maandag 7 januari 2013

Kleuren

Heb je je ooit afgevraagd wat voor kleur Aristoteles had, of je scriptie, of bloggen? Ik niet, maar toch kwam ik kortgeleden achter het antwoord...

Ik was laatst namelijk in een bouwmarkt op zoek naar een nieuw kleurtje voor het kamertje waar ik naar ben verhuisd thuisthuis. Het is een kamer op het noorden en er is bijna nooit zon dus ik besloot voor een vrolijke kleur te gaan. Na een lange strijd tussen de kleur zonnegeel en maisgeel ging de laatste uiteindelijk mee naar huis en kreeg de eer om op mij muren gesmeerd te worden.

Tijdens mijn zoektocht naar de ultieme kleur geel, kon ik het natuurlijk niet laten om ook nog even wat bij de andere kleuren rond te snuffelen. De namen die ik toen tegenkwam waren ronduit lachwekkend. Zo vindt de bouwmarkt donkerbruinroodachtig een typische kleur voor Aristoteles. Natuurlijk. Als ik aan Aristoteles denk zie ik altijd gelijk een donkerbruinrode vlek voor me. Jij toch ook?

Lichtgrijs vonden ze toch wel erg columnachtig, best logisch, want letters zijn vaak zwart op wit en dat maakt grijs, of zoiets. Groen doet denken aan school. Ten minste dat vindt de bouwmarkt, want zowel de kleur tentamen als de kleur scriptie zijn groen. En februari is een beetje zo'n net niet roze-achtige kleur, waar ik ook wel in kan komen, want  februari is een beetje een net niet maand.

Uiteindelijk vond ik dan ook nog de kleur bloggen, een prachtige kleur blauw die elke blogger natuurlijk op zijn muur moet hebben. Als er dan iemand langs komt en vraagt: 'wat voor kleur heb jij op je muur?' kun je ten minste antwoorden met 'bloggen' wat actief en leuk klinkt en veel beter dan 'ik heb Aristoteles op mijn muur' (eeeeuh..?), of 'februari' of nog erger 'mijn muur is tentamengroen'.

Ik vraag me af of er logica achter zit, of dat ze een of andere stageloper de job hebben gegeven om de kleuren namen te geven. Een die een hekel had aan groen bijvoorbeeld en aan school en besloot om deze met elkaar te matchen. Ik ben in ieder geval heel blij met mijn maisgele muurtjes en wat betreft Aristoteles, column, februari, tentamen, scriptie en bloggen... die hebben een mooi plaatsje op mijn prikbord verdiend.

donderdag 3 januari 2013

Ik hecht geen waarde aan opgevouwen ondergoed

Ik zie het al voor me. De titel van haar roman. Je weet wel, zo'n roman geschreven door een achttienjarige studente die er van overtuigd is dat zij de wereld prima kan veroveren met haar schrijfsels. Ze is toch op z'n minst net zo leuk als Daphne Deckers en Paulien Cornelisse, toch? Zelfs de titel is er al, nu is het alleen nog wachten op de inspiratie die haar vast en zeker binnen de kortste keren komt aanwaaien. Echt.

Misschien kan ze beginnen met een soort titelverklaring. Want waarom zou je in je titel je ondergoed vermelden? Nou, dat komt omdat zij, deze studente, ervan overtuigd is dat het een prachtige one-liner is. (En dat is het ook, toch?) maar zoals wel vaker heeft ze (volgens zichzelf) geweldige one-liners maar verder niet zoveel te vertellen.

Maar goed, de titelverklaring. De huisgenoten van deze willekeurig gekozen studente vouwen wel een de was op en dan krijgt ze haar ondergoed keurig opgevouwen terug. Ze ziet gewoon dat haar huisgenoten er moeite voor hebben gedaan om het ondergoed netjes op te vouwen. Maar de studente in kwestie hecht geen waarde aan opgevouwen ondergoed. Ze ziet niet in waarom je je ondergoed zou opvouwen, want zelf smijt ze het altijd gewoon in een bak.

