Het leed dat touwtjespringen heet

Vroeger, toen we nog kleine schattige meisjes waren en ons nog een hele dag konden vermaken zonder enige vorm van electronica, speelden we een spelletje met een touw. Nee, we bonden elkaar niet vast, we gingen er mee touwtjespringen. Maar touwtjespringen op zichzelf was niet genoeg. Het was wat saai om voortdurend een beetje te springen zonder enig doel. Om het spel dus iets spannender te maken waren er liedjes waarop je kon springen.

Zo is er bijvoorbeeld het liedje 'Rode bessen lust ik graag maar zwarte nog veel liever. Rode jongens kus ik graag maar zwarte nog veel liever. Raad eens wie ik tegenkwam -naam van degene die springt-  met haar jongeman, en wie zal dat wel wezen -alfabet heel erg snel-* '

Dit liedje heb ik nooit echt begrepen, want wat hebben die bessen precies te maken met de jongens die ik leuk vind? En gaat het over de huidskleur van de jongens, en zoen ik liever indianen dan zwarte jongens? Lekker racistisch liedje dan. Maar misschien gaat het ook wel gewoon over de haarkleur van de jongens. Alsnog sluit dat dan wel een groot gedeelte van de bevolking uit aangezien de meeste jongens blond of bruin haar hebben (of Chinees zijn en zwart haar hebben, maar daar wordt het liedje weer zo racistisch van).

Maar goed, de volgende zin 'raad eens wie ik tegenkwam -naam van degene die springt-  met haar jongeman' laat wel zien dat touwtjespringen absoluut geen jongensding is. Want 'raad eens wie ik tegenkwam -naam van degene die springt-  met zijn jonge vrouw' rijmt natuurlijk niet en verpest gelijk het hele nummer. En dan komt het alfabet. Degenen die het touw laten ronddraaien zorgen ervoor dat ze dit doen op zo'n hoge snelheid dat je als springend individu vrij snel af bent. En de letter waarbij je faalt is de letter van de jongeman aan wie het springende slachtoffer wordt gekoppeld.

Natuurlijk was er altijd wel een of andere lelijke, niet aardige jongen met een naam die begon met de desbetreffende letter, waarna de gemene meisjes die het touw draaiden verder gingen met het volgende nummer: "Zaterdagavond zat ik in de bus, toen gaf -naam van die ene jongen uit het vorige nummer- -het springende meisje-  een dikke kus, wil je met hem trouwen, ja of nee? -ja/nee/ja/nee heel snel- Als je dan pech had, hadden jouw falende springkunsten zojuist besloten dat je wilde trouwen met die ene jongen die je absoluut niet leuk vond. En dat wilde je écht niet.

Het enige wat erop zat was doen alsof je heel slecht kon touwtjespringen. En dan heel tactisch bij een bepaalde letter falen. De enige manier om een je eigenwaarde te behouden, want trouwen met de jongen die de gemene meisjes uitkozen wilde je niet, zelfs al was het maar een grapje. Gelukkig waren er ook nog de onschuldige liedjes over beertjes en kun je natuurlijk ook in je eentje touwtjespringen, want touwtjespringen met anderen resulteerde meestal in een ongewenst huwelijk.

*Dit is hoe wij het liedje vroeger zongen op het schoolplein, google vertelt mij dat er ook nog andere (normalere) versies zijn waar ik nooit van heb geweten.

Stoelenkerkhof

Kleuren

Heb je je ooit afgevraagd wat voor kleur Aristoteles had, of je scriptie, of bloggen? Ik niet, maar toch kwam ik kortgeleden achter het antwoord...

Ik was laatst namelijk in een bouwmarkt op zoek naar een nieuw kleurtje voor het kamertje waar ik naar ben verhuisd thuisthuis. Het is een kamer op het noorden en er is bijna nooit zon dus ik besloot voor een vrolijke kleur te gaan. Na een lange strijd tussen de kleur zonnegeel en maisgeel ging de laatste uiteindelijk mee naar huis en kreeg de eer om op mij muren gesmeerd te worden.

Tijdens mijn zoektocht naar de ultieme kleur geel, kon ik het natuurlijk niet laten om ook nog even wat bij de andere kleuren rond te snuffelen. De namen die ik toen tegenkwam waren ronduit lachwekkend. Zo vindt de bouwmarkt donkerbruinroodachtig een typische kleur voor Aristoteles. Natuurlijk. Als ik aan Aristoteles denk zie ik altijd gelijk een donkerbruinrode vlek voor me. Jij toch ook?

