ik was dus ook zeer benieuwd of ook dit boek enkele filosofische vraagstukken zou bevatten.

Om de hierboven genoemde vraag maar meteen te beantwoorden: Ja, er zitten filosofische vraagstukken in. Je gaat meer nadenken over de wereld om je heen. Op een gegeven ogenblik zat ik me echt af te vragen hoe het überhaupt mogelijk was dat ik bestond. Je moet er wel van houden, maar het boek is heel interessant en leest heel makkelijk weg. 

Wel lezen: Als je van filosofie, avontuur en fantasie houdt.

Niet lezen: Als je iets tegen kaartspelletjes, dwergen of bakkers hebt.

Uitgelezen in april

Ik weet niet hoe het kan, maar ik geloof dat ik weer helemaal door het leesvirus gegrepen ben. In april heb ik zeker een aantal leuke boeken gelezen, en dat wilde ik graag met jullie delen.

Allemaal willen we de hemel van Els Beerten

Geschreven door een Vlaamse schrijfster. Het is een dik boek en telt 489 bladzijdes, maar de hoofdstukjes zijn kort en je leest er lekker snel doorheen. 

Jef droomt ervan om een held te worden, liefst samen met zijn beste vriend Ward. Voor zijn zus Renée hoeft dat heldendom niet zo nodig. Zij heeft genoeg aan Ward, zijn hemelse saxofoonspel, en zijn fluwelen blik.
Maar het is 1943. Midden in de oorlog. Aan het oostfront wordt een bikkelharde strijd gevoerd tegen de Russen. De Duitsers lijden er grote verliezen en hebben dringend dappere jongemannen nodig om hen bij te staan.
Voor de jongens een gedroomde kans om held te worden. Voor volk en vaderland. Voor een betere wereld. Ward vertrekt liever vandaag dan morgen. Maar zo denkt lang niet iedereen er over.

Je valt zomaar het verhaal binnen, en de hoofdstukken zijn alles behalve chronologisch, ook zijn er vijf verschillende perspectieven waaruit het verhaal wordt verteld. Toch hoe verder je leest, hoe meer puzzelstukjes er op zijn plaats vallen. 

Wel lezen: als je houdt van historische romans.

Niet lezen: als 498 bladzijdes je afschrikken, of je iets hebt tegen Belgen.

Helder denken, de routeplanner voor je brein door Kees Kraaijeveld en Suzanne Weusten.

Iedereen denkt na, maakt afwegingen en neemt beslissingen, of het nu om een persoonlijke kwestie gaat, zoals de keuze van een partner, of een maatschappelijk vraagstuk, zoals de formatie van het nieuwe kabinet. Denken is zo'n vanzelfsprekende activiteit dat we ons niet eens meer afvragen hoe we het doen. Over de manier waarop we denken en hoe we die kunnen verbeteren, gaat Helder Denken – de routeplanner voor je brein. 

Een beetje helder denken is nooit weg! De opmaak van het boek is heel rustig met mooie kleurtjes en er wordt gewerkt met prachtig gekleurde schema's. Eigenlijk als je de binnenkant van het boek bekijkt wordt het gewoon gelijk al helderder in je hoofd. Het boek heb ik in non-stop achter elkaar uitgelezen en ik ben een stuk wijzer geworden. Voor in het boek heb je eerst een hele grote argumentenkaart met waarom je het boek wel/niet zou moeten lezen. 

Wel lezen: als je geïnteresseerd bent in taal, en denkpatronen, je helder wilt gaan denken of weten wat dat betekent.

Niet lezen: als je het boek openslaat en bij de argumetenkaart het eens bent met alles waarom je het boek niet zou moeten gaan lezen. 

Zomer, zee en zoute zoenen van Maureen Johnson. 

Een origineel verhaal over een zoektocht naar een steen. Clio, de hoofdpersoon wordt echter overal buiten gehouden en wordt beschouwd als keukensloof. Dit zorgt voor erg grappige situaties.

Clio Ford is zeventien en woont bij haar moeder in Amerika. Tot haar grote woede wordt Clio gedwongen de zomer bij haar vader door te brengen, met wie ze het totaal niet kan vinden. Dat ze wekenlang vast komt te zitten op een zeiljacht op de Middellandse Zee maakt het alleen maar erger!
In Italië ontmoet Clio haar vader en de andere bemanningsleden, waaronder de archeologe Julia, haar jonge assistent Aidan en haar dochter Elsa. Clio ontdekt dat Julia niet alleen aan boord is vanwege haar archeologische kennis; ze is ook haar vaders nieuwe vriendin. De band tussen Clio en haar vader wordt er niet beter op. 

Wel lezen: als je weer eens een 'anders dan anders' chicklit wil lezen

Niet lezen: als je van het lezen over de zee al zeeziekteverschijnselen krijgt.

De dwarsliggerversie van extreem luid en ongelooflijk dichtbij door Johnathan Safran Foer.

Oskar Schell is uitvinder, sieradenontwerper, amateur-entomoloog, francofiel, slagwerker, verwoed schrijver van fanmail, pacifist, archeoloog van Central Park, romanticus, Groot Ontdekkingsreiziger, juwelier, shakespeareaans acteur, inconsequent veganist, verzamelaar van zeldzame munten en vlinders die een natuurlijke dood zijn gestorven. Hij is negen jaar.

Oskar heeft zijn vader verloren bij de aanslagen op het WTC in New York. En nu is hij bezig met een geheime zoektocht door New York, en zelfs door de geschiedenis, om het slot te vinden dat past bij een mysterieuze sleutel die van zijn vader is geweest. Dit in een poging betekenis te geven aan de dood van zijn vader.

Ik had van meerdere mensen gehoord dat dit een ge-wel-dig boek zou moeten zijn, maar eerlijk gezegd viel het mij een beetje tegen voor een 'geweldig' boek. Het is duidelijk geschreven door een autist, want er zijn overal nutteloze details toegevoegd om het verhaal maar zo kloppend mogelijk te maken. De hoofdpersoon is ook een beetje autistisch, en heel direct van aard. 

Wel lezen: als je veel details wilt weten, autistisch bent, je een 'anders dan anders' boek wilt lezen, plaatjes in een boek wilt hebben.

Niet lezen: als je geen hele stukken tekst met omcirkelde woorden wilt lezen zonder te weten wat er nou eigenlijk met die cirkeltjes is, als je allergisch bent voor details, als je een trauma hebt overgehouden aan 9/11.