Nu ik een tijdje niet meer zo regelmatig schrijf (lees, helemaal niet regelmatig) vind ik het steeds moeilijker om een stukje te schrijven. Vaak als ik tijd over heb open ik een heel mooi leeg bloggerdocument waar ik dan een tijdje naar staar. Te lang staren is vervelend want het wit begint pijn te doen aan je ogen, het schreeuwt om letters, het wil gevuld worden met interessante dingen die ergens over gaan, of desnoods dingen die nergens over gaan, als het maar niet een zielig en leeg document blijft dat wordt 'opgeslagen' of nog erger gewoon dicht wordt gegooid.
Maar helaas, negen van deze tien documenten worden vrij snel weer dichtgegooid en de andere wordt opgeslagen om na een tijdje alsnog in de digitale prullenbak te belanden. Ik snap er niets van. Voorheen schreef ik stukjes over een enkel object. Geen kleine stukjes, maar lange stukken. Nu ga ik ongeveer alle objecten in mijn kamer bij langs en met een beetje geluk weet ik er twee zinnen over te schrijven. Ik ben dus lichtelijk wanhopig geworden. Het bracht me tot de volgende vraag; ligt het aan het feit dat ik geen inspiratie heb, of omdat de routine er gewoon uit is?
Er zijn genoeg bloggers die zweren bij inspiratie, maar er zijn er ook bij die heilig geloven in routine. Ik dacht zelf altijd dat het lag aan een gebrek aan inspiratie, maar nu begin ik toch te twijfelen. Ik zie genoeg prachtige dingen om me heen waar ik ook best wat over kan schrijven, maar niet een heel stuk. En voorheen toen ik ongeveer drie blogjes per week schreef lukte het prima.
Ik ben wel heel erg benieuwd wat jullie denken, is het een gebrek aan inspiratie, of komt het gewoon door een gebrek aan routine dat stukjes schrijven steeds moeilijker wordt? Of is het een combinatie?
dinsdag 16 oktober 2012
vrijdag 5 oktober 2012
Hallo realiteit
Dus daar zit je dan, op je nieuwe kamer helemaal aan de andere kant van Nederland (horizontaal gezien, maar dit is voor het dramatische effect) terwijl je vol zit met goede voornemens. Je hebt een baantje, een kamer en begint vol goede moed aan je studie. Ook heb je boeken, collegeblokken en ambitieuze plannen. Alles lijkt perfect, met de nadruk op 'lijkt'.
Ja mensen, dit is wat mij is overgekomen. Na een week studeren was ik bereid om mijn baan op te geven zodat ik meer kon genieten van het studentenleven (en te studeren). Dag alle mooie plannen, hallo realiteit. Je baas plant je 17 uren in de eerste week, je moet ontiegelijk veel bladzijden lezen voor cultuurfilosofie en je motivatie is ver te zoeken omdat je het gevoel hebt dat alles niet zo loopt als dat het zou moeten lopen. Maar on the bright sight, ik leef nog, heb een paar (hopelijk) verstandige beslissingen gemaakt en kan er voorlopig weer even tegenaan.
Ondertussen heb ik natuurlijk wel mijn ogen en oren open gehouden en ben ik achter een paar dingen gekomen.
- Filosofie is een groot taalspel. (daarover later meer)
- Het is ontzettend moeilijk om op tijd te komen als je dichtbij school woont. Al mijn middelbare schooljaren ben ik netjes op tijd gekomen met de bus, maar sinds ik met de fiets moet is het echt een ramp. Elke keer denk ik 'ik fiets wel wat harder' wat ik dan vervolgens niet doe. Daarnaast lijkt het wel of Groningen enkel heuvelopwaarts kan fietsen en zijn er ook belachelijke dingen zoals fietsstoplichten die natuurlijk net altijd rood zijn als je naar school moet en haast hebt.
- Mijn oude woonplaats heeft een hele toffe boekhandel! Toen ze mijn gezicht en stukje zagen in de filosofie magazine hebben ze opgebeld naar mijn huis. (Ja, ik sta deze maand in de filosofie magazine bij de nieuwe denkers met een enorme foto, dus ga allemaal maar kijken :D)
- De mensen op de universiteit zijn oud. Ik bedoel, ik heb klasgenoten van dertig. :o
- Het 'wanneer zeg ik je en jij' en 'wanneer zeg ik u' is nog vele malen onduidelijker geworden dan het al was.
- Net als een einde breien aan dit blog. Dus bij deze: Eind!
Ja mensen, dit is wat mij is overgekomen. Na een week studeren was ik bereid om mijn baan op te geven zodat ik meer kon genieten van het studentenleven (en te studeren). Dag alle mooie plannen, hallo realiteit. Je baas plant je 17 uren in de eerste week, je moet ontiegelijk veel bladzijden lezen voor cultuurfilosofie en je motivatie is ver te zoeken omdat je het gevoel hebt dat alles niet zo loopt als dat het zou moeten lopen. Maar on the bright sight, ik leef nog, heb een paar (hopelijk) verstandige beslissingen gemaakt en kan er voorlopig weer even tegenaan.