Lichtgrijs vonden ze toch wel erg columnachtig, best logisch, want letters zijn vaak zwart op wit en dat maakt grijs, of zoiets. Groen doet denken aan school. Ten minste dat vindt de bouwmarkt, want zowel de kleur tentamen als de kleur scriptie zijn groen. En februari is een beetje zo'n net niet roze-achtige kleur, waar ik ook wel in kan komen, want  februari is een beetje een net niet maand.

Uiteindelijk vond ik dan ook nog de kleur bloggen, een prachtige kleur blauw die elke blogger natuurlijk op zijn muur moet hebben. Als er dan iemand langs komt en vraagt: 'wat voor kleur heb jij op je muur?' kun je ten minste antwoorden met 'bloggen' wat actief en leuk klinkt en veel beter dan 'ik heb Aristoteles op mijn muur' (eeeeuh..?), of 'februari' of nog erger 'mijn muur is tentamengroen'.

Ik vraag me af of er logica achter zit, of dat ze een of andere stageloper de job hebben gegeven om de kleuren namen te geven. Een die een hekel had aan groen bijvoorbeeld en aan school en besloot om deze met elkaar te matchen. Ik ben in ieder geval heel blij met mijn maisgele muurtjes en wat betreft Aristoteles, column, februari, tentamen, scriptie en bloggen... die hebben een mooi plaatsje op mijn prikbord verdiend.

Ik hecht geen waarde aan opgevouwen ondergoed

Ik zie het al voor me. De titel van haar roman. Je weet wel, zo'n roman geschreven door een achttienjarige studente die er van overtuigd is dat zij de wereld prima kan veroveren met haar schrijfsels. Ze is toch op z'n minst net zo leuk als Daphne Deckers en Paulien Cornelisse, toch? Zelfs de titel is er al, nu is het alleen nog wachten op de inspiratie die haar vast en zeker binnen de kortste keren komt aanwaaien. Echt.

Misschien kan ze beginnen met een soort titelverklaring. Want waarom zou je in je titel je ondergoed vermelden? Nou, dat komt omdat zij, deze studente, ervan overtuigd is dat het een prachtige one-liner is. (En dat is het ook, toch?) maar zoals wel vaker heeft ze (volgens zichzelf) geweldige one-liners maar verder niet zoveel te vertellen.

Maar goed, de titelverklaring. De huisgenoten van deze willekeurig gekozen studente vouwen wel een de was op en dan krijgt ze haar ondergoed keurig opgevouwen terug. Ze ziet gewoon dat haar huisgenoten er moeite voor hebben gedaan om het ondergoed netjes op te vouwen. Maar de studente in kwestie hecht geen waarde aan opgevouwen ondergoed. Ze ziet niet in waarom je je ondergoed zou opvouwen, want zelf smijt ze het altijd gewoon in een bak.

Daarna zou de studente haar verhalen over het leven op kamers uit de doeken kunnen doen, het studeren, het uitstellen, het huishouden, alles. En deze studente kan alles zo leuk opschrijven dat alles een klein avontuur lijkt. Zoals die ene keer dat er een gigantische wesp in de keuken zat en hij weg moest. En zij en haar huisgenoot zo wanhopig waren dat ze op een gegeven moment maar gewoon heel vals begonnen te zingen in de hoop dat de wesp weg zou gaan. Het zou allemaal kunnen.

In haar hoofd is de roman al bijna af, er zitten op z'n minst al twintig one-liner is. Nu moeten er nog twintig verhaaltjes omheen geschreven worden die grappig en leuk zijn om te lezen, dan kan ze naar een uitgever stappen, en hoppakee, ze heeft iets in haar handen dat van haar is. Met een eigen ISBNnummer. Het zou zomaar allemaal kunnen.

Maar voor nu droomt deze studente eerst nog even verder, en schrijft ze haar schrijfsels hier neer. Want ja, die studente... Dat ben ik natuurlijk gewoon.

Opgevangen gesprekken #4

Mag ik je plakband lenen? 

Tuurlijk,

welke kleur wil je?