Daarna zou de studente haar verhalen over het leven op kamers uit de doeken kunnen doen, het studeren, het uitstellen, het huishouden, alles. En deze studente kan alles zo leuk opschrijven dat alles een klein avontuur lijkt. Zoals die ene keer dat er een gigantische wesp in de keuken zat en hij weg moest. En zij en haar huisgenoot zo wanhopig waren dat ze op een gegeven moment maar gewoon heel vals begonnen te zingen in de hoop dat de wesp weg zou gaan. Het zou allemaal kunnen.

In haar hoofd is de roman al bijna af, er zitten op z'n minst al twintig one-liner is. Nu moeten er nog twintig verhaaltjes omheen geschreven worden die grappig en leuk zijn om te lezen, dan kan ze naar een uitgever stappen, en hoppakee, ze heeft iets in haar handen dat van haar is. Met een eigen ISBNnummer. Het zou zomaar allemaal kunnen.

Maar voor nu droomt deze studente eerst nog even verder, en schrijft ze haar schrijfsels hier neer. Want ja, die studente... Dat ben ik natuurlijk gewoon.


woensdag 2 januari 2013

Opgevangen gesprekken #4







Mag ik je plakband lenen? 

Tuurlijk,
welke kleur wil je?

maandag 31 december 2012

Terugblik

bron
2012 was geloof ik mijn jaar. Want wauw, ik heb echt ontzettend veel meegemaakt. Echt heel erg veel.

In januari kwam een van mijn wensen uit. Ik werd een trotse bezitter van een iPhone. Verder hield ik mij in januari-mei vooral bezig met meeloopdagen en open dagen, want wat voor studie moest ik in hemelsnaam kiezen? Taalwetenschap, KCM, Wijsbegeerte, of toch maar gewoon journalistiek op het hbo? Oh ja, en mijn examen halen was natuurlijk ook niet helemaal onbelangrijk. 

Drukdrukdruk heb ik het gehad met het maken van mijn pws, waar ik uiteindelijk ruim voor werd beloond met de KNAW onderwijsprijs en een studiebeurs van 1500 euro. Door het winnen van de prijs ging er een soort balletje rollen en mocht ik zomaar een lezing geven voor allemaal belangrijke mensen ter afsluiting van het academische jaar in Friesland. En ja, dat was supereng, en ja, ik haat presenteren. Maar ik heb het gedaan, en kreeg achteraf hele leuke reacties! Verder werd ik op een dag zomaar gebeld door het filosofie magazine, of ik een paar vragen wilde beantwoorden, en of ze een fotograaf mochten langsturen. Ja hoor, natuurlijk. Dus daar kwam de fotograaf die de dag daarvoor nog van Velzen op de foto had gezet zomaar met z'n digitale Hasselbladcamera in ons huis fotograferen. Uiteindelijk heeft mijn hoofd een hele bladzijde gekregen in het blad!

Ik had eerder een kamer dan dat ik wist wat ik ging studeren, maar dat maakte allemaal niets uit. Ik besloot dat ik wijsbegeerte wilde doen, en ik wel zou zien hoe het zou aflopen. Vlak daarna haalde ik mijn examens (inclusief de negen op filosofie die ik zo graag wilde). De zomervakantie stond in het teken van werken, verhuizen en lekker op vakantie gaan met Kim naar Antwerpen. 

In september werd ik opnieuw gebeld door de mensen van KNAW of ik wel naar een lezing van Daniel Dennett wilde. En of ik dat wilde! Ik kreeg een uitnodiging voor de uitreiking van de Erasmusprijs die dit jaar naar Daniel Dennett ging. De uitreiking vond plaats op het Paleis op de Dam, en werd uitgereikt door Willem-Alexander en de koningin en Maxima waren ook aanwezig. De laatste heb ik uiteindelijk ook nog handen mee geschud!