Ondertussen heb ik natuurlijk wel mijn ogen en oren open gehouden en ben ik achter een paar dingen gekomen.
- Filosofie is een groot taalspel. (daarover later meer)
- Het is ontzettend moeilijk om op tijd te komen als je dichtbij school woont. Al mijn middelbare schooljaren ben ik netjes op tijd gekomen met de bus, maar sinds ik met de fiets moet is het echt een ramp. Elke keer denk ik 'ik fiets wel wat harder' wat ik dan vervolgens niet doe. Daarnaast lijkt het wel of Groningen enkel heuvelopwaarts kan fietsen en zijn er ook belachelijke dingen zoals fietsstoplichten die natuurlijk net altijd rood zijn als je naar school moet en haast hebt.
- Mijn oude woonplaats heeft een hele toffe boekhandel! Toen ze mijn gezicht en stukje zagen in de filosofie magazine hebben ze opgebeld naar mijn huis. (Ja, ik sta deze maand in de filosofie magazine bij de nieuwe denkers met een enorme foto, dus ga allemaal maar kijken :D)
- De mensen op de universiteit zijn oud. Ik bedoel, ik heb klasgenoten van dertig. :o
- Het 'wanneer zeg ik je en jij' en 'wanneer zeg ik u' is nog vele malen onduidelijker geworden dan het al was.
- Net als een einde breien aan dit blog. Dus bij deze: Eind!
woensdag 19 september 2012
Roomtour
Ik woon nu ongeveer drie weken in de geweldig, machtig mooie en prachtige studentenstad Groningen.(ten minste, dat is wat alle hoogleraren en studenten je op open dagen vertellen) In tegenstelling tot veel studenten ben ik er qua ruimte op vooruit gegaan. Dat komt niet omdat ik thuis in een bezemkast woonde, maar gewoon omdat ik ontzettend veel geluk heb gehad met mijn kamer! Er staat een tweepersoonsbed in, twee kasten, een bureau, een nachtkastje, een stoel en er is nog steeds genoeg loopruimte en als je wilt kunt je er zelfs ochtendgymnastieken. Het enige wat ik nog wil is een prikbord boven mijn bureau en hier en daar misschien nog een fotolijstje. Voor de rest is het af! Hieronder een kleine sfeerimpressie van mijn kamer. Enjoy!
| Ja, ik weet het, hij is scheef. En niet zo'n beetje ook, maar het is een experiment ;) |
![]() |
| en nog een crappy telefoonfoto |
zondag 16 september 2012
Student 1.0
Het was hier even stil en dat zal het waarschijnlijk ook nog wel even blijven, maar toch geef ik jullie eerst nog eventjes een korte update.
Allereerst is school weer begonnen, ik ben begonnen aan mijn studie wijsbegeerte in Groningen. Ik dacht dat ik het ontzettend leuk zou vinden, maar tot nu toe vind ik het wel oke, maar niet overweldigend leuk. Ik heb nog maar twee vakken dus er kan nog verandering in komen, maar dat zal ik met de tijd wel zien. Daarnaast is de studielast best wel zwaar, vooral als je zo briljant bent om net als ik gelijk een nieuw baantje te nemen en deze twee te combineren. Ik ben namelijk van de Hema hier, aangenomen bij de Hema daar wat tot nu toe heel veel drukte heeft veroorzaakt wat er voor heeft gezorgd dat ik hier geen updates heb geplaatst. Verder heb je nu ook nog opeens te maken met een huishouden, boodschappen etc. Ik moet dus nog even een ritme vinden, dingen goed weten te combineren, kijken wat voor huiswerk ik wel moet maken en of er ook dingen zijn die niet hoef te doen.
Er zijn tussendoor natuurlijk ook hele leuke dingen gebeurd, zoals dat ik vanaf vandaag een trotse bezitter ben van een MacBook (wel een uit 2007 maar hij doet het prima en ik ben er ontzettend blij mee!) Verder heb ik helemaal zelf uitgevogeld hoe ik de waterkoker moest ontkalken en nadat het een keer was mislukt, lukte het me en voelde ik me een domestic goddess. Jaja. Daarnaast organiseert de faculteit allerlei leuke dingen zoals filmavonden, lasegamewedstrijden en dinsdagavond een running dinner langs leden van de studievereniging.
Dit was even een korte update, zodra ik mijn huishouden weer een beetje op orde heb en mijn huiswerk ga ik weer vanaf vanouds verder. Tot die tijd hou ik toch even een korte tussenstop.
Tot gauw!