Terugblik

bron

2012 was geloof ik mijn jaar. Want wauw, ik heb echt ontzettend veel meegemaakt. Echt heel erg veel.

In januari kwam een van mijn wensen uit. Ik werd een trotse bezitter van een iPhone. Verder hield ik mij in januari-mei vooral bezig met meeloopdagen en open dagen, want wat voor studie moest ik in hemelsnaam kiezen? Taalwetenschap, KCM, Wijsbegeerte, of toch maar gewoon journalistiek op het hbo? Oh ja, en mijn examen halen was natuurlijk ook niet helemaal onbelangrijk. 

Drukdrukdruk heb ik het gehad met het maken van mijn pws, waar ik uiteindelijk ruim voor werd beloond met de KNAW onderwijsprijs en een studiebeurs van 1500 euro. Door het winnen van de prijs ging er een soort balletje rollen en mocht ik zomaar een lezing geven voor allemaal belangrijke mensen ter afsluiting van het academische jaar in Friesland. En ja, dat was supereng, en ja, ik haat presenteren. Maar ik heb het gedaan, en kreeg achteraf hele leuke reacties! Verder werd ik op een dag zomaar gebeld door het filosofie magazine, of ik een paar vragen wilde beantwoorden, en of ze een fotograaf mochten langsturen. Ja hoor, natuurlijk. Dus daar kwam de fotograaf die de dag daarvoor nog van Velzen op de foto had gezet zomaar met z'n digitale Hasselbladcamera in ons huis fotograferen. Uiteindelijk heeft mijn hoofd een hele bladzijde gekregen in het blad!

Ik had eerder een kamer dan dat ik wist wat ik ging studeren, maar dat maakte allemaal niets uit. Ik besloot dat ik wijsbegeerte wilde doen, en ik wel zou zien hoe het zou aflopen. Vlak daarna haalde ik mijn examens (inclusief de negen op filosofie die ik zo graag wilde). De zomervakantie stond in het teken van werken, verhuizen en lekker op vakantie gaan met Kim naar Antwerpen. 

In september werd ik opnieuw gebeld door de mensen van KNAW of ik wel naar een lezing van Daniel Dennett wilde. En of ik dat wilde! Ik kreeg een uitnodiging voor de uitreiking van de Erasmusprijs die dit jaar naar Daniel Dennett ging. De uitreiking vond plaats op het Paleis op de Dam, en werd uitgereikt door Willem-Alexander en de koningin en Maxima waren ook aanwezig. De laatste heb ik uiteindelijk ook nog handen mee geschud!

Ik ging naar een lezing van Paulien Cornelisse, scoorde haar handtekening en zorgde ervoor dat ze een van mijn blogpost las waar ze later over mailde dat ze hem heel leuk vond om te lezen! Verder begon ik natuurlijk aan mijn studie, waar ik eerst helemaal niets aan vond, maar nu ik wat verder in het jaar zit weet ik dat ik hier helemaal goed zit. De kleine faculteit, de manier van lesgeven. Soms zit ik op mijn stoel en dan denk ik opeens 'wat heerlijk dat ik deze studie doe' en dan weet je dat je goed zit. 

Zelf ben ik ook veranderd, van iemand die haar agenda pietje precies bijhoudt, naar iemand die niet eens weet waar haar agenda is. Ik draag soms zomaar rokjes en jurkjes en ik gaf dit jaar zelfs geld uit aan een sport-outfit. Jaja, nooit gedacht dat ik dat ooit nog zou doen. Haha. 

Daarnaast heb ik ontzettend veel nieuwe/leuke/aardige/belangrijke mensen ontmoet. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog allemaal dingen!

Nu ga ik lekker de hele dag heel hard meezingen met de top2000, genieten van de laatste dag van 2012 en hopen dat 2013 net zulke leuke dingen als dit jaar in het verschiet heeft. Ik wens jullie allemaal een geweldig 2013 toe, geniet van de laatste dag van 2012 en misschien, heel misschien, gaat het me lukken om vanaf nu weer consequent te bloggen.

HAPPY NEW YEAR!

Write or Die

Write or die, zo heet het programmaatje waar ik dit nu allemaal in schrijf. Het doel, 200 woorden in tien minuten. Waarom? Nou omdat ik weer eens een blog wilde schrijven en ik mezelf dit kennelijk alleen kan laten doen door maatregelen te treffen. Het programma waar ik dit in schrijf is gemeen. Als je niet snel genoeg naar zijn zin schrijft dan wordt de achtergrond langzaam rood, en als hij helemaal rood wordt begint er een baby te krijsen, een auto te toeteren of speelt iemand een verschrikkelijk valse versie van Für Elise op een viool.