Ik ging naar een lezing van Paulien Cornelisse, scoorde haar handtekening en zorgde ervoor dat ze een van mijn blogpost las waar ze later over mailde dat ze hem heel leuk vond om te lezen! Verder begon ik natuurlijk aan mijn studie, waar ik eerst helemaal niets aan vond, maar nu ik wat verder in het jaar zit weet ik dat ik hier helemaal goed zit. De kleine faculteit, de manier van lesgeven. Soms zit ik op mijn stoel en dan denk ik opeens 'wat heerlijk dat ik deze studie doe' en dan weet je dat je goed zit. 

Zelf ben ik ook veranderd, van iemand die haar agenda pietje precies bijhoudt, naar iemand die niet eens weet waar haar agenda is. Ik draag soms zomaar rokjes en jurkjes en ik gaf dit jaar zelfs geld uit aan een sport-outfit. Jaja, nooit gedacht dat ik dat ooit nog zou doen. Haha. 

Daarnaast heb ik ontzettend veel nieuwe/leuke/aardige/belangrijke mensen ontmoet. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog allemaal dingen!

Nu ga ik lekker de hele dag heel hard meezingen met de top2000, genieten van de laatste dag van 2012 en hopen dat 2013 net zulke leuke dingen als dit jaar in het verschiet heeft. Ik wens jullie allemaal een geweldig 2013 toe, geniet van de laatste dag van 2012 en misschien, heel misschien, gaat het me lukken om vanaf nu weer consequent te bloggen.

HAPPY NEW YEAR!

maandag 19 november 2012

Write or Die


Write or die, zo heet het programmaatje waar ik dit nu allemaal in schrijf. Het doel, 200 woorden in tien minuten. Waarom? Nou omdat ik weer eens een blog wilde schrijven en ik mezelf dit kennelijk alleen kan laten doen door maatregelen te treffen. Het programma waar ik dit in schrijf is gemeen. Als je niet snel genoeg naar zijn zin schrijft dan wordt de achtergrond langzaam rood, en als hij helemaal rood wordt begint er een baby te krijsen, een auto te toeteren of speelt iemand een verschrikkelijk valse versie van Für Elise op een viool.

Ik kreeg deze site via een vriendin die vond dat ik toch eindelijk weer eens wat moet schrijven, en omdat ik het toch wel met haar eens ben, ben ik begonnen. Er staat wat. Ik had geen writersblock maar gewoon een gebrek aan uren in een dag. Ik bedoel, vierentwintig uur is te weinig als je wilt studeren, sporten, een sociaal leven wilt hebben etc. Inspiratie is er wel, en gelukkig heb ik ook altijd mijn pen en notitieboekje bij me.

Dus ja, mijn hele mooie Moleskineboekje is gevuld met aantekeningen die binnenkort hopelijk worden gerealiseerd op dit blog. (fun fact, ik heb de tweehonderd woorden gered in tien minuten, hoera!) Maar voor iedereen die een writersblock heeft, of meedoet aan de NaNoWriMo, schakel dit programma in. Het is je grootste liefde en vijand tegelijk. Je moet alleen wel eerlijk blijven en je geluid laten aanstaan. Of je moet de Kamikaze-mode spelen, dan verwijdert het programma heel wreed je zinnen woord voor woord als je niet snel genoeg doorschrijft.

Kenden jullie deze site al? Denk je dat het gaat werken voor jou?

Alle credits voor dit blogje gaan naar Marjelle die deze briljante site heeft gevonden! 


zondag 28 oktober 2012

Over schaapjes en slapen



Laatst lag ik in bed en probeerde wanhopig in slaap te vallen, dus besloot ik dat te doen wat iedereen in dat geval altijd aanraadt namelijk schaapjes tellen. Maar zoals gewoonlijk dwaalden mijn gedachten al vlug af en begon ik me af te vragen wat schapen en slapen nou precies met elkaar te maken hebben, behalve het feit dat de woorden op elkaar lijken.