Allereerst is school weer begonnen, ik ben begonnen aan mijn studie wijsbegeerte in Groningen. Ik dacht dat ik het ontzettend leuk zou vinden, maar tot nu toe vind ik het wel oke, maar niet overweldigend leuk. Ik heb nog maar twee vakken dus er kan nog verandering in komen, maar dat zal ik met de tijd wel zien. Daarnaast is de studielast best wel zwaar, vooral als je zo briljant bent om net als ik gelijk een nieuw baantje te nemen en deze twee te combineren. Ik ben namelijk van de Hema hier, aangenomen bij de Hema daar wat tot nu toe heel veel drukte heeft veroorzaakt wat er voor heeft gezorgd dat ik hier geen updates heb geplaatst. Verder heb je nu ook nog opeens te maken met een huishouden, boodschappen etc. Ik moet dus nog even een ritme vinden, dingen goed weten te combineren, kijken wat voor huiswerk ik wel moet maken en of er ook dingen zijn die niet hoef te doen.
Er zijn tussendoor natuurlijk ook hele leuke dingen gebeurd, zoals dat ik vanaf vandaag een trotse bezitter ben van een MacBook (wel een uit 2007 maar hij doet het prima en ik ben er ontzettend blij mee!) Verder heb ik helemaal zelf uitgevogeld hoe ik de waterkoker moest ontkalken en nadat het een keer was mislukt, lukte het me en voelde ik me een domestic goddess. Jaja. Daarnaast organiseert de faculteit allerlei leuke dingen zoals filmavonden, lasegamewedstrijden en dinsdagavond een running dinner langs leden van de studievereniging.
Dit was even een korte update, zodra ik mijn huishouden weer een beetje op orde heb en mijn huiswerk ga ik weer vanaf vanouds verder. Tot die tijd hou ik toch even een korte tussenstop.
Tot gauw!
donderdag 6 september 2012
Opgevangen gesprekken 3
Twee kindjes in de trein.
Het meisje zegt heel verontwaardig tegen haar broertje die rondhuppelt in de trein:
'je moet gaan zitten. De trein is gemaakt om te zitten hoor!'
Het meisje zegt heel verontwaardig tegen haar broertje die rondhuppelt in de trein:
'je moet gaan zitten. De trein is gemaakt om te zitten hoor!'
maandag 27 augustus 2012
Foto's
Omdat ik Maxi waarschijnlijk toch we ga missen als ik straks ergens anders woon, heb ik een aantal mooie foto's van haar gemaakt bij zee. Want de zee ga ik denk ik ook nog wel missen. Ik hou erg van water en vind het heerlijk om met een ijsje van de min12 te genieten van een prachtige zonsondergang aan zee. Gelukkig woon ik straks niet aan de andere kant van de wereld en ben ik in een uurtje weer thuis, maar voor op mijn kamer vind ik het wel leuk om een paar mooie foto's te hebben. Hier dus een overload aan foto's van mijn schattige hondje.
Labels:
Canon eos 350D,
In love,
Maxi,
Natuur,
Schrijven
zaterdag 25 augustus 2012
Vroeg(er)
Ik zat gewoon wat te zitten op mijn bureaustoel toen er opeens een lampje ging branden in mijn hoofd. Ik realiseerde dat ik nooit, never ever again, om zes uur hoef op te staan. Nou mag dat voor jullie misschien niet zo speciaal klinken, maar voor iemand die zes jaar lang elke ochtend om zes uur zichzelf weer haar bed uit sleurde om zich aan te kleden, brood te smeren, snel wat te eten en vervolgens naar de bus te racen op de fiets, klinkt dit hemels.Ik lieg als ik zeg dat het altijd zo ging, in de eerste klas kon ik het prima, om zes uur opstaan. Geen probleem, ik deed het fluitend. Ergens in de tweede klas ging het mis. Op een ochtend werd ik wakker en dacht 'ik wil verder slapen' en 'het is zo lekker warm in mijn bed, ik wil er niet uit'. Dat was heel wat anders dan 'hop ik spring even uit bed, kleed me al zingend aan (tot ergenis van de rest van de familie die pas om half acht uit bed moest) en ga dan vrolijk naar school.'
Het is nooit meer goedgekomen. Vanaf die ochtend wilde ik niet meer vroeg op staan. Ik had er een hekel aan. Ik wilde blijven slapen (zoals ieder normaal mens om zes uur 's ochtends) en naar school gaan was wel het laatste waar ik zin aan had.
"Maar waarom ging je dan naar een school waarvoor je zo vroeg met de bus moest?" Nou, ik wilde niet zomaar vwo doen, ik wilde tweetalig vwo doen en dat kon niet bij ons in de stad dus ging ik naar een andere stad, met de bus. Want het was 18-22 km fietsen en daar had ik om zes uur 's ochtend nog net even wat minder zin in.
Maar goed, die tijd is dus voorbij. Vanaf volgend jaar (ik blijf het zeggen, ik bedoel natuurlijk gewoon volgende maand) moet ik elke dag om negen uur beginnen. Als ik om half negen vertrek op de fiets, hoef ik op zijn vroegst dus pas om acht uur op te staan. ACHT UUR. Dat is elke dag TWEE hele uren extra aan slaap! En toen ik dit realiseerde, slaakte ik een diepe tevreden zucht en leek studeren gelijk een stuk minder erg... :)
Abonneren op:
Posts (Atom)