Ik kreeg deze site via een vriendin die vond dat ik toch eindelijk weer eens wat moet schrijven, en omdat ik het toch wel met haar eens ben, ben ik begonnen. Er staat wat. Ik had geen writersblock maar gewoon een gebrek aan uren in een dag. Ik bedoel, vierentwintig uur is te weinig als je wilt studeren, sporten, een sociaal leven wilt hebben etc. Inspiratie is er wel, en gelukkig heb ik ook altijd mijn pen en notitieboekje bij me.

Dus ja, mijn hele mooie Moleskineboekje is gevuld met aantekeningen die binnenkort hopelijk worden gerealiseerd op dit blog. (fun fact, ik heb de tweehonderd woorden gered in tien minuten, hoera!) Maar voor iedereen die een writersblock heeft, of meedoet aan de NaNoWriMo, schakel dit programma in. Het is je grootste liefde en vijand tegelijk. Je moet alleen wel eerlijk blijven en je geluid laten aanstaan. Of je moet de Kamikaze-mode spelen, dan verwijdert het programma heel wreed je zinnen woord voor woord als je niet snel genoeg doorschrijft.

Kenden jullie deze site al? Denk je dat het gaat werken voor jou?

Alle credits voor dit blogje gaan naar Marjelle die deze briljante site heeft gevonden! 

Over schaapjes en slapen

Laatst lag ik in bed en probeerde wanhopig in slaap te vallen, dus besloot ik dat te doen wat iedereen in dat geval altijd aanraadt namelijk schaapjes tellen. Maar zoals gewoonlijk dwaalden mijn gedachten al vlug af en begon ik me af te vragen wat schapen en slapen nou precies met elkaar te maken hebben, behalve het feit dat de woorden op elkaar lijken.

Ik bedoel, zou het bijvoorbeeld ook werken om koeien te gaan tellen, of giraffes of dinosauriërs? Waarom kozen ze voor schapen? Ik kan slaapverwekkendere dieren bedenken zoals luiaards, al springen die natuurlijk niet over hekken, maar goed hoe vaak zie je schapen over hekken springen, dan zijn paarden toch weer een veel beter idee.

Dus terwijl ik daar lag probeerde ik andere dieren over hekken te laten springen maar kwam uiteindelijk toch weer terug bij schapen. Ik denk dat ik iets heel erg fout doe want schaapjes tellen werpt veel te veel problemen op bij mij om bij in slaap te vallen. Want stel nou dat een schaap niet springt? Of dat de rij met schapen ophoudt, dan zouden schapen in een cirkel moeten lopen. Maar serieus als ik een schaap was zou ik echt niet inzien waarom ik in de rij moet blijven lopen of mezelf naar een hek moet toeslepen om daar -tegen mijn natuur in- overheen te springen. Dus toen besloot ik dat een soort draaischijf met hekken eromheen en een hekje erop het beste idee was om schapen daadwerkelijk over een hek te laten springen. Maar dat vond ik toch ook weer een beetje zielig voor die beestjes.

Ik besloot dat het beste wat ik nu kon gaan doen in ieder geval niet schaapjes tellen was dus toen besloot ik een slaapliedje voor mezelf te zingen in mijn hoofd. En raad eens wie er toen weer om het hoekje kwam kijken? Een van die vervelende schapen van daarnet. Waarom oh waarom gaat het liedje ' slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een schaap, een schaap met witte voetjes, die drink zijn melk zo zoetjes, slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een schaap' ik bedoel, wat heeft dat schaap er mee te maken? Zo slaapverwekkend zijn schapen toch ook weer niet?

En zo lag ik tot vijf uur 's ochtends in mijn bed na te denken over de relatie tussen schapen en slapen, maar helaas heb ik het niet kunnen vinden. En toen ik de schapen liet voor wat ze waren viel ik dan toch ein-de-lijk in schaap... Eeuh slaap.