Ik bedoel, zou het bijvoorbeeld ook werken om koeien te gaan tellen, of giraffes of dinosauriërs? Waarom kozen ze voor schapen? Ik kan slaapverwekkendere dieren bedenken zoals luiaards, al springen die natuurlijk niet over hekken, maar goed hoe vaak zie je schapen over hekken springen, dan zijn paarden toch weer een veel beter idee.

Dus terwijl ik daar lag probeerde ik andere dieren over hekken te laten springen maar kwam uiteindelijk toch weer terug bij schapen. Ik denk dat ik iets heel erg fout doe want schaapjes tellen werpt veel te veel problemen op bij mij om bij in slaap te vallen. Want stel nou dat een schaap niet springt? Of dat de rij met schapen ophoudt, dan zouden schapen in een cirkel moeten lopen. Maar serieus als ik een schaap was zou ik echt niet inzien waarom ik in de rij moet blijven lopen of mezelf naar een hek moet toeslepen om daar -tegen mijn natuur in- overheen te springen. Dus toen besloot ik dat een soort draaischijf met hekken eromheen en een hekje erop het beste idee was om schapen daadwerkelijk over een hek te laten springen. Maar dat vond ik toch ook weer een beetje zielig voor die beestjes.

Ik besloot dat het beste wat ik nu kon gaan doen in ieder geval niet schaapjes tellen was dus toen besloot ik een slaapliedje voor mezelf te zingen in mijn hoofd. En raad eens wie er toen weer om het hoekje kwam kijken? Een van die vervelende schapen van daarnet. Waarom oh waarom gaat het liedje ' slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een schaap, een schaap met witte voetjes, die drink zijn melk zo zoetjes, slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een schaap' ik bedoel, wat heeft dat schaap er mee te maken? Zo slaapverwekkend zijn schapen toch ook weer niet?

En zo lag ik tot vijf uur 's ochtends in mijn bed na te denken over de relatie tussen schapen en slapen, maar helaas heb ik het niet kunnen vinden. En toen ik de schapen liet voor wat ze waren viel ik dan toch ein-de-lijk in schaap... Eeuh slaap.

donderdag 18 oktober 2012

Søstrene Grene

   

Sinds kort is er een nieuwe winkel in Groningen Søstrene Grene genaamd. Het is een Deens bedrijf dat haar eerste winkel opende in Groningen in plaats van, zoals je zou verwachten, in de randstad. En aangezien ik in Groningen woon besloot ik er een kijkje te nemen.

Bij binnenkomst viel me al gelijk een ding op, er waren ontzettend veel studenten en daarnaast ook een heleboel Duitsers. Waarschijnlijk omdat alle spulletjes ontzettend goedkoop zijn. De winkel zelf is prachtig ingericht en het ruikt er naar IKEA. Ik heb mijn mandje behoorlijk volgeladen, maar ben daarna opnieuw de hele winkel doorgelopen om dingen (met pijn in mijn hart) terug te leggen omdat ik ze eigenlijk toch niet nodig had, ondanks dat ze zo leuk en goedkoop waren. 

Ingeklapt...

...uitgeklapt!

Washi-tape 

Allemaal nuttige dingen :)


Deze dingen zijn zo ontzettend lekker!

Uiteindelijk kocht ik: een notebook, een thee-ei, losse citroenthee, een weckpotje om de citroenthee in te doen, een thermosfles (die met uiltjes was helaas al uitverkocht en zou ook niet meer terugkomen, maar aangezien ik een thermosfles toch wel handig vind kocht ik er toch een), een klein blauw doosje om pepermuntjes in te doen, washi-tape, een opvouwbaar schaartje (hij was maar zesendertig cent!) en een zakje met chocolade-amandelen omdat ik daar dol op ben. Verder kocht ik nog een hele mooi kaart om op te sturen naar Tamara. De enige miskoop was een doosje met zeep. Het doosje zag eruit alsof er olijfzeep in zou zitten, maar er zat sandelzeep in en dat heeft nou niet bepaald een lekkere geur. Maar goed, de zeep was maar tweeenzeventig cent dus daar kom ik wel weer overheen!