Søstrene Grene

   

Sinds kort is er een nieuwe winkel in Groningen Søstrene Grene genaamd. Het is een Deens bedrijf dat haar eerste winkel opende in Groningen in plaats van, zoals je zou verwachten, in de randstad. En aangezien ik in Groningen woon besloot ik er een kijkje te nemen.

Bij binnenkomst viel me al gelijk een ding op, er waren ontzettend veel studenten en daarnaast ook een heleboel Duitsers. Waarschijnlijk omdat alle spulletjes ontzettend goedkoop zijn. De winkel zelf is prachtig ingericht en het ruikt er naar IKEA. Ik heb mijn mandje behoorlijk volgeladen, maar ben daarna opnieuw de hele winkel doorgelopen om dingen (met pijn in mijn hart) terug te leggen omdat ik ze eigenlijk toch niet nodig had, ondanks dat ze zo leuk en goedkoop waren. 

Ingeklapt...

...uitgeklapt!

Washi-tape 

Allemaal nuttige dingen :)

Deze dingen zijn zo ontzettend lekker!

Uiteindelijk kocht ik: een notebook, een thee-ei, losse citroenthee, een weckpotje om de citroenthee in te doen, een thermosfles (die met uiltjes was helaas al uitverkocht en zou ook niet meer terugkomen, maar aangezien ik een thermosfles toch wel handig vind kocht ik er toch een), een klein blauw doosje om pepermuntjes in te doen, washi-tape, een opvouwbaar schaartje (hij was maar zesendertig cent!) en een zakje met chocolade-amandelen omdat ik daar dol op ben. Verder kocht ik nog een hele mooi kaart om op te sturen naar Tamara. De enige miskoop was een doosje met zeep. Het doosje zag eruit alsof er olijfzeep in zou zitten, maar er zat sandelzeep in en dat heeft nou niet bepaald een lekkere geur. Maar goed, de zeep was maar tweeenzeventig cent dus daar kom ik wel weer overheen!

Inspiratie of gewoonte?

Nu ik een tijdje niet meer zo regelmatig schrijf (lees, helemaal niet regelmatig) vind ik het steeds moeilijker om een stukje te schrijven. Vaak als ik tijd over heb open ik een heel mooi leeg bloggerdocument waar ik dan een tijdje naar staar. Te lang staren is vervelend want het wit begint pijn te doen aan je ogen, het schreeuwt om letters, het wil gevuld worden met interessante dingen die ergens over gaan, of desnoods dingen die nergens over gaan, als het maar niet een zielig en leeg document blijft dat wordt 'opgeslagen' of nog erger gewoon dicht wordt gegooid.

Maar helaas, negen van deze tien documenten worden vrij snel weer dichtgegooid en de andere wordt opgeslagen om na een tijdje alsnog in de digitale prullenbak te belanden. Ik snap er niets van. Voorheen schreef ik stukjes over een enkel object. Geen kleine stukjes, maar lange stukken. Nu ga ik ongeveer alle objecten in mijn kamer bij langs en met een beetje geluk weet ik er twee zinnen over te schrijven. Ik ben dus lichtelijk wanhopig geworden. Het bracht me tot de volgende vraag; ligt het aan het feit dat ik geen inspiratie heb, of omdat de routine er gewoon uit is?

Er zijn genoeg bloggers die zweren bij inspiratie, maar er zijn er ook bij die heilig geloven in routine. Ik dacht zelf altijd dat het lag aan een gebrek aan inspiratie, maar nu begin ik toch te twijfelen. Ik zie genoeg prachtige dingen om me heen waar ik ook best wat over kan schrijven, maar niet een heel stuk. En voorheen toen ik ongeveer drie blogjes per week schreef lukte het prima.

Ik ben wel heel erg benieuwd wat jullie denken, is het een gebrek aan inspiratie, of komt het gewoon door een gebrek aan routine dat stukjes schrijven steeds moeilijker wordt? Of is het een combinatie?

Hallo realiteit

Dus daar zit je dan, op je nieuwe kamer helemaal aan de andere kant van Nederland (horizontaal gezien, maar dit is voor het dramatische effect) terwijl je vol zit met goede voornemens. Je hebt een baantje, een kamer en begint vol goede moed aan je studie. Ook heb je boeken, collegeblokken en ambitieuze plannen. Alles lijkt perfect, met de nadruk op 'lijkt'.

Ja mensen, dit is wat mij is overgekomen. Na een week studeren was ik bereid om mijn baan op te geven zodat ik meer kon genieten van het studentenleven (en te studeren). Dag alle mooie plannen, hallo realiteit. Je baas plant je 17 uren in de eerste week, je moet ontiegelijk veel bladzijden lezen voor cultuurfilosofie en je motivatie is ver te zoeken omdat je het gevoel hebt dat alles niet zo loopt als dat het zou moeten lopen. Maar on the bright sight, ik leef nog, heb een paar (hopelijk) verstandige beslissingen gemaakt en kan er voorlopig weer even tegenaan.

Ondertussen heb ik natuurlijk wel mijn ogen en oren open gehouden en ben ik achter een paar dingen gekomen.

- Filosofie is een groot taalspel. (daarover later meer)

- Het is ontzettend moeilijk om op tijd te komen als je dichtbij school woont. Al mijn middelbare schooljaren ben ik netjes op tijd gekomen met de bus, maar sinds ik met de fiets moet is het echt een ramp. Elke keer denk ik 'ik fiets wel wat harder'  wat ik dan vervolgens niet doe. Daarnaast lijkt het wel of Groningen enkel heuvelopwaarts kan fietsen en zijn er ook belachelijke dingen zoals fietsstoplichten die natuurlijk net altijd rood zijn als je naar school moet en haast hebt.

- Mijn oude woonplaats heeft een hele toffe boekhandel!  Toen ze mijn gezicht en stukje zagen in de filosofie magazine hebben ze opgebeld naar mijn huis. (Ja, ik sta deze maand in de filosofie magazine bij de nieuwe denkers met een enorme foto, dus ga allemaal maar kijken :D)

- De mensen op de universiteit zijn oud. Ik bedoel, ik heb klasgenoten van dertig. :o

- Het 'wanneer zeg ik je en jij' en 'wanneer zeg ik u' is nog vele malen onduidelijker geworden dan het al was.

- Net als een einde breien aan dit blog. Dus bij deze: Eind!

Roomtour

Ik woon nu ongeveer drie weken in de geweldig, machtig mooie en prachtige studentenstad Groningen.(ten minste, dat is wat alle hoogleraren en studenten je op open dagen vertellen) In tegenstelling tot veel studenten ben ik er qua ruimte op vooruit gegaan. Dat komt niet omdat ik thuis in een bezemkast woonde, maar gewoon omdat ik ontzettend veel geluk heb gehad met mijn kamer! Er staat een tweepersoonsbed in, twee kasten, een bureau, een nachtkastje, een stoel en er is nog steeds genoeg loopruimte en als je wilt kunt je er zelfs ochtendgymnastieken. Het enige wat ik nog wil is een prikbord boven mijn bureau en hier en daar misschien nog een fotolijstje. Voor de rest is het af! Hieronder een kleine sfeerimpressie van mijn kamer. Enjoy!

  

Ja, ik weet het, hij is scheef. En niet zo'n beetje ook, maar het is een experiment ;)

en nog een crappy telefoonfoto 

Student 1.0

Het was hier even stil en dat zal het waarschijnlijk ook nog wel even blijven, maar toch geef ik jullie eerst nog eventjes een korte update.

Allereerst is school weer begonnen, ik ben begonnen aan mijn studie wijsbegeerte in Groningen. Ik dacht dat ik het ontzettend leuk zou vinden, maar tot nu toe vind ik het wel oke, maar niet overweldigend leuk. Ik heb nog maar twee vakken dus er kan nog verandering in komen, maar dat zal ik met de tijd wel zien. Daarnaast is de studielast best wel zwaar, vooral als je zo briljant bent om net als ik gelijk een nieuw baantje te nemen en deze twee te combineren. Ik ben namelijk van de Hema hier, aangenomen bij de Hema daar wat tot nu toe heel veel drukte heeft veroorzaakt wat er voor heeft gezorgd dat ik hier geen updates heb geplaatst. Verder heb je nu ook nog opeens te maken met een huishouden, boodschappen etc. Ik moet dus nog even een ritme vinden, dingen goed weten te combineren, kijken wat voor huiswerk ik wel moet maken en of er ook dingen zijn die niet hoef te doen.

Er zijn tussendoor natuurlijk ook hele leuke dingen gebeurd, zoals dat ik vanaf vandaag een trotse bezitter ben van een MacBook (wel een uit 2007 maar hij doet het prima en ik ben er ontzettend blij mee!) Verder heb ik helemaal zelf uitgevogeld hoe ik de waterkoker moest ontkalken en nadat het een keer was mislukt, lukte het me en voelde ik me een domestic goddess. Jaja. Daarnaast organiseert de faculteit allerlei leuke dingen zoals filmavonden, lasegamewedstrijden en dinsdagavond een running dinner langs leden van de studievereniging.

Dit was even een korte update, zodra ik mijn huishouden weer een beetje op orde heb en mijn huiswerk ga ik weer vanaf vanouds verder. Tot die tijd hou ik toch even een korte tussenstop.

Tot gauw!

Opgevangen gesprekken 3

Twee kindjes in de trein.

Het meisje zegt heel verontwaardig tegen haar broertje die rondhuppelt in de trein:

'je moet gaan zitten. De trein is gemaakt om te zitten hoor!'

Foto's

Omdat ik Maxi waarschijnlijk toch we ga missen als ik straks ergens anders woon, heb ik een aantal mooie foto's van haar gemaakt bij zee. Want de zee ga ik denk ik ook nog wel missen. Ik hou erg van water en vind het heerlijk om met een ijsje van de min12 te genieten van een prachtige zonsondergang aan zee. Gelukkig woon ik straks niet aan de andere kant van de wereld en ben ik in een uurtje weer thuis, maar voor op mijn kamer vind ik het wel leuk om een paar mooie  foto's te hebben. Hier dus een overload aan foto's van mijn schattige hondje.

Vroeg(er)

Ik zat gewoon wat te zitten op mijn bureaustoel toen er opeens een lampje ging branden in mijn hoofd. Ik realiseerde dat ik nooit, never ever again, om zes uur hoef op te staan. Nou mag dat voor jullie misschien niet zo speciaal klinken, maar voor iemand die zes jaar lang elke ochtend om zes uur zichzelf weer haar bed uit sleurde om zich aan te kleden, brood te smeren, snel wat te eten en vervolgens naar de bus te racen op de fiets, klinkt dit hemels.

Ik lieg als ik zeg dat het altijd zo ging, in de eerste klas kon ik het prima, om zes uur opstaan. Geen probleem, ik deed het fluitend. Ergens in de tweede klas ging het mis. Op een ochtend werd ik wakker en dacht 'ik wil verder slapen' en 'het is zo lekker warm in mijn bed, ik wil er niet uit'. Dat was heel wat anders dan 'hop ik spring even uit bed, kleed me al zingend aan (tot ergenis van de rest van de familie die pas om half acht uit bed moest) en ga dan vrolijk naar school.'

Het is nooit meer goedgekomen. Vanaf die ochtend wilde ik niet meer vroeg op staan. Ik had er een hekel aan. Ik wilde blijven slapen (zoals ieder normaal mens om zes uur 's ochtends) en naar school gaan was wel het laatste waar ik zin aan had.

"Maar waarom ging je dan naar een school waarvoor je zo vroeg met de bus moest?" Nou, ik wilde niet zomaar vwo doen, ik wilde tweetalig vwo doen en dat kon niet bij ons in de stad dus ging ik naar een andere stad, met de bus. Want het was 18-22 km fietsen en daar had ik om zes uur 's ochtend nog net even wat minder zin in.

Maar goed, die tijd is dus voorbij. Vanaf volgend jaar (ik blijf het zeggen, ik bedoel natuurlijk gewoon volgende maand) moet ik elke dag om negen uur beginnen. Als ik om half negen vertrek op de fiets, hoef ik op zijn vroegst dus pas om acht uur op te staan. ACHT UUR. Dat is elke dag TWEE hele uren extra aan slaap! En toen ik dit realiseerde, slaakte ik een diepe tevreden zucht en leek studeren gelijk een stuk minder erg... :)

Opgevangen gesprekken #2

Vader tegen zijn zoontje:

'We moeten snel terug naar de vrouwen.'

'Waarom?'

'Omdat ze anders te veel geld uitgeven!'

KEIweek

Zo, ik ben weer thuis na een KEIleuke week, met een KEIleuk groepje, een armbandje met de tekst 'one of a KEI' en het eten van verschillende KEIdaghappen. Afgelopen week was de introductieweek in Groningen ook wel de KEIweek genoemd, en als aanstormend talent of student (en wie weet wel allebei) moest ik daar natuurlijk naartoe. Ik ben een heel leergierig meisje, en ook deze week heb ik weer van alles geleerd:

- Je kunt beter je registratieformulier vergeten dan meenemen. Je krijgt je KEIbandje een stuk sneller en het is bij de helpdesk ook een stuk rustiger.

- In Groningen regent het bier in plaats van water. Overal. Gelukkig is bier heel goed voor je haar.

- Crowdsurfen is leuk, ook al is het maar een heel klein stukje ;)

- Denk je net dat je uit Friesland bent ontsnapt, zit er een vereniging die Bernlef heet, speciaal voor Friezen. Of ik lid wil worden? Nee!

- Er zitten overal chille dakterrassen verstopt die je vanaf de straat niet kunt zien.

- Breezers zijn niet cool. Iets wat ik waarschijnlijk wel behoorde te weten. Ik drink nooit omdat ik tot nu toe nog niet iets heb gevonden wat ik lekker vind (en daarnaast nooit drink, en het me niet extreem verstandig lijkt om gelijk maar liters alcohol naar binnen te gooien). Daarom gingen mijn KEIpapa's met gevaar voor hun eigen reputatie een Breezer voor me halen omdat dat smaakt als limonade. Haha.

- Ik blijk toch nog enig sportief talent te bezitten. Jaja, de mensen van de roeivereniging vonden mij wel een geschikte stuurvrouw. Ik weeg niet zo veel, maar praat des te meer.

- Als je een baan wilt kun je die best krijgen zonder überhaupt maar een papiertje in te leveren.

- En als laatste: Als student in Groningen MOET je dit nummer kennen. Echt. Anders sterf je.

Brave!

Zodra ik de filmposter zag wist ik het: hier MOET ik naartoe. Prachtige tinten groen (niet grijs) kwamen me tegemoet en ik zag mezelf al helemaal voor me in een parallel universum waar ik wél goed ben in boogschieten. Terwijl ik wegdroomde kwam de releasedatum van de film steeds dichterbij en twee weken terug was het na vier maanden wachten dan ein-de-lijk zover, samen met drie vriendinnen ging ik naar Brave.

"Brave vertelt het verhaal van de Schotse prinses Merida, dochter van koning Fergus en koningin Elinor. Geheel volgens traditie probeert Elinor haar dochter ladylike op te voeden en klaar te stomen voor het huwelijk. Maar ‘tomboy’ Merida, die beter kan boogschieten dan menig man, denkt daar anders over. De ruzies tussen moeder en puberdochter lopen steeds hoger op. Ze willen maar wat graag door elkaar gehoord worden, maar lijken beiden doof voor elkaars gedachten en gevoelens. Vastberaden zet Merida alles op alles om haar moeder en haar lot te veranderen. Maar dan gebeurt er iets dat Merida niet voorzien had en is het nog maar de vraag of ze haar koppigheid kan rechtzetten." Bron

Dit is de eerste samenwerking tussen Pixar en Disney. De beelden zijn zoals gewoonlijk prachtig, echt heel mooi verzorgd tot op het kleinste detail, zoals je dat gewend bent van Pixar. Het verhaal is wel echt héél erg Disney. Het lijkt er nogal op alsof ze een taakverdeling hebben gemaakt 'jullie schrijven het verhaal, dan doen wij het beeld". Ik had zelf verwacht dat de film iets meer humor zou hebben, maar vond het desondanks een prachtige film.

Het allermooiste vond ik wel de muziek. Het liedje Touch the Sky van Julie Fowlis is echt prachtig en je komt er helemaal mee in de Schotse sfeer. Ook het liedje van de aftiteling is mooi het is een samenwerking van Birdy en Mumfords and sons en zeker de moeite waard om een keer te beluisteren.

Zijn jullie ook naar Brave geweest/lijkt het jullie een mooie film?

Aan de toekomst, van het 'heden'.

Hoi, dit is een ingepland bericht. Dit heb ik dus niet net twee minuten geleden nog eens overgelezen, hier en daar wat woorden veranderd en toen online gezet. Neeheee. Ik heb dit zaterdag geschreven, in het verleden dus. Zaterdag om negentien uur eenenveertig begon ik. Ik schrijf dit aan jullie en jullie weten nog van niets, want jullie zitten in de toekomst.